Als ik straks thuiskom zijn er kinderen die met opengesperde bekjes op hun eten wachten

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 29 april

Helemaal vrolijk loop ik veel te vroeg naar de Boekenpassage. Door wat lichamelijk ongemak was ik vorige week niet in staat mijn taak als beginnend boekverkoper te vervullen. Maar vandaag kan het weer en ik loop als een verslaafde naar zijn eerste shotje richting de Sint Jacobsstraat. Er is tijdens mijn afwezigheid niet veel veranderd zie ik als ik de lampjes aansteek.

Net als ik zit met mijn nog blanco verkooplijst en mijn eerste espressootje, vraagt een man met een Duits accent of Jörg Kastner een Duitse schrijver is. Geen idee, zeg ik. Als het een Duitser is staat er toch wel een umlaut op de a? Maar dat is weer een andere Duitse schrijver, zegt de man. Die schreef voornamelijk poëzie en kinderboeken. Drei Männer im Schnee, verduidelijkt hij. Ja, dat heb ik gelezen. Maar om te weten of Jörg Kastner een Duitser is, hoef je alleen maar het eerste blad op te slaan. En daar staat dat het origineel in München is uitgegeven en heeft het boek een Duitse titel. Dat had ik zelf ook op kunnen zoeken, zegt de man. Ik schuif hem het pinapparaat toe en hij loopt helemaal blij met Het blauw van Rembrandt, een thriller die zich afspeelt in de Gouden Eeuw de deur uit.

Deze graag, zegt een jongen die het boek van Alan Watts over Zen Boeddhisme voor me neer legt. Dit was een beroemd boek halverwege de vorige eeuw, zeg ik. Toen was ik nog niet geboren, zegt de jongen. Als ik hem aankijk denk ik, jij bent zelfs pas in deze eeuw geboren.

Daarna verkoop ik een boek van de Deense filosoof Kierkegaard ‘God zoeken, liefde en dood’, drie toespraken voor denkbeeldige gelegenheden. Een biecht, een huwelijk en een begrafenis. Misschien moet ik eens iets van Kierkegaard gaan lezen, denk ik. Nu moet ik op het internet opzoeken waar het boek over gaat. Maar op de bakkersvakschool vroeger was Bomans’ Erik, of het klein insectenboek al te moeilijk.

Ik hoef er niet al te lang over na te denken want een mevrouw wil een pop-up boekje over de Gelaarsde Kater kopen. Hier hoef ik tenminste niet over na te denken.

Daarna moet ik in de clinch met een mevrouw die me twee euro biedt voor een kunstboek waar twaalf vijftig instaat. Als ik mijn schouders ophaal en haar zeg dat ze het dan hier maar moet laten, zegt ze dat het maar een tweedehands boek is. Mevrouw, alle boeken zijn hier tweedehands. En twee euro bieden voor een boek van twaalf vijftig voelt een beetje als mij niet serieus nemen. Als ik straks thuiskom zijn er kinderen die met opengesperde bekjes op hun eten wachten. Net als jong vogeltjes. En als ik van u niets mag verdienen heb ik geen geld om eten te kopen. Ik begin op stoom te komen. Maar de vrouw heeft het door en legt snel het geld voor het boek op tafel. Dat ze er in tuint, denk ik als ze met het boek wegloopt. Waarom zou een beginnend boekverkoper van mijn leeftijd nog hongerige kindertjes in huis hebben.

Daarna komt een mevrouw met een luxe uitgave van het boek Alleen op de wereld van Hector Malot bij mijn tafel. Dit boek moet u niet kopen, zeg ik. Het is te zielig. Ik moest vroeger altijd huilen als ik het las. Als het aapje doodgaat, als de oude Vitalis doodgaat, als de honden doodgaan, uren lang tranen. Ik heb het vroeger wel gelezen, zegt de vrouw. Ik verzeker u, dat u vanavond de hele avond huilt, zeg ik. Het maakt geen indruk, ze koopt het boek toch. Zal ik het telefoonnummer van de stichting Korrelatie voor u opschrijven, vraag ik nog. Dan kunt u dat bellen als het wat teveel wordt. Maar ook dat is niet nodig.

Vrolijk loop ik aan het eind van de middag naar huis. Ik heg het boek Strange Days van Ad Visser in mijn tas. Muzikale avonturen uit de jaren ’60 en ’70. Er zit een kansje in dat ik net als de mevrouw van Alleen op de wereld ook even ga huilen vanavond als ik dit boek lees, denk ik. Tranen van heimwee naar mijn jeugd.

Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in boekenpassage de Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Ieder dag, behalve maandag, geopend.