Studenten scoren veel onvoldoendes op vak overheidscommunicatie

tekst: NHL Magazine

(door Klaas Jan Huizing, docent bij de opleiding Communicatie aan de NHL)

Trauma

Volgens mijn leidinggevende Rob heb ik aan het eind van het vorig studiejaar een trauma opgelopen. Ik ben dat met hem eens. Nou ja, trauma, trauma. Dat is zo�n groot woord. Maar een schrammetje, een krasje op mijn anders zo onverwoestbare docentenhumeur, dat is er wel.

Waar hebben we het over? Overheidscommunicatie. Een tweedejaars vak, waar ik altijd zeer van geniet. De publieke zaak ligt mij na aan het hart en ik mag daar dan ook graag college over geven. Interactieve beleidsvorming, het communiceren van de overheid met de burger in al zijn facetten. In alle eerlijkheid mag ik zeggen dat ik er aardig een college over kan geven. Wat vorig jaar ook bij een evaluatie stond gekrabbeld: Tinholt en Klaas Jan zijn de beste, stond er. Mooie feedback. Niet Tinholt en Huizing, niet Gerrit en Klaas Jan, maar Tinholt en Klaas Jan. Grijnzend namen Gerrit en ik dit compliment tot ons.

So far so good, geen vuiltje aan de lucht. Maar Klaas Jan, wat is er dan aan de hand? Nou, de toetsuitslagen. U moet weten dat wij een werkcollegereeks hebben verzorgd en een hoorcollegereeks, beide acht stuks. Dit ter waarde van zes EC�s. Voor zes klassen.

Na de eerste kans bleek dat er per klas vijf voldoendes waren gevallen, met als hoogste cijfer ��n enkele 7. De herkansing was nog erger, toen had elke klas ��n voldoende en waren we dus na twaalf docentenuren corrigeren zegge en schrijve zes studenten kwijt met een voldoende. Ik had die zes beter persoonlijk voor een goed gesprek en een borrel kunnen uitnodigen, waren we eerder klaar geweest en was het nog gezellig ook.

Wat is daar gebeurd, zo vraag ik me vertwijfeld af. Het eerste dat je dan roept is natuurlijk dat de studenten dom zijn. Alleen voor de klas waaraan ik college heb gegeven, geldt dat bepaald niet. Klas 2a, een jaar eerder mijn mentorklas, scoorde het recordaantal van 15 propedeuses binnen een studiejaar. En dat terwijl er nog ruim een handvol de P op een puntje na had behaald. Dus dom zijn ze niet.

Geven wij dan zo beroerd college? Tijdens mijn hoorcollege over Interactieve beleidsvorming merkte ik wel dat na een kwartiertje de aandacht wegsijpelde. Als een kraan die eerst vol aan staat, daarna dicht wordt gedraaid, nog even nadruppelt en vervolgens droog staat. En ik maar pakkende voorbeelden geven over het gesprek dat ik met wethouder Waanders had over speeltuintjes bij mij in de wijk. Het hielp niet. En de werkcolleges? Nu ik erop terugkijk: de studenten waren allerliefst, maar zelden kwamen ze voorbereid op het werkcollege. Waarom niet?

Bij de repro kom ik Roy tegen, uit 2a. H� Roy, roep ik, je had een 6 voor Overheidscommunicatie. Gefeliciteerd! Hij neemt breed lachend het compliment in ontvangst. Dan vraag ik hem op de man af: Zeg eens eerlijk, hoeveel tijd heb je erin gestoken? Hij tuurt in de lucht en denkt na: Ik heb er wel wat uurtjes in gestoken, de avond tevoren, de dag daarvoor nog een middagje. Ik denk wel een uur of acht. Tevreden kijkt hij me aan. Let wel, een vak van 6 EC�s, dat is 6 x 28 uur=168 uur. Een tikje geniepig lachend merkt hij nog op dat zijn huisgenoot met dezelfde inspanning net is gezakt.

Met mijn collega Bernard loop ik even later door de gang en weer bespreken we de toets. Want ja, er lopen nog dik 100 herkansers rond. Dat past allemaal niet in een zaaltje, en geeft dus veel praktische problemen. Afgezien nog van de inhoudelijke kant, dat er nu 100 studenten Communicatie geen snars van de publieke zaak weten.

Bernard suggereert dat het nieuwe boek een oorzaak kan zijn. We geven al jaren hetzelfde vak, nu doen we het iets anders. Met opeens andere vragen dan de beperkte set vragen die vast al jaren in studentenkringen de ronde doet. Daar had ik nog niet aan gedacht. We gaan er morgen over vergaderen en doen een onderzoek onder studenten. Wat is hier misgegaan?