Wat nou minder? Meer! En juist nu!

Minder? Nee, meer! Vertel, vertel! Er is vergadering vanavond over de toekomst van Leeuwarden met meer en minder miljoenen. Over heldere politiek en kansen.

Vorige week stond ik op TEL, de beurs voor ondernemers. Lekkere sfeer, het onderneemt en doet; je spreekt en ontmoet. Ik kan er van alles op afdingen- foute pakken, dito hakken; slechte oneliners en veel volstrekt niet unieke verkoop puntjes en praatjes – maar nu even niet. Optimisme kleurt de dag; mogelijkheden willen zien in een turbulente wereld vol voortdurende verandering. Een wereld waarin je elkaar nodig hebt; als je dat begrijpt en wilt zien, zijn er kansen.

Inspiratie

Inspireren en ondernemen is het motto op de WTC- beursvloer; het spreekt ook het voltallige en aanwezige college aan. Nemen ze de gelegenheid te baat om gesprekken aan te gaan met bedrijven over de nieuwe armoede-ambitie van Leeuwarden? Ik laat ze hun werk doen; daarnaast ben ik natuurlijk nog steeds teleurgesteld in hun starre bibliotheekopstelling. Gemiste kansen.

Ik hou van inspiratie, van geestdrift, van willen is kunnen. Die spirit mag ‘t College van me hebben, ik wil wel met ze om tafel, ik heb de uitgangspunten klaar. Om tafel in openheid. Omdat College en gemeenteraad verantwoordelijk zijn voor helderheid in beleid. Vanavond moeten ze ons, 95.000 Leeuwarders, duidelijk maken wat ze gaan doen de komende vier jaar. Willen ze het ook?

Culturele Hoofdstad

Vergeet het maar. Ik heb me suf gelezen omdat ik benieuwd ben hoe het College de Culturele Hoofdstad gaat betalen, welke investeringen, waar en wanneer. Ik zie het niet en ben heel benieuwd hoe de wethouder dat gebrek aan helderheid gaat verkopen. Iedereen is Leeuwarden en Leeuwarden is iedereen. Is ‘t toeval dat bij de Provincie de administratie niet volledig inzichtelijk en op orde is, onder meer op het punt van investeringen en Culturele Hoofdstad zoals deze week duidelijk werd?

Werk aan de winkel

Het College van Leeuwarden en de gemeenteraad nemen vanavond belangrijke besluiten, wat zij willen en waar zij meer of minder geld aan uit gaan geven. Ik hou mijn hart vast; weet de Raad ook waar die miljoenen naar toe gaan, weet de Raad precies wat het College gaat doen? Werk aan de winkel; voor u, voor mij, voor de gemeenteraad. Ieder op z’n eigen terrein, speurend naar mogelijkheden.

Draagvlak en kansen

Ik heet geen Van der Laan uit Amsterdam, die zegt ‘niet stemmen, niet zeiken’. Dat is te makkelijk. Ook Eberhard van der Laan hoort bij de bovenlaag die het anders kan doen, als ze het echt zou willen. Iedere politicus kan keuzes maken en zich afvragen wat hij of zij kan bijdragen aan verandering en hoe je de wereld om je heen daarin mee krijgt. Dat vergt moed, inlevingsvermogen en aanpassing; het schept ook kansen voor onverwachte verbindingen. Dan moet ‘t College wel willen uitleggen wat ze gaat doen, waarom ze dat wil en hoe en wie welke rekening wanneer betaalt. Want het is geld van ons allemaal, of u nu gestemd heeft of niet.

Poltiek is draagvlak en hoe smaller dat draagvlak -nog geen 40% van Leeuwarden, 95.000 inwoners, heeft gestemd!-  hoe groter de verantwoordelijkheid van College en gemeenteraad om iedereen in de stad mee te willen nemen in haar besluiten. Dat hoort bij de vrijheid en de verantwoordelijkheid van democratie. Omdat je als bestuurder en politicus wilt dat iedereen weer betrokken wordt. Bedenk eens hoeveel kansen dat biedt!

Kappen nu!

Geen openheid is beslotenheid. Dat schept ongenoegen en onrust. En Wilders mag dan heel erg 2013 zijn, dat armoedige-asociale-mensen tekortdoende-kansarme gedachtengoed is gezaaid in veel te veel harten en hoofden. Wat nou Wilders; wij hebben elkaar nodig. Kappen nu!