Blauwe Doos: Laten we in godsnaam Hoekstra maar weer sturen

Eric Hoekstra, ex dit en -dat, schuimt voor Liwwadders.nl stad en land af. Een zware klus. Vandaag bericht hij over de opening van de blauwe doos bij Keunstwurk in Leeuwarden. Hoekstra geeft op geheel eigen wijze invulling aan zijn taak voor deze website. Het wie, wat en waarom van Hoekstra staat op http://members.chello.nl/e.hoekstra8/

Huis voor Amateurkunst

Vandaag is de opening van het Huis voor Amateurkunst, een onderdeel van Keunstwurk, dat in de oude Infirmerie gehuisvest is. Ik treed als vertegenwoordiger van de Fryske Aka op. Blijkbaar is mijn eerste optreden in die functie, bij het directeurenoverleg, een groot succes gebleken, waardoor ik de al-dan-niet kerstbonus met groot vertrouwen tegemoet zie.

Op de burelen van de Fryske Aka had ondertussen deze dialoog plaatsgevonden:
– Wie gaat naar de opening bij Keunstwurk?
– Niemand kan.
– Laten we dan in godsnaam Hoekstra maar weer sturen. En zeg hem dat ie zich van tevoren moet douchen!

Veel zin had ik niet, want ik was in een introverte creatieve stemming. Ik had namelijk net een enorm stuk aan mijn nieuwe boek geschreven: ‘Waartoe Nederland? Waartoe Europa? Over de VOC-mentaliteit en de Christelijk-Joods-Islamitische Traditie’. Een boek dat na een messcherpe en meedogenloze analyse zowel de zieltogende Nederlandse als de niet-existerende Europese identiteit nieuw leven zal inblazen!

Met dergelijke Doornroosjegedachten kwam ik onder de douche vandaan. Fijn dat mijn meerderen zo bezorgd over alle aspecten van mijn gezondheid waren, hygi�ne inbegrepen, bedacht ik me, terwijl ik met mijn handdoek een traan wegveegde.

Bij de klerenkast kies ik blauw. Maar omdat ik recalcitrant en niet in de stemming ben, doe ik er een geel jasje met een donkerblauw streepje bij aan. Echt een fout jasje, waarvan ik hoop dat het in de kunstwereld van Keunstwerk weer kan, en anders heel amateuristisch is, dus passend bij het Huis voor Amateurkunst.

Maar eerst moet ik nog een vertaling voorlezen op Tresoar op de studiedag van het Obe Postma Gezelschap over de dichteres Emily Dickinson. De vorige spreker, Annet Reitsma, neemt er nogal de tijd voor. Ze slaagt erin Emily Dickinson op zo’n gereformeerd-platonistische (ik bedoel echt: platonistische) manier te prijzen en aan te prijzen dat ik een hekel aan haar krijg – terwijl ik toch een fan ben fan E.D.

Maar ik declameer daarna � la Tsj�bbe Hettinga mijn briljante vertaling en verdwijn vervolgens naar de Fryske Aka om mijn inleiding bij de Friese vertaling van ‘Elckerlyk’ te printen en een boekje over historische syntax van 3000 blz ter zaterdagochtendrecensie mee te nemen. Ik spreek de waarheid! http://upers.kuleuven.be/node/32009

(Ik hoor nu op EenVandaag over de flirtcursus voor ambtenaren, zodat ze beter kunnen communiceren. Het lijkt me dat ik die toch niet nodig heb, althans als het om schriftelijk flirten in drievoud gaat.)

Enfin, ik trek op naar Keunstwurk. Daar heeft zich een aardige massa van belangrijke mensen verzameld. Ik tref daar mijn oude vriend Marco Florijn, met wie ik even naar de Partytent wandel die op de binnenplaats is opgesteld. Enkele vingerwijzingen zijn gauw gegeven; helaas kan ik over dit topoverleg geen nadere mededelingen doen, maar het br�splak heeft zijn eerst gebruis reeds opgeleverd!

Vervolgens spreek ik met de directeur van een communicatiebureau, die tevens in het Bestuur van Keunstwurk zit. Traditiegetrouw heb ik zijn naam niet goed verstaan, maar via internet reconstrueer ik dat het (vermoedelijk) Wim Buding moet zijn. Van hem leer ik – altijd nieuwsgierig – waar een communicatiebureau zich zoal mee bezig houdt. Volgens mij bezit ik op dat vlak ook aanzienlijke, nog niet ontgonnen, kwaliteiten.

Ik heb even oogcontact met Jelle Bangma (CEDIN) en Koen Eekma (AFUK), ik zie verder weinig bekenden, en ik zoek vergeefs naar de kunstpaus Huub Mous! Zijn hooggewaardeerde mening had ik graag willen horen.

