Jacobse: Crone faalde op 30 april, hij dacht aan zijn kroketten

(tekst: oud-fractievoorzitter NLP Gijs Jacobse op zijn weblog)

Reactie op 30 april 2009

De reactie van gemeenten op de gebeurtenissen in Apeldoorn op 30 april kan ons iets vertellen over de intenties rond feesten op ‘Koninginnedag’ . In gemeenten waar de festiviteiten georganiseerd worden door een Oranjevereniging viert men vanuit de gedachte dat men blij is dat men een (constitutionele) monarchie is onder het huis van Oranje-Nassau.
Een aanslag op de koningin en haar familie en het ontstaan van slachtoffers daarbij, wordt innerlijk ervaren als een drama die de lust tot het vieren van feest wegneemt.

In Leeuwarden, waar de opinie mede wordt bepaald door een van de meest antimonarchistische couranten waaraan Leeuwarden haar naam geeft en met een republikeinse (linkse) politieke meerderheid, kent men geen Oranjefeesten.

Zo er al activiteiten buiten de vrijmarkt om zijn, worden die georganiseerd door ondernemers die in de gelegenheid een mooie kans zien om hun omzet op te schroeven door mensen op die vrije dag zoveel mogelijk drank en andere waren te laten kopen. Vanuit die gedachte is het heel begrijpelijk dat die ondernemer op een incident als ‘Apeldoorn’ reageert als de krokettenverkoper in de beroemde conference van Wim Sonneveld die, geconfronteerd met een spreker die open wonden op het doek projecteert, zijn omzet in gevaar ziet komen en tegen spreker sist ‘ moet dat nu, denk om m’n kroketten.

Omdat de innerlijke drive (omzet) en concurrentieoverwegingen een zorgvuldig afwegen van publieke en private belangen in de weg staat, heeft hier de burgemeester een taak.

Bij rampen en andere zeer bijzondere gebeurtenissen moet hij of zij namens de gemeenschap de beslissing nemen of activiteiten door kunnen gaan of niet.
Ik begrijp werkelijk niet dat de burgemeester van Leeuwarden, zoals toch een beetje uit het artikel in de LC van zaterdag blijkt, eerst een discussie wil voordat hij gaat optreden.

Juist bij een calamiteit is er geen tijd voor een referendum. Juist een calamiteit is niet te voorzien, telkens anders en vraagt dus steeds om een aangepaste reactie of juist niet. Juist de burgemeester is de persoon om daarvoor de verantwoordelijkheid op dat moment, gelet op de gegevens van dat moment, te nemen.

De burgemeester wil een advies: Mijn advies: Ik adviseer u burgemeester om bij calamiteiten goed en kort na te denken, en vervolgens kordaat en besluitvaardig op te treden. Dan zal achteraf ongetwijfeld het wel eens voorkomen dat ik het met het genomen besluit niet eens ben, maar heeft u wel mijn respect.