Een gedicht is soms gemakkelijker dan een brief

(tekst: Arjen Hut – curieuze discussie op Facebook over sloop van woningen Indische buurt)

GESLOOPT

“De brief van de bewonersclub heb ik meteen verscheurd toen ik zag wie er in zaten.”

Een buurtgenote tegen mij, secretaris van de bewonerscommissie. Zij had niet in de gaten dat ik dat was, de secretaris. Ik heb het niet verklapt. Ze was erg kwaad: iemand was in een leegstaande woning gaan wonen, antikraak, en betaalde maar een schijntje. Iemand anders die een voordeeltje heeft, dat is voor sommige mensen ondraaglijk.

…Ik probeerde uit te leggen hoe het zat maar het drong niet door. Toevallig dat andere buurtgenoten weer kwaad zijn om juist deze mevrouw, want zij mocht noch binnen het blok een andere woning betrekken, vanwege lekkage. Andere bewoners willen dat ook wel, van een boven naar een benedenwoning bijvoorbeeld, om uiteenlopende redenen, maar de verhuurder zegt nee. Had zij dus niet ook een voordeel gehad die anderen niet … ik kwam er niet doorheen.

Zij had gehoord dat mijn vrouw “er ook in zat”. Die moest dat toch regelen? Ze haalde de gemeenteraad en de bewonerscommissie door elkaar, hoewel E. in beide zit. Toen zag ze een bekende die ze ook nog aan de tand wilde voelen over de nieuwe meneer in de lege woning die zo weinig betaalt. Ik ben weggeglipt.

Pas nu, dagen later, dringt het tot me door. Die brief, waar we zolang en zorgvuldig aan gewerkt hebben. Met alle informatie erin die de bewoners nodig hebben voordat ze voor of tegen sloop stemden. Twee hele bladzijden, zo beknopt mogelijk, alles stapsgewijs en punt voor punt uitgelegd, al je rechten en plichten, alles wat we met de bewonersgroep hebben bedongen, alles waar je op moet letten als de verhuurder langskomt om je stem op te halen.

Uiteindelijk heeft 80% van ons blok voor de sloop gestemd. Hetzelfde percentage wil volgens de verhuurder niet terugkeren in de buurt.

Indische buurt