Yvonne Bleize: ‘Ik hou van hard werken maar het moet wel wat opleveren’

Ja, daar gaan we weer. Donkere dagen, mist en regen. Maar wij zitten bij de centrale verwarming en diepen graag voor u enkele prachtige verhalen op uit ons uitpuilende archief met duizenden artikelen. En dat doen we allemaal voor U! Wij koesteren u als lezer. Wij informeren u over allerlei zaken in en rond de gemeente Leeuwarden. Wij zetten de luiken ver open en spitten, graven en peuren om u te plezieren. Hoe gaat het in deze donkere dagen met Thea Koster? Of met Yvonne Bleize (‘wie is dat ook alweer?’) Of met huisarts Van der Hem aan het Europaplein? Of met Gerrit Krol? Zet de thermostaat maar een tikje lager. We gaan beginnen!

(Yvonne Bleize was wethouder voor PAL/GroenLinks in 2008. Plots stapte ze op. Lees ook over haar ambities, onderin)
Even langs bij PAL/GroenLinks wethouder Yvonne Bleize
‘Ik hou van hard werken maar het moet wel wat opleveren’
Wanneer dacht je: het is genoeg, ik stap op?
‘Deze zomer. Een mooie tijd om eens even goed na te denken. Dan komen vragen voorbij als: hoe sta ik erin, hoe vind ik mezelf functioneren.’
En?
‘Ik maak ieder jaar een evaluatie voor mezelf en voor mijn fractie. Die heb ik na het eerste jaar geschreven en ook nu na het tweede jaar. Het is eigenlijk gek dat je als wethouder niet geëvalueerd wordt. Na de tweede evaluatie heb ik geconcludeerd dat ik onvoldoende van mezelf kwijt kan in dit werk. Het is een afweging tussen de 70 uur die je per week in dit werk steekt en wat het oplevert. Ik hou van hard werken, daar ligt het niet aan, maar het moet wél wat opleveren.’
Hebben die andere wethouders dat ook, praat je daar wel eens met hen over?
‘Weet ik niet. Nee, daar heb je het nooit over. Iedereen zit hier ook vanuit zijn eigen partij. Maar zo’n onderwerp: ‘haal je voldoende uit je werk?’, wordt niet op de agenda gezet. Ook informeel wordt er niet over gesproken.’
Wat zei de fractie na de twee evaluaties?
‘Ze vonden het prettig om een inkijkje te krijgen hoe ik functioneer, een inkijkje in mijn hoofd. De fractie was wel verrast, ze vonden het wel een zakelijke aanpak. Bij de eerste evaluatie was er nog geen sprake van ophouden. Dan moet je de organisatie in de vingers zien te krijgen: hoe werkt dit, wie zijn de mensen waar je mee werkt, wat kunnen ze en wat doen ze. Het eerste jaar is ook het moment om veel op de rails te zetten. Dat is een jaar van buffelen. Het tweede jaar kom je meer in reflectie, het klinkt allemaal wat therapeutisch, maar dan ga je je verbazen over hoe de zaken lopen.’
En dan?
‘Dan kom je tot de conclusie dat de opbrengst voor mij te klein is om hier gelukkig bij te blijven. Je hebt ook nog een gezin. Er moet voldoende geluk uit komen.’
Maar nogmaals, die collega’s, hoe hebben die dat dan? Zitten die achterover in de stoel en laten ze het allemaal maar aan zich voorbijkomen? Lopen die de hele dag gelukkig rond?
‘Vraag het ze. Er zijn erbij, die vinden de confrontatie in de gemeenteraad leuk. Ik ben daar niet zo dol op.’
Je hebt je vergist.
‘Ik heb tien jaar lang een eigen bureau gehad. Als interim kwam ik snel binnen en was gewend om te handelen. Dan heb je te maken met mensen die vakinhoudelijke bijdragen leveren. Die leveren hun kennis en expertise aan het proces. Dat is hier het grote verschil. Dat is hier niet zo. Daar heb ik van opgekeken. Daar heb ik mij in vergist. Op 15 oktober lever ik mijn gemeentepas in.’
