Na Lyon brak zoals altijd de zon door

(tekst: Anneke van Renssen en Willem Winters op stap)

Reisverslag herfst 2015, Ceret
Ik heb het gezworen: ik zet nooit meer een poot/wiel over de grens van Luxemburg, hoe goedkoop de diesel daar ook is. Wat een Kut land! Ik geloof dat ik het er nog nooit droog meegemaakt heb, maar dat is niet het belangrijkste. Luxemburg is saai, aangeharkt en iedereen is extreem gesteld op Orde. Behalve als het om omleidingen gaat. Dan is de chaos compleet. De ruzie met de kampbaas (een Nederlander, aangestoken door het Luxemburgse Orde Virus) laat ik hier voor wat het was. Ik heb leukere dingen te schrijven. Wel wil ik het even hebben over de onmogelijkheid het Kutland uit te komen vanwege de omleidingen. We kwamen niet voorbij de stad Luxemburg, wat we ook probeerden. Naar het Zuiden gaan bleek onmogelijk. We draaiden in kringen rond. Op een gegeven moment raakte ik volslagen in paniek, schold op alles en iedereen. We besloten via Duitsland te gaan. Goddank lukte dat, zodat we Schengen ook nog even zagen. Mooi hoor, zo’n open grens met allemaal vlaggen. De winst van de goedkope diesel waren we na vier uur dwalen allang kwijt.

In Noord Frankrijk regende het ook vreselijk (net als in midden Frankrijk), maar het was wel vriendelijke regen, verbeeldde ik me.

Omdat we vonden dat we deze reis snelwegen zoveel als mogelijk wilden mijden duurde het een week om voorbij Lyon te komen (inclusief een extreme regendag die rijden onmogelijk maakte). Ondertussen bezichtenden we de Salines Royale in Arc en Senans van de architect Ledoux en, een hoogtepunt, het Palais Ideal vande Franse postbode Cheval. De goede man liep iedere dag zijn ronde van veertig kilometer, om vervolgens ’s nachts aan de beroemdste follie ter wereld te werken. Ongelooflijk. Het was feest.

Na Lyon brak zoals altijd de zon door. Tijd om de zoektocht naar kleine campings of camperplekken te staken en en gebruik te maken van ons lidmaatschap van France Passion, waar je voor niks bij allerlei boeren enzo kan staan. Het was gelijk raak. We vonden een imposant Chateau, waar de jonge eigenaar ons van harte welkom heette en ons naar een prachtig veldje tussen de bomen dirigeerde, met uitzicht op de immense wijngaard. We stonden er alleen. Hij vertelde dat hij het bedrijf van zijn vader overgenomen had. Mooi niet: vader, ‘papa’ zoals hij zichzelf noemde, was alom aanwezig. Hij leidde ons liefdevol en trots rond. Omdat de oogst in volle gang is kregen we het hele proces van wijn maken te zien. We moesten de most proeven, die 14 % suiker bevatte. De oude man glom van plezier. We kregen een heel verhaal over de geschiedenis van het eeuwenoude bedrijf. We zagen waar vroeger de paarden stonden. Zelfs de voerbakken sloeg hij niet over. En ik mocht flessen op de lopende band zetten en van etiketten voorzien.

Daarna moesten we in het Chateau-wijn gaan proeven, geen straf. Het enige minpuntje was dat de oude man een beetje vergeetachtig was. Dan stond hij een andere klant te woord en vergat dat wij er ook nog waren. Uiteindelijk gingen we met zeven flessen terug naar de bus: zes gekocht en eentje cadeau. Feest. We bewaren ze voor speciale gelegenheden.

Nu zijn we in ons geliefde Ceret, in de Pyreneeën. We hebben er bijna twee weken over gedaan omdat we de grote wegen weigerden en dwars door het binnenland gingen. We gaan hier zoals altijd naar het museum, waar ze ons zo langzamerhand kennen. We gaan hier naar de markt, waar ik nieuwe sandalen ga kopen omdat de oude het begeven hebben. We gaan er op een terrasje zitten want het weer is Goddelijk.

En na twee weken moet ik echt wassen plus Willems spijkerbroek herstellen omdat hij, toen het nog voortdurend regende, op een camperplek uitgleed in een modderpoel en te pletter viel. Broek stuk, knie stuk.

Dit laatste klinkt dramatisch. Was het ook wel. Aan de andere kant: na Willems DBS operatie was het een tijd lang de vraag of we ooit dit soort reizen nog zouden kunnen/durven maken. We doen het gewoon weer…

grote groet

Anneke (en Willem natuurlijk)