Van Ulzen (VVD): Leeuwarder jaarrekening is een feestje

(tekst: VVD-raadslid Gert-Jaap van Ulzen op zijn weblog)

Voor de achterblijvers – belevenissen van een Raadslid (3)

Raadsleden hebben bij tijd en wijle ook te maken met techniek en wel financiële techniek. Het aantal lotgenoten in de stoeltjes wat die techniek beheerst is nogal beperkt, ik ken er drie. Mochten het er meer zijn, dan hebben zij dat zorgvuldig verborgen weten te houden. Financiële techniek is dan ook niet sexy, het rondstrooien met miljoenen voor leuke dingen voor lieve mensen is een veel aangenamere bezigheid. De lezer kan de voorbeelden zelf met enige regelmaat in de lokale kranten lezen.

Rondstrooien met miljoenen die er niet zijn vraagt om de nodige creativiteit. Je kunt bezuinigen, maar dat is in een verkiezingsjaar niet grappig. Je kunt belastingopbrengsten verhogen en die knop zit her en der onder de bureaus verstopt, je kunt tegenvallers uitstellen door net te doen alsof je het niet weet én je kunt een papieren werkelijkheid creëren. Dat is het wel ongeveer.

Ondanks een recent juichend verslag over de lopende bezuinigingen – zij liggen mooi op streek – is de realiteit genuanceerder. De gerealiseerde bezuinigen betreffen voornamelijk het afschaffen van de ‘anti discriminatieprijs’, de beiaardier en het uitfaseren van Parnas. De beiaardier is overigens gewoon verplaatst op de payroll naar een volgende pagina en Parnas heeft vooral geld gekost ipv opgeleverd.

Belasting verhogen is simpel. Parkeertarieven, OZB, Rioolrecht, Bouwleges etc. U bent er vast al mee geconfronteerd. Tegenvallers uitstellen is ook een geliefde bezigheid. Zo komt er nog een Caparis tegenvaller aan van ettelijke miljoenen en iedereen moet de verliezen op vastgoed nemen behalve de overheid. En zo ken ik er nog wel een paar.

De echte drukpers zit echter in het laatste punt, het creëren van een papieren werkelijkheid of te wel de ‘omgekeerde balanssanering’ (€24Mio) en dan vallen de meeste lotgenoten af. Je bezig houden met de motie ‘vleesloze dag voor ambtenaren’ kent een beduidend hogere relevantie (overigens was deze motie door de wethouder ingegeven, de eigen GroenLinks fractie wist van niets).

In de kern komt die ‘OBS’ er op neer, dat de kosten van lopende investeringen nu – in de tijd naar achteren worden geschoven, de financiële pijn wordt doorgeschoven. En ja, het is legitiem, maar fraai is het niet. De rekening komt echt. Zo heeft de gemeente Heerenveen getracht de riolering op de balans te zetten en zo cosmetisch geld te creëren. Dat ging zelfs de landelijke boekhoud commissie te ver.

In Leeuwarden hield zo’n beetje iedereen de handjes omhoog, onder het motto ‘eens maar nooit weer’. Je moet toch wat. En dus werd even later gepoogd om ‘Culturele Hoofdstad 2018’ op dezelfde wijze te financieren. Niet dus. Zo werden ook middels een ‘boekhoud truc’ de niet-gebruikte wijkvouchers (€500K) overgeheveld naar het thema ‘Eetbare Stad’ – het verkiezingsthema van GroenLinks. Sommige verkiezingsprogramma’s kun je maar beter even duurzaam parkeren en dan bijvoorkeur duurzaam boven de shredder.

De meeste financiële belangstelling heb ik kunnen ervaren bij de GroenLinks motie ‘Crone Norm’. De gehele overkant in het speer, (externe-) medewerkers mogen niet meer verdienen dan de burgervader. Volstrekt onuitvoerbaar, vind maar eens een externe top-jurist voor €50,- per uur. Dat de discussie daarover meer gekost heeft dan de motie ooit had kunnen opleveren was van ondergeschikt belang – het halen van de krant des te meer. Deze bühne motie is overigens dan ook weer keuring onder diezelfde bühne geveegd. Nooit meer wat van gehoord.

Het lezen van de jaarrekening en begroting is een feestje. Eén van de weinige feestjes die een groot aantal lotgenoten met plezier aan zich voorbij laten gaan.