Had Piet van der Wal je niet gewaarschuwd?
‘Had die dat kunnen weten?’
Die loopt hier al honderd jaar rond.
‘Er is ook niet een punt geweest waarna ik zei: ik stap op. Het is een proces van factoren.’
Je stapt op voor je belangrijkste nota, de Cultuurnota, is behandeld.
‘Ja, dat hoor ik ook. Dat is een beetje flauwekul. Ik had graag gisteravond (22 september) die nota behandeld. Tot dat moment had ik mijn benoeming bij het Cartesius Instituut nog wel droog kunnen houden. Tijdens de commissie waarin de nota werd behandeld begon het te schuiven. Het was niet mijn keuze om de behandeling uit te stellen. Toen had ik iets: nu kan ik het niet meer droog houden.’
Inhoudelijk wordt er al behoorlijk aan de nota geknabbeld.
‘Er wordt gezocht naar zaken die je kunt ombuigen. Dat kan wel goedkomen. Cultuur is één van de belangrijkste programma’s van de stad. Het bepaalt het vestigingsklimaat voor bedrijven, beroert de creativiteit in diverse sectoren en vormt de basis voor vele initiatieven.’
Gek, dat dat nog steeds verteld moet worden.
‘De vorige nota heette Behouden Vaart. Behouden: alleen dat woord al! Daar krijg ik het benauwd van. Dit schip heeft nieuwe zeilen nodig. We komen er niet met hele kleine stapjes.’
Heb je dat theekransje van culturele directeuren, het DOL, al aan het schrikken kunnen maken?
‘Ik heb ze in oktober 2006 gevraagd: wat zijn de knelpunten? Dat was de huisvesting. Toen heb ik ze voorgehouden: Kijk elkaar dan eens aan, ga eens met elkaar praten.
Ze kijken elkaar al dertig jaar aan. Worden ze nu heel langzaam wakker?
‘We hebben nu het gezamenlijke Uit-festival, en ga nu niet roepen: dat lijkt nog niet op Amsterdam.’
Ik zeg niks. Nog even over de eieren.
‘Ja, leuk.’
Kunstenaar Henk Hofstra bazuint rond dat hij wel sponsors had voor dat project maar dat dat van jou niet hoefde.
‘Dat had hij mij dan voor aanvang moeten melden. Ik vind dit een goed project. We hebben geld voor de inrichting van de openbare ruimte. Voorheen was dat gekoppeld aan een bepaald nieuwbouwproject, nu kunnen we er andere dingen mee doen. Je moet lef tonen en toen hij met dat idee langskwam en zei: wanneer wordt dat ei nu eens gelegd, had ik meteen alle handen op elkaar. Het hele college was voor. Daarna struikelt iedereen over die ton die het gekost heeft. Dat moet je wel in perspectief zien. Daar zit wel alles bij in. Je moet dat natuurlijk niet vergelijken met je eigen huishoudportemonnee. De mensen die hier kritiek op uitten zijn niet degenen die iedere maand op de publieke tribune van de raad zitten om ons uitgavenpatroon te komen controleren.’
Maar de bollen zijn stuk, de kleurige mannetjes staan elders en de verf bladdert. Typisch Liwwadden, altyd half.
‘We wisten dat er op geklauterd zou worden, maar dat van die mannetjes vind ik ook jammer.’
Andries Veldman

 
Yvonne Bleize
9 december om 19:35 · Leeuwarden

·
BLIJ en TROTS! Vandaag heb ik het bericht gekregen dat ik als promovenda ben toegelaten tot een groot onderzoeksprogramma naar de toekomst van bedrijfsethiek. Ik richt mij in mijn onderzoek naar de waarde van mindfulness voor ethisch leiderschap. Vijf jaar bikkelen op een onderwerp (ethiek) dat steeds belangrijker wordt, met een mogelijke ‘oplossing’ (mindfulness) waar alleen maar meer mensen kennis mee gaan maken.
Alleen de voorbereidingen al maakten me duidelijk dat ik een voor mij passende weg ben ingeslagen; wat een geweldige mensen komen er op mijn pad. Super!