Se make mij de pis niet lauw

Ahmed Marcouch – Foto: PvdA

Se make mij de pis niet lauw

De droom van Ahmed Marcouch

‘Het was onze droom om de zee over te steken. Naar de nieuwe wereld. Naar de vooruitgang.’ Het Tweede Kamerlid voor de PvdA Ahmed Marcouch (foto) vertelde vrijdag op het Nordwin College in Leeuwarden over de droom die hij als jongetje van tien jaar in Marokko had. Iedereen in zijn land droomde erover om de Middellandse Zee over te steken. Wat hij zag toen hij de zee was overgestoken en zich bij zijn vader had gevoegd? ‘Ik kwam terecht in een tijdmachine die mij deed denken aan professor Barabas.’

Barabas
Marcouch woont nu inmiddels 36 jaar in Nederland en is terechtgekomen tussen allemaal professoren Barabas. Je struikelt hier over de professoren die uitvindingen doen en in allerlei avonturen verstrikt raken. Neem professor Cees Buisman van waterinstituut Wetsus, die ik onlangs ontmoette, waarbij hij een mooi betoog hield over hoe de wereld eruit gaat zien. Onlangs sprak hij nog voor lezers van de Leeuwarder Courant. Daar betoogde hij dat maar liefst één op de drie personen ziek is. Acht procent van de wereldbevolking lijdt aan suikerziekte. Er lopen in dit land ook nog depressieven rond, maar liefst 1 miljoen. En dan hebben er ook nog, las ik in de krant, twee van de vijf personen last van spataderen. Hoewel Buisman volgens mij geen medicus is, geloof ik hem graag. Het kan natuurlijk zijn dat je aan vetzucht lijdt, suikerziekte hebt én depressief bent. Dat scheelt tenminste weer in de statistieken. Die spataderen laat ik dan maar even buiten beschouwing.

Marcouch vond het overigens in ons land, dat nu natuurlijk ook zijn land is, geweldig. De vader van Ahmed had angst voor versmelting. Hij zag de Dolle Mina’s, de provo’s en de punkers. ‘Hoe zorg ik ervoor dat hij Marokkaans blijft. Dat was zijn zorg.’ De kwalen depressiviteit en spataderen vond hij vast van minder belang.

Grutto
In het zaaltje van Tresoar waar ik een lezing bijwoonde van Theunis Piersma moeten toch zeker twintig personen gezeten hebben met last van spataderen. Het was hen niet aan te zien. Allen genoten van het verhaal van deze professor Barabas, die de de grutto tot grote hoogten heeft doen stijgen. De grutto is een vogel die bijzondere prestaties levert. Wist ik veel dat de grutto aan één stuk elfduizend kilometer kon vliegen? Nooit bij stilgestaan, te veel afgeleid door de twee pagina’s met spataderen die ik laatst in de zaterdagochtendkrant voor de kiezen kreeg. Dat die vogels zonder pauze over de oceanen vliegen was voor mij een openbaring. Er was er zelfs een bij die na de elfduizend kilometer nog een toegift van tienduizend kilometer aflegde. Piersma vertelde erover tijdens zijn verhaal over de onderzoeken waar hij al dertig jaar mee bezig is. Het grote waarom van zijn onderzoek en ook de afstandafleggende vogel was mij eerst niet geheel duidelijk. Waarschijnlijk omdat het kan.

Catweazle
Over de relevantie van zijn onderzoek kwam hij later te spreken. Ik ging er eens goed voor zitten. Want het gaat niet goed met de grutto. Piersma richtte zijn pijlen op de landbouw. Daarmee is veel mis, aldus de wetenschapper. In het kort kwam het erop neer dat de boeren veel importeren (handel) en veel exporteren (nog meer handel) maar uiteindelijk met de stront blijven zitten. Dat moest anders. Hulp is geboden. En waar Piersma, daar Spoelstra. Klaas Sietse Spoelstra is ook een soort tovenaar, zeg maar een jongere versie van Barabas, misschien een soort Catweazle. U kent hem nog wel van de populaire tv-serie. Klaas Sietse weet als geen ander een nog niet echt opgemerkt probleem in de buurt van de provinciale vleespotten te situeren. Onder het motto ‘We Doen Het Omdat Het Kan’ pakt hij breed uit met zijn project Kening fan de Greide: dat is de grutto.

Roeptoeter
De boodschap van Klaas Sietse is ook: het moet allemaal anders met de landbouw. Al wordt die boodschap door hem niet al te luid uitgesproken. Benieuwd wat Hylke Speerstra hiervan vindt. Speerstra zit ook in de entourage van Spoelstra en hem heb ik er nog niet over gehoord. De oud-hoofdredacteur van het Agrarisch Dagblad en de Leeuwarder Courant is jarenlang roeptoeter geweest voor het heersende landbouwbeleid in onze provincie. Het was aardig geweest wanneer Speerstra ook eens opdook tussen Piersma en Spoelstra, nu moeten we het vaak doen met Pruiksma die er een deuntje tussen drukt. Maar wat niet is, kan nog komen. De wonderen van Culturele Hoofdstad, waar de Kening fan de Grutto deel van uitmaakt, komen langzaam maar zeker naderbij.

Culturele Hoofdstad
Nadat cultureel directeur Lieven Bertels van Culturele Hoofdstad – toch ook een soort professor Barabas – een deel van de plannen had aangekondigd, kon ik er eerlijk gezegd nog geen wijs uit worden wat er nu ging gebeuren. Dat kunsthistoricus Huub Mous op geen enkele wijze bij de plannenmakerij is betrokken is een culturele schande, maar gelukkig zaten Bauke Oldenhof en Jos Thie op de eerste rij. Ze lachten breed, en daaruit mag ik concluderen dat het wel goed zal komen. Oud en vertrouwd doet toch nog mee.

knuffelBelgen
Waar ik me meer zorgen over maak, zijn die knuffelBelgen. Waar komen ze opeens vandaan? Of zijn ze nooit weggeweest? Ooit liep er een Jan Theys, die samen met Willy Dobbe (bekend van het Willy Dobbeplantsoen) vrolijke dingen deed, door het scherm. Nadien werden we getrakteerd op Louis Neefs, Bart Peeters en Goedele Liekens. De golf leek daarna overgewaaid, maar nu lijkt het erop dat we in het noorden een opvang hebben gecreëerd voor zuidelijke Barabassen.

Eerlijk gezegd heb ik het een beetje te doen met Ahmed Marcouch. Krijg je de kans om de zee over te steken, kom je terecht in het land van de Barabassen, Catweazels en de spataderen.

Andries Veldman

Marcouch