Ruim 35.000 mensen met beperking aan de slag bij gewone werkgevers

(tekst: persbericht van CEDRIS)
Er werken 35.400 mensen met een beperking bij gewone werkgevers via sociale werkbedrijven. De afgelopen acht jaar is dat percentage met 85 procent gestegen. Het overgrote deel van de mensen werkt via een detachering. Detachering is een succesvolle manier om mensen met een beperking aan de slag te helpen bij gewone bedrijven. Het formele werkgeverschap ligt bij het sociale werkbedrijf. Het sociale werkbedrijf zorgt voor de begeleiding en administratieve rompslomp; de ondernemer betaalt een inleenvergoeding. Veel gemeenten blijken echter nog niet te weten of ze na de invoering van de Participatiewet nieuwe mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt gaan detacheren.

Dat blijkt uit de cijfers van sociale werkbedrijven over 2013. In 2005 werkte nog maar 19 procent van de Wsw’ers via sociale werkbedrijven bij gewone werkgevers; dat percentage is de afgelopen jaren gestegen naar 34 procent. Wsw’ers zijn mensen die vanwege een psychische, lichamelijke of verstandelijke beperking niet het minimumloon kunnen verdienen.

Cedris-voorzitter Job Cohen: “Uit een inventarisatie van Cedris blijkt dat de helft van de sociale werkbedrijven aangeeft dat hun gemeenten nog geen afspraken hebben gemaakt over nieuwe detacheringen vanaf 2015. Daar maak ik mij grote zorgen over. Er is toegezegd dat er 125.000 banen moeten komen voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Detacheringen zijn van cruciaal belang om dat aantal te halen. Met detachering kun je zorgen en risico’s bij ondernemers wegnemen, vervanging bij ziekte en vakantie en begeleiding op de werkvloer regelen. Met zo’n totaalpakket maak je het voor ondernemers interessant om met de doelgroep in zee te gaan. Daarom is het belangrijk dat gemeenten ook na 2015 nieuwe mensen detacheren.”

Uit de cijfers van Cedris blijkt dat ook veel mensen aangewezen blijven op beschut werk. Job Cohen: “De spectaculaire stijging van de afgelopen jaren verhult niet dat een forse groep mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt aangewezen is op beschut werk. Soms tijdelijk, soms voor altijd. Door de bezuinigingen aarzelen veel gemeenten nu om te investeren in nieuw beschut werk voor de zwakste groep. Bij zo’n 10 procent van de sociale werkbedrijven blijken de gemeenten geen beschutte werkplekken te realiseren. Maar dat is doodzonde. Echt, betaald werk is van grote betekenis voor mensen die niet bij gewone werkgevers kunnen werken. Bovendien pakt een alternatief voor gemeenten financieel niet per se beter uit: dan moeten gemeenten een uitkering betalen of kiezen voor duurdere ondersteuning, zoals dagbesteding.”