Ooit hadden bestuurders van de drie noordelijke provincies iets leuks bedacht: economische speerpunten. Drie stuks voor het hele noorden met voor energie het zwaartepunt in Groningen, sensortechnologie in Drenthe en watertechnologie in Friesland. De eerste twee zijn al geruime tijd gesneefd, watertechnologie is nog steeds springlevend. Maar is het een economisch speerpunt gebleken? Natuurwetenschappelijke kennis aangaande water omzetten in producten en diensten die bij het bedrijfsleven geld in het laatje brengen blijkt te werken. Ik zie jammer genoeg in Leeuwarden weinig maakindustrie ontstaan waar mensen terecht kunnen die liever met de handjes dan met het hoofd werken. In september vorig jaar kon iedereen die dat wilde een bezoek brengen aan de watercampus. Aangezien ik het waterapplicatiecentrum nog nooit had bezocht ben ik ook wezen kijken. Trof daar een gepassioneerde ondernemer aan die water wilde ontdoen van giftige stofjes met behulp van algen. Twee dagen in de week werkte hij daar aan zijn installatie, de andere drie dagen verdiende hij een boterham met advieswerk. Prachtig project, maar waar gaat hij die installaties maken wanneer die productrijp zijn? Waar gaat die meneer van de windmolens die van zeewater zoet water weten te maken die dingen straks produceren? De bedrijven zijn vanwege subsidievoorwaarden veelal in Leeuwarden gevestigd, wanneer de mensen zelf geen binding met Friesland hebben dan zijn ze vroeg of laat vertrokken. Legio voorbeelden ter illustratie.
Een beetje proactieve gemeente onderhoudt goede contacten en weet wanneer het geschikte locaties moet aanbieden. In het geval van die windmolens weten we dat die verscheept moeten worden naar andere delen van de wereld, een productieplaats in de buurt van een containerterminal is dan wel handig. Misschien heeft die ondernemer van de algeninstallatie handige monteurs nodig, ik roep maar eventjes wat. Waar het om gaat is dat je vertrek naar elders probeert te voorkomen.
De ondernemers achter het apparaat waarmee je met zonder zeep met weinig water je handen kunt reinigen zullen niet snel uit Friesland vertrekken, ze zijn hier geworteld. Helaas worden die apparaten vooralsnog nog steeds niet seriematig gemaakt. Overigens een geslaagd voorbeeld van een ontwerpmethode genaamd “Klus die geklaard moet worden”. Ik had er tot voor kort nog nooit van gehoord, kwam het tegen in een boek uit de openbare bieb. Die van Leeuwarden is genomineerd voor mooiste, ook al is de bieb voor de mindervalide medemens allesbehalve mooi. Het valt namelijk niet mee om het boek Waarde Propositie Ontwerp ( http://waardepropositieontwerp.overmanagement.net ) te bereiken. Enige vaardigheid in het nemen van de stormbaan van het korps commandotroepen is weliswaar niet vereist maar wel handig. De gangpaden zijn dermate smal dat twee personen elkaar amper kunnen passeren, een rollator zou de doorstroming blokkeren. Hoe kan zo’n gebouw nu functioneel mooi zijn? Het genoemde boek is meer een werkboek dan een leesboek en welhaast permanent uitgeleend. Iedereen die aan productinnovatie doet of gaat doen doet er verstandig aan een exemplaar aan te schaffen.
Ambtenaren van de gemeente Leeuwarden kunnen aan de slag, er valt een klus te klaren: meer maakindustrie voor mensen die liever met de handen dan met het hoofd werken.
foto: André Keikes
