Werkstraf voor verhuurster fictief vakantiehuisje Ameland

Een 41-jarige vrouw uit Oude Pekela is door de rechtbank veroordeeld tot een werkstraf van 240 uur en zes maanden voorwaardelijke gevangenisstraf wegens oplichting. De vrouw verhuurde via marktplaats.nl een niet bestaand vakantiehuisje op Ameland. Eerder had de vrouw de bankrekening van haar schoonvader geplunderd. De auto die ze van hem leende, verkocht ze. Bron: Dagblad van het Noorden

Breekijzer

(door rob zijlstra http://robzijlstra.wordpress.com/2009/02/20/911/ Rob Zijlstra is rechtbankverslaggever bij Dagblad van het Noorden. Vanuit de rechtbank in Groningen schrijft hij over grote en kleine rechtszaken)

Tjeerd moet eens even goed nadenken.

Tweeduizend zes? Tweeduizend zeven?

Wat hij toen deed?

Hij weet het niet meer.

Maar werk had hij toen niet.

En nee, ook geen uitkering.

En Jannie?

Tjeerd: �Pfff� Volgens mij had ze soms een baantje bij de snackbar.�

Jannie kijkt naar het tafelblad.

Zegt niks.

In het volgende uur zal Tjeerd een van de meest ongeloofwaardige verhalen vertellen die zittingszaal 14 de afgelopen vijf jaar heeft moeten aanhoren.

Tjeerd: �We hadden een rechtszaak gewonnen. Met behulp van Pieter Storms van Breekijzer. Toen kregen we een miljoen euro op de rekening bijgeschreven.�

De rechters: Een miljoen?

Tjeerd: �Ik heb het geld nooit gezien, maar ik geloofde mijn vrouw. Ik deed de tuin en het onderhoud buitenom, zij het huishouden en de financi�n. Ik heb nooit geld. Als ik ging vissen, dan vroeg ik Jannie om een paar euro en dan kocht in maden. Zo ben ik.�

Dat zijn vrouw de beschikking had over het bankpasje van zijn vader, dat wist hij ook niet. Ja, later wel. In Purmerend. Toen ze werden opgepakt. Pas toen had hij alles gehoord. Hoe het dus echt zat. Dat ze diep in de schulden zaten.

Rechters: U tankte ook niet met dat pasje?

Tjeerd: �Neeee. Ik ben meer een man van de contanten. Ik tankte en dan ging mijn vrouw naar binnen om te betalen. Zo deden we het ook in de winkel. Ik pakte alle boodschappen van de band, zo hup de tas in. Klaar. Mijn vrouw rekende dan af.�

Rechters: Op een gegeven moment woonde u in allerlei vakantiehuisjes, overal in Drenthe. En als laatste in Purmerend.

Tjeerd: �We hadden een muziekconcert bezocht. Van Jantje Smit. Toen dachten we aan onze zoon. Die wilde wel naar dezelfde muziekschool waar Jantje Smit ook op had gezeten. Daarom gingen we naar een huisje in Purmerend, dichtbij Volendam.�

Rechters: En hoe werden die huisjes betaald?

Tjeerd: �Tja� Ik denk van dat miljoen. Dat weet ik verder niet. Dat regelde mijn vrouw. Ik was gewoon bezig. Eten, de tuin en zo. Ik zat in de normale levenscirculatie.�

Rechters: U kreeg nooit argwaan? Zag nooit bankafschriften? U paste uw levensstijl met plotseling een miljoen op de bank niet aan? Houdt u zichzelf hier een beetje voor de domme? U wist niet of u de auto van uw vader geleend, gekregen of gekocht had? En dat uw vrouw die auto van uw vader weer doorverkocht?

Tjeerd: �Ach ja, ik dacht wel eens, wat is dit? Maar verder, neuh.�

De rechters kijken nu naar Jannie.

Zij vertelt dat ze dat miljoen verzonnen had, met Pieter Storms van Breekijzer erbij. Ze wilde iets doen, omdat ze dacht dat hij, haar Tjeerd, een verhouding met een andere vrouw had. Toen had ze dat miljoen bedacht.

Na een tijdje was ze zelf in dat miljoen gaan geloven.

