Straatcultuur: Ik sta niet voor niks met mijn joekeledocus te wachten

Frank van Strijen sprak vanmiddag over de straatcultuur van jongeren bij Partoer in Leeuwarden. Liwwadders.nl sprak met Frank van Strijen.

Waarom is Frank van Strijen deskundig?

‘Ja, waarom ben ik deskundig. Ik werk al vijftien jaar met jongeren en heb mijn wortels liggen in de jeugdhulpverlening, in de Rotterdamse wijken. Bij de kelderboxverhalen ben ik nauw betrokken geweest.’

Kelderboxverhalen?

‘Dat waren de verhalen van de groepsverkrachtingen van meisjes in kelderboxen. Als zo’n verhaal dan naar buiten komt dan stort de hele media zich op die jongeren.’

Het klopte niet?

‘Ja, het klopte wel, maar je moet dat wel nuanceren. Het gebeurde al lange tijd. Natuurlijk wist ik het. Het heeft mij gedwongen zeer analytisch naar de problematiek te kijken.’

Maar het klopte wel.

‘Het gebeurde altijd al overal in Rotterdam. Dan gingen er een paar meisjes, een of twee, met een groep jongens mee voor seks. Seks in groepen was er altijd al. Na twee of drie jongens begon het bij die meisjes zeer te doen en wilden ze stoppen. ‘Het doet pijn’, zo riepen ze dan. Ja, daar stonden nummer vier, vijf en zes klaar. Die zeiden: ‘Ik sta hier niet voor niks met mijn joekeledocus te wachten.’ De vraag is dan altijd: wat doet zo’n groep dan. Het is een complexe materie. Het is niet eenduidig.’

Maar de jongerenwerker weet raad.

‘Nou, laat ik duidelijk zijn: er zijn jongeren die over de schreef gingen en die hebben zich moeten verantwoorden. Daarmee ben ik het helemaal eens. Ik ben zeker niet van de softe aanpak.’

Maar even over die straatcultuur; is het nou allemaal zo erg?

‘Die vraag is niet met ja of nee te beantwoorden. Volgens mij nemen de criminaliteitscijfers af, alleen de cijfers onder de meiden nemen toe. Kijk naar de filmpjes op YouTube, daar zie je twee keer zoveel vechtende meiden dan jongens.’

Nu zitten hier zeventig mensen in de zaal en na afloop gaan die weer naar huis. Dan valt het onderwerp weer dood op de grond. Wat moet Leeuwarden doen?

‘Die jongeren hebben een groot wantrouwen naar de burgercultuur. Ze kunnen alleen geholpen worden als ze steun hebben van ��n persoon die ze goed kennen. Die moet hun grenzen bewaken. Ze willen zelf ook duidelijke grenzen. Ik noem dat situationeel correct handelen.’

Wat moet er morgen gebeuren?

‘Het onderwijs moet een duidelijke rol spelen.’

Die leerkrachten zijn al zo moe.

‘Dat moet toch gebeuren.’

Ze zien je aankomen.

‘Ze zijn druk en moe omdat ze steeds achter de feiten aanlopen. Ze wachten gewoon tot er een crisis ontstaat.’

Waar kunnen ze morgen mee beginnen?

‘In Den Haag heb ik een school zover gekregen dat de leerkrachten hun pauzes niet meer in de lerarenkamer doorbrachten, maar in de kantine. Tussen de leerlingen. Het kostte me moeite maar ze hebben het gedaan. De overlast nam met 100 procent af.’

100 procent?

‘100 procent. Het is echt geen hogere wiskunde.’

http://www.jeugdenzo.nl/