‘U heeft de goededoelenkanker en blijkbaar heeft er uitzaaiing plaatsgevonden’

(column: Eric Hoekstra)

KK

Mijn tante is een beter mens dan ik. In een opwelling van ontroering had zij eenmalig een bedrag overgemaakt aan Kika, de stichting ter bestrijding van kinderkanker. “Kinderkanker is toch het ergste wat er is”, zei ze. Maar ze was nergens lid van geworden, had alleen geld naar het gironummer overgemaakt.

Een paar weken later werd ze opgebeld door iemand van de stichting ter bestrijding van Leverkanker. Of ze daar ook aan wou doneren. Een paar dagen later de Nier- en Darmkanker aan de lijn, of ze niet effe wou schuive. En als klap op de vuurpijl lag Kika op de mat, of ze niet liever een maandelijks bedrag wou laten afschrijven want zo’n eenmalige bijdrage was niet toereikend. Niet toereikend!

Met stijgende verontwaardiging vertelde mijn tante dit aan mij en mijn neef, ontstemd over zoveel brutaliteit. “Tante”, zei mijn neef, “het ziet er niet best voor u uit. U heeft de goededoelenkanker en blijkbaar heeft er uitzaaiing plaatsgevonden.”

Natuurlijk, dat was onfatsoenlijk van mijn neef, maar dat geldt ook voor het gedrag van de kankerstichtingen. In plaats van een agressieve bedelbrief had Kika ook een nette bedankbrief kunnen sturen met een bescheiden suggestie. En in elk geval had Kika de adresgegevens voor zich moeten houden.

En nu mag de lezer me vertellen waaraan het gedoneerde geld van tante gaat worden besteed. Juist, aan nog meer reclame, aan nog meer bedelbrieven. Het grijpt als een virus om zich heen, bijna zo erg als de terreur van de Postcodeloterij die ik meermalen op mijn deurmat en op mijn televisie heb aangetroffen. GeenStijl zou nu zeggen, “Sterf, Postcodeloterij, Sterf!”, gelukkig ben ik daar te beschaafd voor.

Tot slot een anekdote over een Mexicaanse tante van mij. We stonden voor een stoplicht in Mexico City te wachten. Daar wordt vaak gebedeld. Een oud vrouwtje liep langs de wachtende auto’s. Tante opende het raampje en gaf met respect en beleefde frasen een bedrag. Het oude vrouwtje mompelde een bedankje, liep naar achteren, kwam terug en viel ons toen ten tweede maal lastig. En toen zegende mijn Mexicaanse tante haar toch uit! Het arme mensje maakte dat ze wegkwam.

Hulp vragen aan onbekenden is één ding, de onzichtbare grens van overlast en onfatsoen oversteken is iets anders.

Eric Hoekstra, duurzaam gierig te Leeuwarden