Dan geloofde ze dat haar verzinsel echt was.

En dus moest er ook geld rollen.

De geleende blauwe VW-auto van de vader van Tjeerd werd verkocht.

Voor duizend euro.

Zo gingen ze naar Gran Canaria.

Met de bankpas van haar schoonvader plunderde ze diens rekening.

Steeds duizend euro per keer, soms wel twee keer per week.

Zo�n 43.000 euro in totaal, dachten de rechters.

Jannie dacht zelf meer aan 34.000 euro.

Tjeerd vond het niet raar dat er ineens een Chrevrolet Matiz voor de deur stond.

�Ach nee. Zo ben ik niet.�

Ze hadden ook wel eens een afspraak met Pieter Storms. Dan waren ze al op weg naar hem toe en dan belde hij halverwege op dat hij niet kon.

�Tenminste dat zei Jannie dan, h�. Tja en als je niet kunt, dan kun je niet. Zo denk ik.�

Na een jaar was het geld van de inwonende (schoon)vader op.

En omdat Jannie nog altijd in haar miljoenenroes leefde, moest ze iets nieuws verzinnen.

Ze ging huisjes verhuren.

Via Marktplaats.nl.

Ze had een foto gemaakt van een huisje in Drenthe.

Die foto zette ze op marktplaats en deed dan net alsof dat huisje bestond op Ameland.

Bosrand 67, Buren.

Dat bestaat wel, alleen nummer 67 niet.

Acht gezinnen betaalden samen zo�n 7.000 euro.

Een aantal belde Jannie ��n dag voorafgaand op. Brandje geweest. Ja heel vervelend. Net nu. Ze zou het geld zo snel mogelijk terugstorten.

Anderen ontdekten bepakt en bezakt op Ameland dat ze waren opgelicht.

Tjeerd: �Ik wist daar dus helemaal niks van.�

Jannie: �Ik wil dat geld terugbetalen. Hoe? Ik zal nog harder werken.�

Tjeerd: �Ik heb mijn lesgeld wel getrokken.�

Jannie: �Ik realiseerde me pas in Purmerend, toen de politie kwam, dat het allemaal fout was.�

Ze hebben nu allebei een baan.

Dat wil zeggen dat Tjeerd op het internationaal transport zit. En dat de crisis e�m moet overtrekken. Ja. Hij doet nu thuis de financi�n.

Jannie werkt heel de dagen in de super.

De officier van justitie zegt dat ze lang heeft getwijfeld.

Dat ze van Tjeerd allerlei onderbuikgevoelens krijgt.

Dat ze niet gelooft dat hij van niks wist.

Of dat hij echt geloofde dat er een miljoen was dat hij nooit had gezien.

Alleen, zegt de officier van justitie, ik kan het niet bewijzen. En dan moet ik vrijspraak vorderen.

Dan kijkt ze naar een inmiddels snotterende Jannie.

Door uw schuld is de zorgeloze toekomst van uw schoonvader opgelost.

Door uw schuld zagen arme kindertjes op Ameland hun zuurverdiende vakantie in rook opgaan.

Ze zegt dat ze Jannie een intens gemene vrouw vindt.

Dat gevangenisstraf de best passende straf is.

Maar dat daar weer niemand wat mee opschiet, zeker haar jonge kinderen niet.

En dat het heel goed is dat ze al in therapie is gegaan.

Dat het beter is dat ze werkt en geld verdiend om de gedupeerden en schoonvader schadeloos te stellen.

Ze eist een werkstraf van 240 uur en zes maanden voorwaardelijke celstraf als stok.

Nu begint Tjeerd ook te huilen.

Hij snikt dat hij ook graag in therapie wil.

Piept: �Om het allemaal te verwerken.�

Rob Zijlstra

UPDATE – 5 maart 2009 – uitspraken

Conform. Vrijspraak voor Tjeerd en de maximale werkstraf van 240 uur voor Jannie met een voorwaardelijke celstraf van 6 maanden als stok achter de deur. Op zich, zegt de rechtbank, zou gevangenisstraf voor Jannie passend zijn, doch gezien haar personlijke omstandigheden is die niet geboden.