Ik zit hier wel voor koffie, roomboterkoeken en ouwehoerpraatjes.

Ik zit nog maar net als ik een mevrouw met ‘Het zoutpad’ van Raynor Winn onder de arm zie lopen. Ze zoekt nog even verder en komt dan bij mijn tafel om af te rekenen. Dit boek kun je ook in de regen lezen, zeg ik. Het is al een keertje nat geweest. Eigenlijk wil ik zulke exemplaren niet meer verkopen, maar omdat het een paar weken geleden nogal in het nieuws was heb ik het in de bak vakantieboeken gelegd. Het schijnt helemaal niet echt gebeurd te zijn, zegt de mevrouw. Dat las ik in de krant. Dat geeft toch niks, zeg ik, de inhoud van de meeste boeken is verzonnen door een schrijver. Dat is ze met me eens.

Je lijkt me al zo gelukkig, zeg ik tegen het meisje dat het boek ‘Absurde overvloed’ van Michael Foley koopt. Wat een mens gelukkig maakt is voldoende tijd, ruimte om te leven en rust, maar de moderne mens komt er niet aan toe omdat ze te druk zijn juist deze dingen na te jagen beweert de schrijver in dit boek. Maar ze is ook gelukkig, krijg ik te horen. Zeker nadat ze het opschrift op het schoolbord dat buiten staat heeft gelezen: ‘een goed boek, een beginnend boekverkoper, samen heet dat geluk’. En daar word ik dan weer gelukkig, of in ieder geval blij van, zeg ik.

Dit was een opzienbarend boek toen het uitkwam, zeg ik tegen een man die het boek ‘Te gek om los te lopen’ van de Amsterdamse psychiater Bram Bakker koopt. Maar dat wist hij al. Deze psychiater had met dit boek stevige kritiek op de behandelmethoden en de behandelaars in psychiatrische ziekenhuizen. Maar veel tijd om met hem te praten heb ik niet. Het is druk in de Boekenpassage. Dat is het wel vaker, maar ik zie nu mensen rondlopen met stapeltjes boeken onder de arm. Zou dat door het bord buiten komen, denk ik. Want dan ga ik de tekst zo weer uitvegen. Ik zit hier wel voor koffie, roomboterkoeken en ouwehoerpraatjes.

Wat een leuke winkel, hoor ik ineens. Hallo ik ben een collega. De man die met een stapeltje boeken bij mijn tafel staat, blijkt een antiquariaat in Hengelo te hebben. We praten een poosje en ook in zijn winkel staat de boel net zo ongeordend als in De Rode Loper. Alleen de boeken die op de website staan heeft hij wel keurig geordend. Ik kijk later op zijn site Boekenvinden.nl en even denk ik dat wij misschien ook zoiets moeten doen. Maar de gedachte dat dan alles ingevoerd moet worden in de computer en ook nog bijgehouden weerhoudt me van dit onzalige plan.

Als hij weg is heb ik het weer druk met het verkopen van vakantieboeken, Engelse pockets en ansichtkaarten. Ik heb dit boek een poosje geleden even doorgebladerd, zeg ik tegen een man die het boek ‘Historiezucht’ van Marita Mathijsen wil kopen. Het gaat over de democratisering van de geschiedenis in de achttiende eeuw. Daarvoor was geschiedenis alleen voor welgestelde mensen. Dat is toch raar, zeg ik tegen de koper. Ach het was een andere tijd, hoor ik als dooddoener.

Het is ondertussen kwart voor vijf geworden en ik vind dat ik na deze drukke dag wel een glas wijn verdiend heb. Maar de verkoop blijft doorgaan. De laatste boeken die ik verkoop gaan over de stoeppalen op mijn favoriete eiland Terschelling en een boekje in dezelfde serie over het Stryper wyfke, die er volgens de legende in haar eentje voor zorgde dat de Engelse soldaten in 1666 niet het hele eiland afbrandden.

Helemaal tevreden loop ik een poosje later naar huis. Misschien laat ik de tekst toch wel staan op het bord, denk ik. In ieder geval wordt de beginnend boekverkoper er gelukkig van.