Afscheid van Jan Post in de oudste sociale huurwoning van Smallingerland
Jan Post
De rouwadvertentie meldde dat de tijd weer een bladzijde omgeslagen had en dat Jan Post was verplaatst van het actieve deel naar het passieve deel van het archief. Een passende tekst bij de persoon die Jan Post was.
Ik leerde hem kennen in 1973 in Jennifeu in Drachten waar mijn broer Joep toen overdag de scepter zwaaide. Een mooie gezellige tijd. Toen ik op Vlieland in 1975 in een discotheek werkte was Jan ook een paar weken op het eiland. Hij was graveur van glas en graveerde voor mij de gevel van De Oude Stoep in een Heineken glas. Een gast wilde dat ook en toen deze niet meteen wilde betalen hield Jan het gegraveerde glas losjes met twee vingers boven de hardstenen vloer, totdat hij het afgesproken bedrag in zijn andere hand gedrukt had gekregen. Zo scharrelde hij die weken op Vlieland zijn kostje bij elkaar.
Later was Jan een tijd heel actief in Leeuwarden, waar de stedelijke vernieuwing in de steigers werd gezet. Hij was de drijvende kracht achter de werkgroep Volkshuisvesting met een diep wantrouwen tegenover de politiek en een grote afkeer van de stedelijke vernieling zoals hij het noemde. De Socialistische Partij vond hij veel te rechts, de Nieuwe Communistische Partij Nederland kwam nog het dichtste bij hem in de buurt.
Het was de tijd van de grote leegstand. Meer dan 1.600 woningen stonden leeg. Nu onvoorstelbaar, toen realiteit. Sloop dreigde. Jan wantrouwde de cijfers en ging op de fiets zelf de leegstaande woningen tellen. Hij nam niets voor waar aan en geen moeite was hem te veel. Volkshuisvesting was toen nog mijn beroep als ambtenaar en hoewel ik politiek in een totaal andere hoek zat, voerden we wel het gesprek. Vaak hartstikke leuk, soms ook fel. Toen ik later in Leeuwarden afscheid nam als wethouder kreeg ik opnieuw een heel mooi gegraveerd glas cadeau.
In de jaren daarna kruisten onze paden zich sporadisch. Toen ik het eerste exemplaar van een boek over het dorpje Wier in ontvangst nam, bleek dat Jan voor deze uitgave heel veel speurwerk in de archieven had gedaan. Hij gaf boekjes uit over onderwerpen die mijn pet soms te boven gingen. En toen, bij onze laatste ontmoeting in boekhandel Van der Velde vertelde hij dat hij het niet lang meer zou maken.
Het afscheid vond plaats in Houtigehage in de oudste sociale huurwoning van Smallingerland, waar hij 25 jaar gewoond heeft. Een hele kleine sobere woning, gebouwd voor turfarbeiders die tot dan toe alleen plaggenhutten gewend waren.
We schuifelden langs de kist, die midden in de woning stond. Ik hoorde achter me iemand zeggen “Jan hie syn eigen wierhied”, Ik dacht, zo is het precies. Een hele bijzondere man en ik ben blij dat ik hem heb gekend.
Tom van Mourik
Meer berichten
- Investeringen krimpen in mei met bijna 4 procent
- Jelmer Staal: Wat een mooie en kundige groep is PRO om deel van uit te maken; dat voelt goed.
- Unieke zomerse grondvorst gemeten
- De dierenpartij loopt in de strijd tegen big agro achter de feiten aan
- Wilken Beenmode gestopt – Peperstraat is de Peperstraat niet meer
- Ulke Wiersma: Leeuwarden en etalages? Een regelrechte ramp
- Cybercriminele jeugdnetwerken zijn vaak onzichtbaar voor gemeenten
- Wij waren vijf langharige, vrijgevochten boys die goed bij de chicks lagen en het helemaal gingen maken
- Klein coronanieuws en andere zaken – Spannend: krijgen we een complete krant? – Palmen verwijderd van Kelders – Raad borrelt bij Jonker Sikke – Liander zet bedrijven Ruiterskwarier van het stroom – Gluren bij de Buren valt bij The Saint in het water – Besluit over ROL had niet genomen mogen worden – Plantenwand legt het loodje – Rapen gaar nu Fries op site dreigt te verdwijnen
- ‘Omscholing is de échte talentstrategie: wacht niet op Den Haag’
- Consument blijft prijsbewust en zoekt vaker naar manieren om budget te rekken
- Eccoci Qua: Waarom zou je met halfbakken producten genoegen nemen? Dat doen we in Italië ook niet
- Bijna 1,1 miljoen Nederlanders hebben geen DigiD-account of gebruikten deze niet
- Je kunt het nog goed maken, zeg ik. We hebben nog meer boeken van hem
- Een ‘momentje van kwetsbaarheid’: Pro wil geen journalisten over de vloer
- Frysk Bûsboekje – Myn namme stiet op de doar, sei de man, mar fierder bin ik baas, sei de frou
- Ruim 200 kansrijke beroepen in Friesland
- Is het gezeur over de fietshelm nu klaar? Pak de auto aan in plaats van de fiets. Hier de cijfers
- Weer minder oud papier en karton ingezameld
- Ik ben belast met het openen en dichten
- De asielindustrie: Waarom we onze menselijkheid hebben ingeruild voor een verdienmodel
- Wil je je stressniveau verlagen? Gooi dan dit weekend je tuinhandschoenen weg en maak je handen vies
- Tegen pesten en voor de gezondste generatie ooit
- Consumenten schatten de inflatie tot drie keer zo hoog als de feitelijke inflatie
- Senioren willen thuis oud worden, maar de woning werkt niet mee
- Zzp’ers nemen ruim vakantie en houden vaak bewust een lijntje met werk
- Steeds meer reizigers kiezen voor een solo overnachting
- Op reis met Friso Douwstra naar maritiem Hamburg
- Debat Meulenbelt-Lenders: wat is goed feminisme?
- Alle wethouders Jeugd krijgen brief – Ik was geen kind, wethouder. Ik was een dossier. Een nummertje. Een stuk afval
- 76 procent van de mannen kiest een tevreden partner boven eigen smaak
- Economische gevolgen overstromingen in EU: Nederland zeer kwetsbaar
- Creatief Zomerprogramma Solidair Friesland
- De trucs van de supermarkt – Zo word je verleid
- Waarom moet je niet geloven wat in de krant staat?
- Zelfs een groot staatsman als Anne Vondeling had niet kunnen functioneren zonder de onbetaalde zorg van anderen
- Ik moest mijn rol als beginnend boekverkoper inruilen voor die van zanger in een bejaardenbandje
- Wanneer komt het Plan van Aanpak PFAS vliegbasis?
- Van Drie Zwaantjes naar een stervende zwaan – Je verstrekt geen vergunning voor appartementen boven een levend dorpscafé
- Wat heeft migratie dat klimaat niet heeft?
