Roberto Payer: ‘Mijn advies? Trek naar andere landen, blijf niet zitten bij je ouders’

Ook deze zomer weer prachtige verhalen uit ons archief; 2013

Roberto Payer van Hilton Hotel Amsterdam bij studenten Stenden

 
‘Kamerprijzen omlaag? No way!’

‘Ga eens naakt voor de spiegel staan en beoordeel jezelf. Zo leer je jezelf kennen.’ Roberto Payer, general manager van het Hilton Hotel in Amsterdam, gaf dit advies onlangs aan de studenten van Stenden Hogeschool. Payer is een gewaardeerd medewerker van de beroemde hotelketen, maar wordt nog altijd beschouwd als een buitenbeentje. ‘Sterren voor mijn restaurant? Ik wil geen sterren! Trends? Ik haat trends.’

Naakt 
De studenten in de grote collegezaal van Stenden Hogeschool in Leeuwarden keken op van het advies om naakt voor de spiegel te gaan staan. Roberto Payer: ‘Ach, het is een uitdagende uitspraak, maar het maakt meteen duidelijk wat ik bedoel. Ik zeg altijd: ga voor de spiegel staan en praat met jezelf. Je kunt niks verbergen en jouw verhaal wordt steeds sterker. Dat komt je van pas als je gasten ontmoet die je in vijf seconden moet beoordelen. Hoe ga je met ze om? Het gaat om internationale gasten en dan moet je de gebruiken en achtergronden van die gasten kennen. Let op de verschillen en handel ernaar. Komen ze uit het Midden Oosten of het Verre Oosten?’

Trends 
Roberto Payer is een non-conformist. Hij houdt als topper in de branche niet van sterren en niet van trends. ‘Ik haat trends. Trends gaan voorbij, daar moet je je niet op richten. Dat is zo weer passé. Het gaat om stijl. Het is nu crisis, dat weet iedereen, maar juist nu moet je je rug rechthouden. Kwaliteit blijven leveren. Denk je dat ik de prijzen van mijn hotelkamers verlaag? No way! Je kunt wel wat extra’s bieden, dat is prima, maar prijsverlagingen doorvoeren is het slechtste wat je kunt doen. Het is een belediging voor je vaste klanten die altijd de normale prijs hebben betaald.’ Ook over de classificatie met sterren is Payer duidelijk: ‘Iedereen weet dat ik geen sterren wil. Daar hoeft Michelin echt niet mee aan te komen.’

Paspoort 
In 1969 kwam Robert Payer vanuit Italië (regio Venetië) op een identiteitskaart naar Nederland. Zijn vader vond het maar niks dat zijn zoon vertrok en had zijn paspoort ingenomen. Payer had een doel: baas worden van een Hilton Hotel. ‘Als jongetje van acht ontdekte in het hotelleven. Dit ga ik doen, zei ik tegen mezelf. Later verdiende ik geld bij de boer en door het plukken van druiven. Mijn advies is: trek naar andere landen, blijf niet zitten bij je ouders.’ Met de verdiensten ging hij op reis. In Amsterdam klopte hij meteen op de deur van het prestigieuze hotel, dat in 1962 was geopend. Tegen de studenten: ‘U weet hoe Hilton in Amsterdam en Rotterdam terecht is gekomen? Dat kwam door de eerste vluchten van KLM op Amerika. De Amerikanen moesten worden ondergebracht in een degelijk hotel, iets wat ze kenden. Het was de eerste vorm van zakelijke samenwerking tussen overheid en ondernemers.’

Amsterdam 
De Amerikaanse hotelketen zat overigens niet direct op de Italiaanse medewerker te wachten. ‘Ze zeiden: u wilt hier werken? U ook al? En ze wezen me vervolgens de deur.’ Payer besloot in Amsterdam ervaring op te doen en ging aan het werk bij het Diamondrestaurant, als commis debrasseur. ‘Een mooie titel voor hulpje.’ Al snel klom hij op en verkaste naar het Lido aan de Stadhouderskade in de hoofdstad, waarna hij in dienst trad bij Hilton.

Mening 
In Leeuwarden werden de studenten uitgedaagd om hun mening te geven. Wat wil je bereiken? Hoe ga je dat doen? Wat is belangrijk voor je? Payer gaf daarna de antwoorden. Hij voorspelde de studenten van Stenden een goede toekomst en dat ging verder dan een pr-praatje voor de school waar Payer als lid van de raad van toezicht deel van uitmaakt. ‘In de komende vier jaar bouwt Hilton 124 nieuwe hotels in Europa. We bouwen 600 hotels in Amerika en we investeren fors in Azië en China. We hebben dus in Europa 124 nieuwe general managers nodig!’ De studenten uit Leeuwarden hebben bij Payer een streepje voor. Waarom? ‘Ze zijn hands-on. Ze pakken meteen iets op en pakken door. Het is een hard vak. ’s Ochtends om zes uur moet je even scherp zijn als twaalf uur later. En dat iedere dag weer.’ En de andere hotelscholen? Payer: ‘Die zijn natuurlijk ook goed maar ze leggen andere accenten. In Maastricht ligt de nadruk op eten en drinken, Breda zit aan het niveau van Leeuwarden en Den Haag is gericht op instituten, corporate.’

Geld 
Roberto Payer verwacht actie van zijn studenten en betrokkenheid. ‘Denk niet in termen van geld. Over geld praat ik nooit. Geld en macht zijn niet belangrijk. De waarde van het leven zit in de goede balans tussen familie en werk. Ik noem altijd de drie w’s (in half Nederlands en Engels): woning, wife en werk. Zorg dat dit in een goede balans zit.’ Over de hoteliers maakt hij zich soms zorgen: ‘Onze studenten worden tijdens stages soms niet correct behandeld. Dat proberen we te verbeteren.’

Friesland 
Payer heeft Friesland in zijn hart gesloten. Zes jaar geleden behaalde hij aan Stenden nog enkele diploma’s die hij nooit bezat of waarvan de geldigheid was verlopen. ‘Ik kwam vaak bij een vriend die een zomerhuisje bezat in Eernewoude. Een huisje zonder elektriciteit en water. Daar douchte ik me ’s morgens met het koude water dat beschikbaar was, dat is een goede les voor een Hilton-man. Friesland zou zich beter moeten verkopen, er is hier zoveel. Zet het goed in de markt. Wij hebben Paris Hilton, dat is ons belangrijkste marketingtool en ze heeft er nog nooit een cent voor gekregen.’

Andries Veldman

Hilton Roberto Payer