Daarna manoevreer ik mezelf ’toevallig’ naast de gedeputeerde van Cultuur Jannewietske de Vries. ‘We should stop meeting like this’, fluister ik in haar oor. Nee nee, mijn fantasie slaat weer op hol! Ik stel mezelf beleefd voor, maar ze blijkt me al te kennen! Ik vraag me af hoe dat kan, maar ik durf dat niet te vragen – wie weet door welk schandaal ik nu weer in het geheugen ben blijven hangen!

In werkelijkheid zeg ik in het Fries tegen haar ‘Ik wou je pas onder ogen komen als ik een heel goed idee voor Friesland had’, zinspelend op de ambitie om Friesland Culturele Hoofdstad van Europa te maken. Deze opmerking uit de werkelijkheid is eigenlijk nog maffer dan wat ik mijn fantasie heb gezegd.

‘Ik wou je pas onder ogen komen als …’ Hoe krijg ik het in mijn hoofd! Het is nog eccentrieker als toen met Ferd Crone.
( – Wilt U koffie of thee?
– Ik accepteer wat U mij geeft.)

We bevinden ons in een ruimte even eccentriek als ikzelf. Het lijkt op een brede blauw geverfde gang, met aan begin en eind ijzeren trappen naar boven. Dan begint goddank het offici�le gedeelte, – voor ik nog meer vreemde dingen zeg. Ren�e Waale, directeur Keunstwurk, neemt het woord.

Ze vertelt ons dat de blauwgeverfde gang waarin we ons bevinden in de volksmond al de blauwe doos is gedoopt. Ik denk bij mezelf – die flirtcursus voor ambtenaren heeft snel vrucht afgeworpen. Maar misschien wel een beetje te snel, parbleu!

Daarna is het woord aan Piet Meerdink. topambtenaar van de gemeente. Ook hij heeft een vlot verhaal. Helaas heb ik mijn opschrijfboekje niet meegenomen, zodoende dat ik het wat vaag moet houden. De naam Meerding schrijf ik in mijn aginda. ‘Meerdink met K’, fluistert Wim Buding me in het oor.

Daarna komt er iemand van het bestuur aan het woord die nog wat woordgrapjes te berde brengt met de blauwe doos en de blijde doos bij een geboorte. Ik kende die uitdrukking niet maar een blijde doos is iets met babycadeautjes voor een jonge moeder. De flirtcursus speelt me nu absoluut parten, en daarbij mijn gevoel voor onbetamelijke ambigu�teiten. Zwijg nu, Hoekstra, nee! Zwijg! Zwijg!

Dan is het woord aan Jannewietske de Vries, die onder verwijzing naar de Frysl�n-Culturele-Hoofdstad-ambitie dit br�splak voor amateurkunst opent. Maar nu begint de voorstelling pas. Bovenaan de beide trappen, waar de zijgangen beginnen, verschijnen muzikanten die op trompetten spelen. Mooie trompetten, wondermooie trompetten! De saxofoon is plebe�sch, maar de trompet is nobel en passend bij een Godin van de Jacht.

Er verschijnen nu ook drie jonge nimfen die met potsierlijke gebaren door het publiek dansen op de maat der muziek. Ik ben vol bewondering voor zoveel elegantie en bloot meisjesvlees (Down boy! Down! – zoals Jim Carrey zegt als hij de vrouwelijke politiechef kust die naderhand een man blijkt te zijn), maar een bibliothecaris van Tresoar kijkt enigszins verveeld naar de jonge schoonheden die onder zijn neus voorbij dartelen. Aldus geniet elk op zijn eigen manier van de muziek en van de danseressen.

Maar dan komt er een actrice de trap af, een imposante verschijning! Het is Rita Visser die als een prehistorische Venus het gedicht van de Dongel deklameert, een fabeldier dat door het leven schrijdt als deze oermoeder door het publiek. Ik houd haar blik even gevangen en drink me laveloos aan haar ogen. O jonge dichter van 48, zeg ik tegen mezelf, U bent nog altijd jong en soepel als een berkenboom. – Ik heb jullie toch verteld dat mijn natuurgenezeres mij tot berkenboom heeft bestempeld (een speelse boom die veel licht geeft).

Dronken van moedermelk wankel ik achteruit. Zij schrijdt de trap weer op en Haar dochters, Haar nimfen, hinkelen andermaal weer door het publiek, maar ik heb geen oog meer voor hun want Zij heeft mij geheel in beslag genomen.

De trompetten vermengen zich met saxofoons. De muziek sterft weg. ‘Twee koperen keelden weenden’, zoals de wereldberoemde dichter Vasalis zong. De receptie begint.

Maar niet voor mij. Ik mag nu niet genieten, althans niet op deze manier. Ik moet zingen van de Dag en van de Grote Godin die ik in alle nederigheid heb mogen aanschouwen in het zojuist geopende Huis voor Amateurkunst.

Eric Hoekstra, overal amateur in, behalve in de aanbidding van de Godin, te Leeuwarden