Niet aan je moeder vertellen dat we hier geweest zijn, hoor ik hem tegen zijn dochter zeggen als ze de winkel uitlopen

Ook deze zomer enkele prachtige verhalen opgediept uit ons archief

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 16 februari

Ik zit deze zondagmiddag nog maar net op mijn plek als de telefoon gaat. Iemand wil boeken komen brengen. Veertig bananendozen vol. Als ik zeg dat het veel te veel is, dat er geen ruimte voor is en ik ze dus niet wil, wordt er met onbegrip op gereageerd. Tevreden ga ik koffiedrinken en de weekendbijlage van de Volkskrant lezen. Buiten schijnt de zon volop en er komen veel wandelaars een kijkje nemen. Kopen doen ze niet. Als beginnend boekverkoper kan ik zo langzamerhand wel redelijk inschatten welke bezoekers van de Boekenpassage misschien iets gaan kopen en welke niet. De niet-kopers blijven meestal op ruime afstand van de kasten of tafels met boeken staan. Ook mensen die wijzen naar boeken en dan aan degene die bij hen is vertellen dat ze die zelf thuis hebben, gaan niets kopen. Tot zover uw beginnend boekverkoper als gedragswetenschapper.

Een meisje dat lang bij de kast met poëzie gestaan heeft, komt een dichtbundel van Rogi Wieg afrekenen. Voor deze gedichten heb je wel een zonnige dag nodig, zeg ik tegen haar. Rogi Wieg leed tot zijn zelfgekozen dood in 2015 aan ondraaglijke depressies en verbleef tijdens zijn leven regelmatig in psychiatrische ziekenhuizen.

Heeft u ook een tasje hiervoor, vraagt een man die een lijvig boek voor me neerlegt. Leeuwarden van voor 1435. Een poging tot reconstructie van de oudste stadsgeschiedenis door Dr. J.R.G. Schuur, lees ik. Is de geschiedenis daarna niet veel interessanter, vraag ik aan de koper. Maar die geschiedenis kent hij al krijg ik als antwoord.

Daarna vergis ik me een beetje als gedragswetenschapper en verkoop ik aan toevallige passanten een leesbeeldje, een paar 1-euroboekjes en een boekje met foto’s van stoomtreinen.

Even later komt er één van mijn vaste afnemers van kookboeken met zijn dochter de winkel in. Ik denk niet dat de vorige eigenaar er ooit in heeft gekeken, zeg ik als hij een driedelige Larousse Gastronomique voor me neerlegt. De boeken zien er ongebruikt uit. Ik wijs hem nog even op een tas met kookboeken die nog uitgepakt moet worden. Daar haalt hij nog twee uit. Niet aan je moeder vertellen dat we hier geweest zijn, hoor ik hem tegen zijn dochter zeggen als ze de winkel uitlopen.

Ik ben maar een beginnend boekverkoper, zeg ik tegen de man die me er op wijst dat het boek dat hij wil kopen niet tussen de reisboeken hoort te staan. ‘Verdriet van Vietnam’ van Bao Nihn is het relaas van een Vietnamese oorlogsveteraan die na een jarenlange strijd tegen de Amerikanen terugkomt in Hanoi. Nee, dit boek hoort niet thuis tussen de reisboeken, zeg ik deemoedig. Omdat er geen prijs in het boek staat, besluit ik meteen een euro meer te vragen voor dit boek dan dat ik normaliter zou hebben gedaan.

Het laatste boek van vandaag is ‘De wegen naar Sata’, van Alan Booth. Het is een verslag van een voettocht van 3000 kilometer van het noordelijkste puntje van Japan tot het uiterste zuiden. Dit is een geweldig boek, zeg ik tegen het meisje dat het boek koopt. Het is voor mijn vader, zegt ze. Ik wou dat ik een dochter had die goede boeken voor me koopt, zeg ik.

Thuis lees ik nog even een stukje in het boek ‘Zo veel boeken’ van Gabriel Zaid. Elke 30 seconden verschijnt er ergens op de wereld een boek, vertelt hij. ‘Less is more,  is volgens de schrijver nog niet tot het boekenbedrijf doorgedrongen. En hij vreest dat er ooit misschien meer boekenschrijvers zijn dan boekenlezers. Het zou zo maar kunnen.

Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag, behalve maandag, geopend.