De Troubadour zwijgt (en wij zouden ons moeten schamen)

9 februari 2026 Actueel

door Ben Stegeman

In 1969 stond een jonge vrouw met een gitaar op het podium in Madrid. Met “De Troubadour” zong Lenny Kuhr Nederland naar de overwinning op het Eurovisie Songfestival. Het was een lied over de kracht van muziek, over een stem die bleef klinken, wat er ook gebeurde. Maar anno 2026, meer dan een halve eeuw later, is die stem in Nederland definitief verstomd. Op 75-jarige leeftijd kondigt Kuhr haar vertrek aan. Ze verhuist naar Israël. Niet voor de zon, niet voor haar pensioen, maar omdat het klimaat voor Joden in Nederland “niet meer goed is”.

We zouden ons kapot moeten schamen.

Na de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog bouwden we dit land op met een heilige eed: “Dit nooit meer”. Het was het fundament onder onze rechtsstaat, onze cultuur en onze omgangsvormen. We beloofden een schuilplaats te zijn, een baken van vrijheid waar je kon zijn wie je was, ongeacht je afkomst of geloof. Maar die belofte is anno nu een macabere grap geworden. De realiteit is dat een icoon van de Nederlandse cultuur zich in een land dat officieel in staat van oorlog verkeert veiliger voelt dan in onze polder. Het zegt alles over het morele failliet van ons land.

De tekens aan de wand waren al jaren zichtbaar, maar we kozen ervoor om blind te zijn. De agressieve islamisering van onze publieke ruimte is geen abstract theoretisch concept meer; het is een krachtige stroming die onze vrije waarden stap voor stap van het podium duwt. De omvolking van onze samenleving, niet alleen demografisch maar vooral ideologisch, is in een stadium beland waarin de oorspronkelijke tolerantie is vervangen door een verstikkende angst. We hebben de poorten opengezet voor een intolerantie die nu de dienst uitmaakt in de straten en de theaters.

Kijk naar wat er gebeurde in Waalwijk. Een middagvoorstelling, een kwetsbare zangeres van in de zeventig, en een groep schreeuwende activisten die haar belagen. Ze werd beschuldigd van medeplichtigheid aan genocide omdat haar kinderen in Israël wonen. Dat we dit in Nederland laten gebeuren, dat we toelaten dat een kunstenaar “met geknepen billen” op de planken staat, is de ultieme capitulatie. We noemen het in de media eufemistisch een “antisemitische actie”, maar het is in feite een vorm van cultureel terrorisme. Het is het systematisch wegtreiteren van alles wat niet past in het nauwe straatje van de nieuwe, luidruchtige moraalridders.

De politieke elite in Den Haag blijft wegkijken. Men spreekt over “verbinding” en “dialoog” terwijl de Joodse gemeenschap de koffers pakt. De geschiedenis herhaalt zich niet letterlijk, maar ze rijmt wel op een afschuwelijke manier. We offeren onze eigen mensen, onze eigen iconen en onze eigen vrijheid op aan het altaar van de multiculturele utopie die in werkelijkheid een segregatie-nachtmerrie is geworden.

Het vertrek van Lenny Kuhr is geen persoonlijk pensioen; het is een nationale nederlaag. Het is het bewijs dat we de strijd om onze eigen identiteit aan het verliezen zijn. De troubadour gaat ergens anders zingen, op een plek waar haar identiteit geen aanleiding is voor intimidatie en haat. Nederland blijft achter als een leeg omhulsel, een land dat zijn ziel heeft verkocht en zijn dapperste stemmen heeft laten vallen.

De troubadour zwijgt. De gordijnen sluiten. En het publiek dat bleef toekijken terwijl de artiest werd weggejaagd? Dat zou in diepe schaamte de zaal moeten verlaten. De troubadour verlaat het land, en wij blijven achter in een ijzingwekkende, beschamende stilte.