Grasfreter: Cambuur wacht op de dokter met de laatste snuif

Grasfreter: Cambuur wacht op de dokter met de laatste snuif

(column: De Grasfreter)

Cambuur: een schimmenrijk

Wat moest ik even een riedeltje lachen om het vervolg van de Cambuur-soap. Zouden de �Old Boys� er aan gedacht hebben de handdoek te werpen. In al hun ijver met aanverwante bravoure hebben zij Cambuur (nog) niet uit het moeras kunnen trekken. En dan komt eens de dag dat men voor de spiegel staat en denkt: waar zijn de blijde koppen van vroeger gebleven.

En als je het niet meer weet, geen succes hebt en er ook geen poen meer in wil steken, komen in het wereldje de ratten uit de riolen. En kijk, op de elfde van de elfde krijgen een stel carnavaleske megalomanen het idee Cambuur te redden. Ze staan klaar in de coulissen om de pati�nt van het infuus te halen. Wat willen ze? Transparantie! Wat? De heren willen de club transparanter maken, want er wordt niet geluisterd door de directie en de raad van commissarissen. Nou dan moeten de lieverds eerst maar eens bij henzelf beginnen. Wat ik begreep uit de krant dat ze zich nog niet bekend willen maken. Alles weer oude wijn in nieuwe zakken, Hoe bedoelt u, transparant! De patsertjes zijn de voetbalwereld nog niet uit.

Wat is dat toch dat lieden met een min of meer vette bankrekening of ploeterende middenstander zonder die vette bankrekening, zich als lemmingen in de voetbalafgrond storten. Want denken de schatten nu werkelijk dat ze het beter doen dan al die eerdere besturen die sinds heugenis goedgelovige Cambuur-supporters in het verdriet doen storten.

Ik had dan ook weer een deja-vu moment. Ooit stichtte Jan Groninger, hij ruste in vrede, ook zijn raad van elf. Druistige supporters die zichzelf een bestuurlijke air aanmaten en dus Cambuur naar de top zouden loodsen. Nee dus, en zo zal het weer gaan. In plaats van samenwerking te zoeken met de heren die Cambuur van het faillissement hebben gered, vormen ze een vijfde colonne. Geld hebben ze niet, althans niet in voldoende mate en dus wordt het zittende college gevraagd hun geld dat in de club zit om te zetten in aandelen. Nu ken ik die �oude jongens� een beetje: de redders in sp� kunnen rekenen op de middelvinger. Ze hebben geen ballen, anders hadden ze in een achterkamertje wel een bod op de aandelen uitgebracht, zeg 1 euro voor de vorm, gewoon alle schulden overgenomen, die gesaneerd en als semiprofclub verder iedere Leeuwarder een knallende vrijdagavond bezorgd. Geen geleuter over eredivisie, je gewoon laten f�teren en zeggen dat je er ook geen verstand van hebt. Transparant, weet je wel. Gewoon een heldere eenvoudige visie en een jaarplan waarin geen cent meer wordt uitgegeven dan er binnenkomt. Haalt Cambuur misschien toch nog Abraham.

Illusie zegt u? Ik denk het ook. Ook die nieuwe suikeroompjes zullen wel weer een spandoek scoren op noord, maar komen er vanzelf achter dat na jaren geploeter de gang naar Canossa moet worden gemaakt. Ergo: op de knie�n bij wethouder Marco Florijn, die hen bij aanvang nog toejuichte.

Ook zo�n schat, die Florijn. Speelt het keurig mee! Heeft er alle belang dat moeilijke en vermaledijde dossier van projectontwikkelaar Leyten kwijt te raken. Florijn wil een stadion bij de Werpsterhoek, dat staat in de planuitgangspunten van de gemeente Leeuwarden. Leuk voor pakweg 15.000, toeschouwers, groot genoeg voor een concertje met dat lekkere ding, Elske de Walle. Verder Aris met basketbal en het topvolleybal moet vanuit Sneek naar de Werpsterhoek. Even babbelen met Hayo Apotheker en het zit in de tas. Meer smaken zijn er niet, dus nieuwe pseudo helden, wen er maar vast aan. En de hosanna roepende supporters? Ook straks geldt: jullie mogen zeggen wat jullie denken, als jullie maar niet denken dat jullie wat te zeggen hebben. Verrast worden met weer een surseance van betaling zal weer als een donderslag bij heldere hemel komen, lijkt mij. Transparant, me hoela!

Supporters en voetballers heren zijn echt, met gevoelens. Ze spelen niet zoals jullie toneel tussen de coulissen. Een team dat op het veld staat acteert niet: talent, persoonlijkheden, hartstocht, plezier en het verdriet zijn allemaal echt. Een duel is onvoorspelbaar, rauw, onbewerkt, onvoorbereid. Allemaal authentiek. Authenticiteit betekent �echt zijn�, maar ook oorspronkelijk. Echte roots hebben, een echte geschiedenis. Supporters willen maandags bij de koffieautomaat verhalen vertellen. Dus kom maar uit de kast heren en etaleer jullie snode plannen. Wij bepalen wel of we er iets in zien. Willen niet weer genaaid worden door een stel passanten.

Nu ik de pen en de fles schoonmaakazijn uit de diepe la heb gevist, toch ook nog even een afscheidswoord voor die andere pathologische sprookjesverteller, die Cambuur in dezelfde moeilijkheden bracht als toen hij begon. General manager Alex Pama. Deze zelfbenoemde topper is verduisterd tot een man van achterafpraatjes. Een enkele keer zinvol, maar meestal nietszeggend. En altijd met ��n hand in de zak, ook als hij boos is. Pama is de gevangene geworden van zijn eigen, snedige clich�s uit de onderbuik: Cambuur als grootste club, met de beste supporters en binnen drie jaar een stabiele eredivisionist. Hij mag blij zijn dat Cambuur dit seizoen het linker rijtje haalt. Hij krijgt binnenkort de zak, benadrukt een commissaris. Dat denkt hijzelf ook, want gedurende het seizoen vlogen de excuses ons al om de oren. �Als er geen nieuw stadion komt, vertrek ik!� Hij had namelijk gesolliciteerd bij de Amerikaanse voetbalbond, maar sneefde. Nu werd deze column ook naar de States gestuurd, dus je weet het maar nooit. Hij koos eieren voor zijn geld en debiteerde in de wandelgangen bij de Omrop dat hij nog een seizoen zou blijven. Alex, de tristesse van een clown. De ziel is uit Cambuur en hij is daar schuldig aan, evenals de commissarissen. Zover hebben de nieuwe redders een punt. Maar alle geledingen bij de club zijn vermolmd en stralen een doodsverlangen uit. De rouwkamer is ingericht, het wachten is op de dokter voor de laatste snuif morfine. Cambuur: een schimmenrijk.

Rob de Jong