Jeroen van Oijen zit in Zweden, maar hij had misschien beter thuis kunnen blijven

Brug open – Foto: Harrie Muis

Ook deze zomer weer enkele prachtige verhalen die we opdiepten uit ons archief; januari 2017

Jeroen van Oijen brengt deze week een werkbezoek aan Zweden, maar had misschien beter thuis kunnen blijven.

Jeroen van Oijen is bestuurder bij Jeugdhulp Friesland, de organisatie die, volgens hem, lijdt onder de overheveling van rijk naar gemeenten. De hulpinstelling heeft zelf hulp nodig, vertelt hij in de Leeuwarder Courant. Zijn instelling loopt vast in bureaucratie. Nu is Van Oijen met mede-bestuurders afgereisd naar Zweden om te kijken hoe ze het daar aanpakken. Heel bijzonder, want de kennis die hij in Zweden wil gaan vergaren heeft hij al in zijn bezit. Dat zegt ie zelf in het artikel.

We zijn meer bezig met processen dan met zorg zelf, zegt Van Oijen. Dit heeft nog niet geleid tot incidenten, maar daar kunnen we op wachten, aldus Van Oijen. De werkdruk bij de medewerkers is hoog, maar het gaat nog net, aldus Van Oijen. Totdat het schip strandt. Ondertussen zit hij met zijn mede-bestuurders in Zweden.

Van Oijen geeft aan dat hij precies weet waar de schoen wringt, maar is in de jaren dat de zorg is gereorganiseerd nog niet toegekomen aan het begin van een oplossing. We zijn veel tijd kwijt aan het afleggen van verantwoording en administratie, aldus Van Oijen. Dat zijn zaken die Van Oijen zo kan oplossen. Als hij wil. Van Oijen dist een bekend verhaal op en wil toch graag in overleg met alle 24 wethouders in de gemeenten in Friesland. Van Oijen wil in overleg met dezelfde bestuurders waarmee hij al jaren in overleg verkeert. Hij wil een oplossing die waarschijnlijk al lang voor handen is (minder bureaucratie en meer autonomie; geen marktwerking), maar voorlopig maakt hij het falen tot een gemeenschappelijke zaak, want, zo zegt Van Oijen: We hebben samen gecreëerd wat niemand wil. Met samen bedoelt hij de 24 gemeenten in Friesland, die samen 50 ambtenaren leveren om toezicht te houden op zijn organisatie. Van Oijen weet zelf als de beste dat hij met minder bestuurders, waardoor er minder processen kunnen plaatsvinden, meer ruimte schept voor de uitvoerende medewerkers. Maar dat zegt hij niet. Ook hier zou minder wel eens meer kunnen zijn.

Ook dat zijn eigen opstelling hoogstwaarschijnlijk wél tot incidenten heeft geleid blijft onbesproken. Het zou zomaar kunnen dat door het instellen van de nieuwe sociale wijk- en gebiedsteams er een hausse aan nieuwe klanten in beeld is gekomen. En die nieuwe klanten hebben mogelijk multi-problemen. De kranten staan er vol van. Tenslotte wonen we hier in een relatief arme gemeente en veel zicht op rijkdom is er voor deze grote groep Leeuwarders niet. Dat hier incidenten uit voortvloeien die Jeroen van Oijen nog niet heeft opgemerkt, is niet ondenkbaar. ‘We zijn nog zoekende’, zegt hij. Gelukkig blijven zijn medewerkers gewoon hun best doen ‘met alle risico’s van dien’. ‘Mensen worden van het kastje naar de muur gestuurd’, zegt Van Oijen die dat trouwens niet tot de incidenten rekent. Kortom: er kunnen ongelukken gebeuren. Terwijl Jeroen van Oijen in Zweden zit.

Andries Veldman

foto: Harrie Muis