Titel topsector werkt als dubieuze magneet

(tekst: weblogger Wietse Elzinga)

Friese topsectoren

July 3, 2013

Onlangs hield een politieke partij waarvan ik de mensen tamelijk goed ken een pleidooi voor Friese topsectoren. Dit in verband met voorstellen ter besteding van NUON-gelden van de provincie Fryslân. Uiteraard heb ik kennis genomen van het voorstel en de achterliggende argumenten. Ik vind het nationale topsectorenbeleid al helemaal niets en een provinciale variant nog minder. Binnen een topsector komen bedrijven en organisaties in de verleiding projectvoorstellen te doen die niet gehonoreerd zouden worden wanneer het niet een topsector zou zijn, buiten een topsector komen bedrijven en organisaties veel moeilijke dan anders aan subsidie. Waarin Friese topsectoren zich zouden kunnen onderscheiden van bestaande sectoren is niet helemaal helder.

Als ik als provinciaal bestuurder zou moeten kiezen dan zou ik het wel weten. Onlangs hield NHL Hogeschool Leeuwarden een afsluitend symposium over het gebruik van energie van de zon in boten en huizen. Zeer recentelijk werd er in Leeuwarden een woning opgeleverd met, over het jaar gezien, een energieoverschot. Het bedrijf dat deze woning realiseerde lichtte het project toe en wat mij betreft kunnen er niet genoeg van deze woningen zijn danwel komen. Het loont de moeite te onderzoeken hoe een overheid het totstandkomen van dit type woningen kan faciliteren.

Mijn tweede keuze zou een variant op high tech systemen en materialen zijn ( http://www.htsm.nl ) Een bedrijf in het Groningse Oude Pekela verwerkt industriële hennep tot dashboards voor dure Duitse automerken, een mooi voorbeeld hoe traditionele natuurproducten gecombineerd met high tech systemen kunnen worden. Ik heb het dan ook liever over mechatronische systemen, systemen waarbij mechanica, elektronica en ict in uiteenlopende mate een rol spelen. Wie wat roadmaps op de hierboven genoemde site leest komt al rap tot de ontdekking dat er op Europees niveau van alles gebeurt ( http://www.itea2.org ). De kwestie is:”Hoe passen we bestaande kennis toe in producten en diensten die bij Friese mkb-ers geld in het laatje brengen?”

We kennen het lot van de regionale DAF (Digitale Agenda Fryslân), die kwam niet van z’n plaats en bestaat niet meer. Het noemen van maatschappelijk wenselijke agendapunten blijkt niet voldoende te zijn voor uitvoering met aantoonbaar resultaat. Gelet op het feit dat er van alles beschikbaar is waar (nog) niks mee wordt gedaan, is het noemen van Friese topsectoren wat mij betreft niet opportuun. Veel interessanter is de vraag:”Waarom gebeurt er ondanks de beschikbare mogelijkheden zo weinig?”

| Leave a comment

Chinezen van het Noorden

June 29, 2013

Mooi gebaar van de provincie Fryslân en de gemeente Leeuwarden: ook bedrijven en instellingen uit Groningen en Drenthe mogen later dit jaar mee op een handelsmissie naar China. Meer van hetzelfde voor buren om de hoek heeft geen perspectief, ik lees dit soort berichten dan ook met plezier, in dit geval op de website van de Noordelijke Ontwikkelingsmaatschappij (NOM). Op dezelfde website las ik een berichtje over een onderwerp waar ze in Groningen heel content mee zijn, maar waarvan ik mij afvraag of je daar vrolijk van moet worden. Een groot Amerikaans ict-bedrijf opent een Services Centre waar voor uiteindelijk ruim driehonderd mensen werk is. Vanuit het oogpunt van werkgelegenheid is dat natuurlijk geweldig. Uit berichtgeving her en der maak ik op dat de NOM geholpen heeft het bedrijf een plek te vinden en het werd de stad Groningen. Dit zijn de dingen waar ze bij de NOM goed in zijn. Tot zover het goede nieuws.

Nu de keerzijde. ICT is op zich een nog jong vakgebied waar sommige zaken inmiddels zijn uitgekristalliseerd en andere dingen nog volop in ontwikkeling zijn. Het gaat in Groningen om een Services Centre en (helaas) niet om een Research Centre, de uitgekauwde kost staat centraal. In de begintijd van ict was het programmeren een soort van Wild Westen, er was van alles (nog) mogelijk, het had een sterk ambachtelijk karakter. In Nederland is dat veelal nog steeds het geval en derhalve duur in vergelijking met de handjes in India. Veel programmeerwerk is omwille van de (arbeids)kosten die kant op verdwenen. Vanwege de lastige communicatie op afstand, ook al wordt er over en weer Engels gesproken, komt een deel van dat (onderhouds)werk terug. In andere landen, vooral die met een auto- en vliegtuigindustrie, zijn bedrijven overgestapt op een meer industriële manier van software maken die Model Based Software Development (MBSD) wordt genoemd. Auto’s en vliegtuigen hebben gemeen dat ze mensen en spullen voor een schappelijke prijs veilig van A naar B vervoeren. Verder zijn er veel verschillen, maar geen vliegtuigfabrikant haalt het in z’n hoofd om bij elk nieuw type toestel vanaf nul de benodigde software te gaan ontwikkelen. Hergebruik van software is het motto in de wereld van de ict, ware het niet dat in Nederland de noodzaak zelden is ingezien met als gevolg dat programmeer werk is verdwenen en mensen blij zijn dat het in licht gewijzigde vorm weer terugkeert. Gelet op het feit dat het gereedschap voor MBSD veelal in de vorm van open source software beschikbaar is, word ik van die blijheid niet vrolijk.

Zuivelproducten naar China exporteren is geen probleem, het kan toch niet nagemaakt worden. Voor andere spullen ligt dat ingewikkelder omdat sommige landen geen boodschap hebben aan IP-rechten. Alleen kennis verwerkt in mechatronische systemen levert geld in het laatje op … zolang die systemen niet (of moeilijk) nagemaakt kunnen worden. De kern van het probleem: de ict-ers die in dienst treden van het genoemde Groningse centrum zijn niet voor andere doeleinden beschikbaar en we zullen voor mechatronische systemen voor het ict-deel wel gebruik moeten maken van open source software voor MBSD. Noem het het betere jatwerk. Friezen, de Chinezen van het Noorden.

cultuur middenstanders zakelijk