Sociaal-liberaal Vic Berends: alle politici verplicht in de bijstand

VVD-fractievoorzitter Vic Berends van Harlingen overleden

Vic Berends, fractievoorzitter van de VVD in Harlingen is maandagavond overleden. Berends raakte vorige week in coma. Hieruit is hij niet meer ontwaakt. Berends zat sinds 1993 in de raad van Harlingen.

Het raadslid en ondernemer stond bekend als een levensgenieter. Hij pakte vele uiteenlopende zaken op. In Leeuwarden was hij vermaard om het organiseren van de jaarlijkse mosselmaaltijd in caf� De Ossekop.

Vic Berends is 62 jaar geworden.

——————————–
(Interview met Persbureau Leeuwarden, augustus 2004)

Vick Berends, fractievoorzitter VVD Harlingen

Verplicht in de bijstand!

Politici, maar eigenlijk iedereen, zouden eens verplicht een half jaar van een uitkering moeten leven. Dat zegt Vick Berends, fractievoorzitter van de VVD in Harlingen. �Vroeger had ik over uitkeringsgerechtigden een heel simpel oordeel: iedereen die bijstand beurde moesten ze zonder meer opknopen!� Die mening bleef hardnekkig totdat Berends door omstandigheden ineens zelf bij het GAK moest aankloppen. �En dat heeft me de ogen geopend. Ineens ondervond ik hoe het is om van een minimum inkomen rond te moeten komen. Daarna ben ik echt heel anders gaan denken over de bijstand. Ik ben veel socialer geworden. En veel zuiniger ook.� In de keuken van de liberaal staat als demonstratie van die zuinigheid een kratje met Freeway Cola en River Cassis. De woning van Berends staat aan de Noorderhaven, dicht bij het water. �Dat moet. Ik moet echt bij water wonen. Zonder water ben ik geen man.� Water bracht veel goeds in het leven van Berends, maar het bracht hem ook aan de rand van de afgrond.

De eerste politieke daad van VVD�er Vick Berends was nota bene ten gunste van de PvdA. �Ik ben opgegroeid in Arnhem en ik kan mij nog een dag uit mijn vroege jeugd herinneren waarop ik een sticker van de PvdA vond. Dat was tijdens een picknick op de heide bij Terlet. Het leek me wel leuk om die sticker op de Citro�n van mijn vader te plakken, maar die werd daar enorm pissig over. De politieke overtuiging van mijn vader, een registeraccountant, was namelijk streng rooms met een liberale wind.� Toen Berends een jaar of 21 was werd hij door de VVD Gelderland benaderd voor een bestuursfunctie. Die aanvaardde hij en ook na een verhuizing naar Friesland bleef hij politiek actief. �Ik kwam voor de VVD in de raad van de toenmalige gemeente Hemelumer Oldefurd, tegenwoordig Nijefurd. Erg lang duurde dat niet, want ik pleegde al vrij snel politieke zelfmoord. Het was begin jaren tachtig en er waren stevige discussies gaande over de gemeentelijke herindeling. In aanloop naar de verkiezingen heb ik mij toen uitgesproken over de vraag welk dorp de nieuwe centrumplaats van Nijefurd zou moeten worden. Ik vond dat Koudum dat moest worden, maar die opmerking werd mij bepaald niet in dank afgenomen. Vooral niet door de VVD-afdeling in Workum, die een ledenvergadering belegde en mij meteen op een onverkiesbare plaats zette.�

Berends was overigens naar Friesland verhuisd om voortaan altijd in de buurt van water te wonen en te werken. �Vraag mij niet waarom, maar alleen in de buurt van water voel ik mij goed.� In Warns werd Berends de trotse eigenaar van een jachthaven met 360 ligplaatsen. �En ik had ook nog zeker 200 boten op een wachtlijst staan. Kortom: de zakelijke vooruitzichten leken prima. Dat meldde ook het Centraal Bureau voor de Statistiek, die voorspelde dat de behoefte aan jachthavens alleen maar zou toenemen.� Berends schudt zijn hoofd. �De overheid ging op basis van die prognoses meteen de aanleg van meer jachthavens aan het IJsselmeer stimuleren. Dat ging door totdat plotseling bleek dat de cijfers van het CBS helemaal niet klopten. Wat was er aan de hand: veel bootjesmensen bleken op soms wel vijf wachtlijsten te staan, waardoor de vraag veel groter leek dan in werkelijkheid het geval was. Daar kwam nog eens bij dat net op dat moment een enorme economische crisis intrad.� Die samenloop van omstandigheden werd het bedrijf van Berends fataal. �Ik moest afscheid nemen en dat was emotioneel heel moeilijk.� Opeens moest de VVD�er zijn hand ophouden bij het GAK. �En dat heeft mij gevormd. Vanaf toen ben ik een sociaal-liberaal geworden.�

