Willem en Anneke zien walvissen

(tekst: Willem Winters en Anneke van Renssen zijn op stap in Amerika – voor Liwwadders: desert = woestijn)

Desert en walvissen

We hebben de desert eindelijk verlaten, zijn aan de westkust. Nou ja, de desert verlaten… Twee km landinwaards en de zandbak is er weer in volle glorie. Toegegeven, het blijft een indrukwekkende zandbak. We hebben er alleen wat teveel van gehad. Het gekke is, als ik aan die paar duizend km desert terugdenk, denk ik toch ook aan de verschillen. We hebben honderden km vlakte gehad, zonder enig groen, op een paar miezerige struikjes na. Maar we hebben ook de Grand Canyon gehad en en in de Mojave woestijn Joshua Tree en Hungrey Valley. Plus natuurlijk de Californian valley. De desert heeft vele intrigerende gezichten, daar zijn we wel achter.

En toen was er ineens de Pacific. We kregen er geen genoeg van, ondanks het weekend, de volle campings en het toerisme in Morro Bay. We gingen zelfs de zee op: walvissen spotten. Nou, dat heeft Willem geweten. De kapitein, de rest van de opvarenden en ik trouwens ook. Willem stapte vol bravoure op de catamaran, zei dat hij best een beetje zeeziekte over had voor mijn droom. Hij wilde helemaal vooraan zitten. Terwijl we de haven uitvoeren zei de kapitein dat het verderop een beetje ‘bumbsy’ zou worden vanwege de aanwakkerende wind. Dat werd het. Ik keek zo nu en dan bezorgd naar Willem, die ik langzamerhand van kleur zag verschieten. Van diep bruin naar vaal bruin, van vaalbruin naar iets onbestemds groen. En toen ineens over de railing kotsen, tegen de wind in, zodat zijn buren onder de kots zaten en het hulpje van de kapitein de halve boot moest dweilen. De kapitein stopte de catamaran en zei dat we beter achterin konden gaan zitten. Maar ja, Willem van de rit betekent gelijk helemaal geen stap kunnen verzetten… Terwijl die verdomde catamaran alle kanten op schoot kregen de kapitein en ik Willem met bovenmenselijke krachten naar achteren. De kapitein vroeg bezorgd of we soms terug moesten, maar omdat ik het vreselijk vond om het uitje van twintig mensen te bederven zei ik dat het wel zou gaan. Willem was niet in staat te protesteren. Ik heb walvissen gezien, vond het geweldig. Willem zei achteraf dat ie er ook een paar gezien heeft, maar daar geloof ik weinig van. Hij hing voornamelijk over de railing. Jammer genoeg zijn alle foto’s die ik gemaakt heb mislukt, omdat in alle consternatie er iets met de instellingen gebeurd is. Dus geen walvissen, zeeleeuwen, zeeotters en pelikanen op foto’s. En geen groene Willem, want ik had ook stiekem een foto van hem genomen. Maar we hebben het toch maar gedaan. Wonderbaarlijk genoeg was Willem, amper aan land, alweer aanspreekbaar.

Later meer, over Hearst Castel, Highway I, Monterey en nog veel meer…

grote groet

Anneke en Willem