Het einde is nabij voor groene long Potmarge

Alle mooie woorden die er over de groene long van het Potmargegebied worden gesproken ten spijt, is het einde nabij voor dit groene gebied in het centrum van de stad. Er is in Leeuwarden geen politieke partij te vinden die zich voor het behoud van de unieke groenstrook hard maakt, laat staan kwaad. Dit laatste zou, als we de recente geschiedenis de revue laten passeren, toch niet zo vreemd zijn. De Potmarge volgt dezelfde gang als de voormalige groenstrook langs het Oude Meer bij de kinderboerderij en Rengerspark.

Zaterdag zocht ik Piet Berndes op, bewoner van het hoekpand Achter de Hoven/J.H. Knoopstraat. Berndes heeft zich in diverse comités jarenlang ingezet voor het behoud van het groen in de wijk, maar heeft de strijd nu bijna opgegeven. Toen ik hem sprak, laaide het vuur weer op. ‘Moet ik me er dan toch weer mee gaan bemoeien?’, zo vroeg hij zich af.

Berndes en de zijnen hebben heel wat plannen gemaakt. Allemaal vrijwilligerswerk voor de goede zaak. Die plannenmakerij begon al toen het bedrijf Casolith nog in de buurt was gevestigd. Een constante in de plannen was de middelbare school Comenius, die met de rug naar de buurt staat en, na een korte rustpauze, nu dagelijks voor onrust zorgt in de wijk. ‘De voormalige J.H. Knoopschool hebben ze nu ook in hun bezit. Dat betekent fietsende kinderen door de wijk in rijen van vijf breed. Ik zeg er al niks meer van,’ aldus Berndes. Met de kinderen valt misschien nog te leven, maar met de egocentrische houding van de directie van de school minder. Het is voortdurend landje pik. De komst van sportvelden op de tuinen van De Haan is hem een doorn in het oog. Over de verpaupering van het ‘Zwitserse Chalet’ zullen we het maar niet meer hebben: te pijnlijk voor woorden.

De komst van de sportvelden op de historische tuinen is niet het enige dat hem stoort. De uitbreiding van de Kwadrantgroep (voorheen Palet) staat voor de deur. Een fors deel van het gebied zal worden bebouwd door de komst van het nieuwe Parkherstellingsoord. Tot overmaat van ramp overweegt de Kwadrantgroep een deel van het aangekochte Smedingterrein (ook groen) door te verkopen aan een particuliere belegger. Dit omdat de zorginstelling het investeringsbudget niet rond kan krijgen. Of, waarschijnlijker, omdat er op een simpele manier goudgeld valt te verdienen met een mooi stukje land langs de Potmarge en een college dat speculanten geen strobreed in de weg legt. Nu moet je erbij zijn, redeneert de Kwadrantgroep. Dat geld moet opgehoest worden door veel appartementen te bouwen en te verhuren. En zo zijn de bewoners weer daar waar zij niet willen zijn en waar zij altijd tegen gestreden hebben.

We wandelden zaterdag tijdens de jaarlijkse braderie naar Eric Spakman, de voorzitter van het wijkpanel, die contact had gezocht met de fractie van PAL/GroenLinks, de enige partij met het woordje groen in de naam. De partij had vragen aan het college gesteld over de sportvelden, maar niet over het terrein van Smeding, ook een kwekerij. Spakman had hiernaar geïnformeerd bij Evert Stellingwerf van PAL/GroenLinks. Ik las mee wat er op het schermpje van de telefoon van de voorzitter stond. Stellingwerf’s suggestie was om met de kwestie Smeding maar niet al te luid van de toren te blazen. Het PAL/GroenLinks-raadslid verschool zich achter procedures die nog als te nemen hobbels op de weg stonden. Nee, van hem zul je op dit moment geen krachtig standpunt in het Potmarge-groenverhaal horen. Misschien wel als de procedures achter de rug zijn.

Berndes vond het een bedenkelijke houding. De voorzitter van het wijkpanel had er ook geen goed woord voor over. Berndes, die ik zo’n tien jaar geleden uitvoerig sprak over zijn wijk, wees mij op de magistrale rode beuk naast zijn huis. En de groene es. Ze stonden er mooi bij, een beetje geïsoleerd, want de gemeente was weer eens rigoureus aan het snoeien geslagen. Hij had de beuk en de es zelf geplant. Dat had hij mij de vorige keer ook al trots verteld.

Andries Veldman

groene long