Jan en alleman blijkt verstand van klimaatverandering te hebben

Tropische orkaan – Foto: NASA

Een serie artikelen van dr Pieter Lukkes, emeritus hoogleraar geografie, over een zelfstandiger optreden van lagere overheden, geldverspilling en aantasting van onze democratie.

KRUIWAGENFUNCTIE KLIMAAT

De Utrechtse hoogleraar meteorologie en klimatologie prof. dr. S.W. Visser kon zowel star als flexibel zijn. Zelf vond ik hem eens star omdat hij niet instemde met mijn plan om de wolkenvormen uit een ander dan het door hem voorgeschreven boek te leren. Wetenschappelijk toonde hij echter een grote flexibiliteit. Want in zijn inaugurele rede betoogde hij dat zonnevlekken geen invloed hebben op het weer. In zijn afscheidscollege bleken zijn inzichten in de tussenliggende jaren 180° te zijn gedraaid. Nu verduidelijkte hij waarom zonnevlekken wel degelijk van belang zijn voor het weer.

Voor een wetenschapper is dat een bewonderenswaardige houding: open staan voor zowel het gestelde als voor het tegengestelde en daar een gelijke behandeling aan geven.

Concreet betekent dit dat het hoognodig is om in Nederland een paar leerstoelen meteorologie/klimatologie te bezetten door wetenschappers die onafhankelijk, dus sceptisch, staan tegenover de bevindingen van het politiek zo strikt ingekaderde IPCC, dat het monopolie op de -omstreden- waarheid heeft. Aldus wordt de kennis omtrent klimaatverandering deels wetenschap en deels (dogmatisch) geloof. Een toestand die onwrikbaar vast zit.

Jan en alleman blijkt verstand van klimaatverandering te hebben. Wij moeten geloven dat de paus, Haagse rechters, filosofen, historici, journalisten en krantenlezers, representanten van milieu- en andere groepen, bankiers, verkopers van gas, tijdrijpmakers, politici en oud-politici en bonzen uit het bedrijfsleven allemaal zo goed zijn ingevoerd in de complexe vraagstukken van de klimatologie, dat zij daarover publiekelijk een invloedrijk oordeel kunnen verkondigen. Jammer dat velen van hen daarbij het demagogische boek van Oreskes en Conway als hun bijbel aanroepen.

Hier gaat de regel “zoveel mensen, zoveel doelen en zoveel bij-bedoelingen” op. De in brede klimaatkringen zeer prominente Duitser Ottmar Edenhofer (one of the world’s leading experts on climate change policy) maakt hiervan melding. In de Neue Zürcher Zeitung van 14 januari 2010 schreef hij dat de grote Klimaatconferentie van Cancun niet over het klimaat ging maar de grootste economische conferentie sinds de Tweede Wereldoorlog was. In werkelijkheid gaat het om de hertverdeling van ‘s werelds welvaart, aldus Edenhofer.

Anders dan Edenhofer, ontpopt Christiana Figueres (zij was “Executive secretary of the UN Framework Convention for Climate Change”) zichzelf als een maatschappijhervormende activiste. Zij wil de maatregelen rond het klimaat als werktuig gebruiken om onze huidige maatschappij er onder te ploegen. In Investors Business Daily van 10 februari 2015: schrijft zij “Dit is voor de eerste keer in de geschiedenis van de mens dat wij onszelf tot taak stellen om binnen een afgesproken tijdsbestek het sinds de industriële revolutie heersende economische systeem te vervangen”.

Voor zover bekend hebben noch Edenhofer noch Figueres tegengas gekregen. Kennelijk zijn hun waarneming en streven dus zowel bekend als geaccepteerd. (Zou over dit onderwerp een referendum niet op zijn plaats zijn geweest?) Kan het zo maar gebeuren dat onder de noemer van klimaatpolitiek wordt gestreefd naar een maatschappelijke revolutie waar Karl Marx niet aan zou durven denken? Het is overduidelijk dat de discussie over het klimaat volledig is verpolitiseerd. Anders zou er geen klimaatwet komen en zou zich ook de zotte situatie niet hebben voorgedaan, dat de samenvattingen van de belangrijke IPCC Assessmentrapporten het product zijn van politieke onderhandelingen.

Dit alles leidt tot drie conclusies.

1. Bij het klimaatbeleid maken veel actoren wat graag gebruik van de kans om op de kruiwagen van de overheid mee te rijden in de richting van eigen doelen. Het voorzien in de behoefte aan krui-wagens is echter geen taak van de overheid!

2. Dat president Trump uit het Parijse klimaatakkoord is gestapt is klimatologisch gezien van geen belang. De grote ophef die dat desondanks heeft veroorzaakt komt omdat het -in overeenstemming met de bevindingen van Edenhofer- gaat om een agressieve economische daad, die meerdere partijen in de portemonnee raakt. En die partijen laten luidkeels weten dat zij dáár gevoelig zijn.

3. Het klimaatbeleid verwaarloost de belangen van de bevolking. Die is gebaat bij wetenschappelijk verantwoorde keuzes. Zo niet het politiek-corporatieve syndicaat dat alleen welgevallige informatie eist en gedoogt. Aldus moet de bevolking talloos veel miljarden ophoesten zonder enige garantie dat het mogelijk is het klimaat te beïnvloeden. Voor de hoofdrolspelers is het fijn dat zij zichzelf en de gokkast kunnen betalen met andermans geld.

klimaat