Jij weet je klanten wel op te beuren, zegt de mevrouw van de erotische boeken

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 30 november

Voor ik mijn werk als beginnend boekverkoper kan opstarten moet ik eerst nog wat puinruimen. Gisteravond was er een zeer geanimeerde avond in de kas van de Boekenpassage. Uitgeverij Perio presenteerde daar haar nieuwste uitgave: ‘De kleur van Drenthe’, een verhaal van dichter, schrijver, columnist en schilder Anne Feddema. Hier en daar staan nog wat gebruikte wijnglazen en liggen er nog wat verdwaalde borrelnootjes. Ik leg twee exemplaren van ‘Skúnpútsersgúd’, een verzameling columns van Anne die hij gedoneerd heeft aan de Boekenpassage op een tafel. Als ik dan ook nog het oplaadsnoertje van het pinapparaat heb gevonden komt er gelukkig een koffiedrinker binnen met appelflappen van de Hema. Ze zijn toch wel in roomboter gebakken, vraag ik. Anders krijg je geen koffie. Hij stelt me gerust en krijgt zijn koffie.

Dan staat mijn eerste klant van vandaag bij mijn tafel met het boek ‘Evelien voor altijd’ van Martin Bril, dat eerder als feuilleton in de Vrij Nederland verscheen. Ik feliciteer haar met haar aankoop. Ik vertel er maar niet bij dat ik die feuilleton na de eerste drie afleveringen altijd oversloeg als ik de VN las en dat ik Martin Bril ooit de saaiste columnist van Nederland heb genoemd. Dit is de eerste blije klant van vandaag, zeg ik tegen mijn koffiedrinker en neem een hap uit de appelflap.

Dan vraagt er iemand naar schaakboeken. Je weet waar ze staan, zeg ik. En je weet ook dat ik daar geen verstand van heb. Hij komt namelijk twee keer per maand vragen naar schaakboeken. Je moet bij hem zijn en wijs op de schaakgrootmeester die net is aangeschoven voor koffie.

Daarna moet ik een paar keer uitleggen dat de Boekenpassage geen reguliere boekhandel is maar uitsluitend tweedehandse en antiquarische boeken verkoopt. En dat je niet teleurgesteld moet zijn als bepaalde titels niet voorradig zijn. Weet u alle boeken hier te vinden wordt me nog gevraagd door een mijnheer die met vrouw en kinderen binnenkomt. Als ik er recht voor sta wel, zeg ik. Maar hij zoekt boeken over de Eerste Wereld Oorlog. Daar weet ik wel een aantal van te staan. Na vijf minuten komt hij weer bij me. Deze heb ik allemaal al. Jammer zeg ik, maar ik heb hier nog twee albums met ansichtkaarten uit ’14-’18. Vijf minuten later meldt hij dat er niets voor hem bij zit. U moet wel een hele grote collectie hebben, zeg ik als hij met kinderen en vrouw de Passage uitloopt.

Waar is de afdeling erotiek, vraagt een mevrouw me. Die zit hier, zeg ik in een poging een foute grap te maken. Ik bedoel meer om te lezen, zegt ze. Daar hebben we geen aparte afdeling, voor zeg ik. U zult moeten zoeken tussen de literatuur. Ze legt uit dat ze een paar workshops erotisch voorlezen heeft gevolgd. Misschien wilt u straks een verhaaltje voorlezen als u een boek gevonden heeft, vraag ik. Haar vriend komt ondertussen met het boek ‘Negro spirituals’ bij me om af te rekenen. Hij is ook verhalenverteller en trambestuurder op lijn 4 in Amsterdam. Van het Centraal station tot de RAI gaat die toch, zeg ik. Is de tram ook de inspiratie voor je verhalen, vraag ik. Vaak wel, zegt hij. De mevrouw heeft ondertussen twee boeken met erotiek gevonden. ‘Erotische verhalen’ van Martin Ros en ‘Gedeelde genoegens’ van Lydia Rood. Het stel komt even bij me aan tafel zitten. Ken je dit boek, vraagt de mevrouw en wijst op Lydia Rood. Ik heb er een poosje geleden even in gebladerd, zeg ik. En toen wist ik meteen weer waarom ik geen boeken van vrouwelijke auteurs lees. Ik begrijp niets van de manier waarop zij denken. Maar jij vast wel, zeg ik tegen een jongen die met een hoogzwangere vriendin of vrouw met een boekje staat te wapperen omdat hij af wil rekenen. ‘De beste papa van de hele wereld’ van Eelco Rommes. Ga jij dat worden, vraag ik. Ik denk het wel, zegt hij. Dan zou ik dit boekje maar snel gaan lezen, zeg ik. Ik weet uit ondervinding dat je straks sowieso niet meer aan lezen toekomt of er te moe voor bent. Jij weet je klanten wel op te beuren, zegt de mevrouw van de erotische boeken.

Voor ik naar huis ga stop ik de biografie over Maup Caransa van Wim Pelt in mijn tas. Hoe zou dat toch komen, die fascinatie voor foute, rijke dode mensen, denk ik als ik naar huis loop.

Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in de boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag, behalve maandag, geopend.