Bloemenkiosk De Graaf stopt – Bloemenhandel veranderde – De veilingklok verdwijnt

‘Als je dat nou zo doet, dan kun je de bloemen beter vervoeren.’ Marloed van bloemenkiosk De Graaf in de Leeuwarder wijk Bilgaard hangt de bloemen net even iets beter aan de scooter van de oudere man. ‘Die dienstverlening hoort er gewoon bij. We helpen mensen graag.’ Maar aanstaande zaterdag 30 maart is het gebeurd met de dienstverlening vanuit de kleine kiosk naast de brandweerkazerne aan de Brandemeer. Eigenaar Willem de Graaf doet zaterdag definitief de deur op slot. ‘Het is mooi geweest. Ik stop na 36 jaar. Mijn vader Douwe begon hier in 1969.’

De voornaamste reden dat de bij veel Leeuwarders populaire kiosk stopt, is de veranderende bloemenhandel. Die is niet meer wat het geweest is. De Graaf: ‘Iedereen, tenminste de ouderen, kent de handel via ‘de klok’. Dan zit je op de veiling van Eelde, Naaldwijk, Rijnsburg of Aalsmeer als handelaar in spanning naar de grote veilingklok te kijken terwijl de handel op karren voor je langsrijdt.’ Van de bloemenhandelaren die op een tribune het bijzondere schouwspel gadeslaan wordt verwacht dat zij hun prijs, wat ze voor de kar met bloemen en planten overhebben, bepalen aan de hand van de klok, die snel ronddraait. Als de wijzer in de buurt komt van het bedrag dat de handelaar in zijn hoofd heeft, drukt hij op een knop en de handel is van hem, tenzij een collega hem voor is. ‘Dat is de handel. Dat is het spel. Dat is altijd spannend en dat is nu grotendeels voorbij. Hier en daar is de grote klok op locatie nog aanwezig. Je kunt nu ook thuis handelen via een klok op je computerscherm, maar dat is toch anders. Je kunt de partij bloemen ook via het scherm bekijken, maar dat haalt het niet met het zitten op de tribune in de veilinghal.’

Dat de klok verdwijnt heeft ook te maken met stijgende prijzen en vervoerskosten. Je ziet een toenemende uniformering en dat haalt de charme uit de handel, zegt Willem de Graaf. ‘Nu wordt er zelfs een standaardbedrag van 35 euro per kar gerekend. Ik heb zo vijf karren nodig. Reken maar uit. Dat zijn extra kosten waar ik niks voor terugkrijg. Moet ik die doorberekenen aan mijn klanten?’

Altijd gedroomd om bloemenman te worden? ‘Nee, helemaal niet. Toen ik in 1988 uit militaire dienst kwam, wist ik niet wat ik zou gaan doen. In Camminghaburen bouwden ze net een nieuwe woonwijk. Mijn vader zei: jij daar, ik hier. Die zag wel wat in de exploitatie van een nieuwe kiosk in die wijk.’ De gemeente Leeuwarden zag dat anders. ‘Die vonden dat ze voldoende staanplaatsen hadden uitgegeven en wilden geen nieuwe kiosk.’ Later nam Willem de kiosk in Bilgaard van zijn vader Douwe over.

Marloed (‘Die d kwam door een dronken ambtenaar van de burgerlijke stand in Drenthe. Ik had natuurlijk Marloes moeten heten.’) is al enkele jaren zijn gewaardeerde medewerkster. ‘Het is een gezellig hokje. Een hokje met minimale voorzieningen. Als we naar de wc moeten of water nodig hebben, lopen we even naar de garage aan de overkant. Die afspraak had mijn vader al met garage Nagelhout gemaakt en die is stilzwijgend al die jaren verlengd.’ Marloed: ‘Het is hier gemoedelijk, dat zie je nu ook aan de reacties. We krijgen aan de lopende band gevulde koeken en ander lekkers. Ze krijgen ook de Liwwadders mee, soms met een pen. Dan zeggen we dat ze daarmee de puzzel in die krant kunnen invullen. Een puzzel die er overigens niet in zit. We kregen zelfs als blijk van waardering een kaart met een briefje van 20 euro. Allebei: twee briefjes van twintig.’