�Utopisch gezever van GroenLinks!�

Tegenwoordig zit Berends in de batterijenhandel. �Maar dat is niet echt boeiend. Ik ben ook geen beste verkoper. Als ik �s morgens bij een winkelier in Sint Annaparochie binnenstap en zo�n man doet een beetje sneu tegen mij, dan heb ik meteen de neiging om te roepen: �ach, lazer toch op met je zooi!� Op school werd ik daar al voor gewaarschuwd: Vick, jij hebt alleen sympathie of antipathie. En dat is zo. Bovendien ben ik erg principieel. Iemand die mij een kunstje flikt, die heeft het voorgoed verbruid.�

Dat zal de Harlinger burgemeester Chris Arlman niet zo snel overkomen. �Ik heb veel waardering voor die man. In tegenstelling tot zijn voorganger Jansema is Arlman een werker met een heldere visie, die de unanieme steun van de raad heeft.� Hoe staat het met de politieke participatie van de Harlingers? �Die is niet zo groot, maar wat dan nog? Moet iedereen meedoen aan politiek? Ik heb geen zin om als politicus aan dode paarden te trekken, als mensen niet willen: het zij zo. Daarom ben ik wel eens ge�rriteerd als GroenLinks weer eens overal alle burgers bij wil betrekken. Dat utopisch gezever! Je vergadert je bovendien suf met al die inspraak.� Waarom bent u eigenlijk politicus? �Waarom verzamelt iemand postzegels�? Het is een aardigheid, ik voel met betrokken en heb geldingsdrang.� De politieke carri�re van Berends was twee jaar geleden bijna ten einde. �Door een hersenbloeding raakte ik deels verlamd en kon ik nauwelijks praten. Na veel revalideren gaat het nu gelukkig weer beter.�

Voor de zoveelste keer gaat de mobiele telefoon van Berends. Het zijn steeds bestuursleden van Zeekadetkorps Harlingen. �Ik ben voorzitter van die club en we zijn bezig met de bouw van een nieuwe sloepenloods. Het wordt prachtig, ik ben zo trots als een pauw, maar het is ook een heel geregel, vandaar al die telefoontjes.� Berends was voorheen ook voorzitter van onder meer de Hiswa en een roeisloepvereniging. �Altijd maar weer dat water, ik ben er weg van. Bovendien werk je bij verenigingen veelal met jongeren en dat is altijd leuk.� Geen problemen? �Op het water heerst een historische bepaalde hi�rarchie. Dat voorkomt problemen en brengt jongeren op een natuurlijke manier een zekere discipline en waarden en normen bij.� Waarden en normen? �Begrijp mij niet verkeerd, ik houd totaal niet van dat vage waarden- en normendebat van premier Balkenende: je moet gewoon met je poten van andermans spullen en lijf afblijven, zo simpel is het. Maar ik weet zeker dat watersportverenigingen veel bijdragen aan het opvoeden van gezonde jongens en meisjes.�

Gas, zout en zand

Berends kan naar eigen zeggen heel principieel zijn, heeft waarden en normen, maar is tegelijkertijd een pragmaticus. Ook als het om de natuur gaat. �Je moet afwegingen maken op rationele gronden, dus ben ik plooibaar. Onder het Wad zit bijvoorbeeld zeer goed zout, maar dat mag niet gewonnen worden. Dus winnen we zout in de Rietpolder, wat klauwen geld kost en bovendien woningen beschadigt. En waarom doen we dat? Omdat natuurverenigingen met drogredenen steeds de maatschappelijke discussie winnen. Ze zijn bijvoorbeeld bang dat de zeebodem zal dalen. Ik zeg u: de zandhonger van de Wadden is zo groot, dat bodemdaling nauwelijks zal optreden. Die zee slibt gewoon weer dicht. Hetzelfde geldt ook voor het zand en gas. Het Rijk moet overal bezuinigen, maar die schatten laten we zitten. En uiteraard, met de natuur moeten we zorgzaam omgaan, maar ik vind: haal het op een verantwoorde manier uit de grond en besteed het geld goed.� Weer gaat de telefoon. Het nieuwe terras van de sloepenloods moet worden opgemeten.