Ingezonden: Afstroombeleid Comenius is hard, harteloos en ouderwets

(tekst: ingezonden)

Afstromen! Het dreunt nog steeds na.

Vol goede moed begint je dochter na de basisschool op de grote school. Na 8 jaren waar alles vertrouwd en duidelijk klonk, was ze ook wel toe aan een nieuwe uitdaging. Het leerlingvolgsysteem en de Cito-toets en het advies van de basisschool was eenduidig: Havo. Wij als ouders en ook onze dochter waren het hier ook volledig mee eens. Spannend allemaal, die nieuwe school! Allemaal nieuwe vriendinnen, meer huiswerk, nieuwe boeken, nieuwe leraren, nieuwe regeltjes. Na dag twee was ze tot haar eigen verrassing en blijdschap al 2 uren eerder uit. De klas was leuk en ze ging met plezier naar school. Huiswerk werd braaf gemaakt. Wij werden ingeschakeld als ze eens iets niet snapte of voor overhoringen. De cijfers kwamen binnen en het was allemaal prima. Als ouder bezoek je de ouderavond en de 10 minuten gesprekken. Er worden geen bijzonderheden gemeld en je dochter schijnt wel te kletsen met haar beste vriendin als ze de kans krijgt. Tot zover niets bijzonders zou ik zeggen.

De kerstvakantie komt in zicht en je dochter komt af en toe met een onvoldoende thuis. Ze moet voor het eerst echt iets gaan doen voor school. Dit was ze niet gewend op de basisschool. Je controleert eens als ouder hoe het staat met de cijfers. Je constateert dat er niets aan de hand is. 1 onvoldoende staat er: een 5,3. Wat je wel zorgen baart is dat er al 5 keer �onterecht te laat� geregistreerd staat. Je spreekt je dochter hierop aan en je maakt hierover afspraken. Je vraagt nog even of de school hierin geen maatregelen genomen heeft. Neuh hoor, zegt je dochter, we zijn wel vaker te laat geweest. Dan breekt de maand januari aan en je wordt ineens gebeld door de co�rdinator. Het gaat over het �te laat komen�. Mijn dochter moest binnenkort bij de leerplichtambtenaar verschijnen. Nou, nou, kan de school dit niet zelf af in samenwerking met de ouders, denk ik nog. Ik als ouder zorg ervoor dat mijn dochter op tijd van huis gaat en sprak haar eerder op haar gedrag aan als de school. En nu meteen komt de leerplichtambtenaar in beeld. Dit voelt niet goed. Het wordt alleen maar erger.

Begin februari worden we voor het eerst gebeld door de mentor. Het zou ook meteen de laatste keer zijn. Ze komt met de mededeling dat onze dochter moet afstromen. Hoe is dit mogelijk, bij het eerste rapport op de nieuwe school en meteen afstromen? Je bent nu verpletterd als ouder. 1000 gedachten schieten door je hoofd, vooral: Wat hebben we als ouders fout gedaan? Langzaam ontwaak je uit de verdoving en probeert het allemaal op een rijtje te krijgen. Na 16 weken staat er 1 onvoldoende en is er niets aan de hand en na 18 weken staan er ineens 4 onvoldoendes. Hoe kan dit? Mijn dochter wordt ter verantwoording geroepen en komt met: Ja, niet zoveel gedaan en saaie lessen, teveel met ander dingen bezig, chillen. Okay, dan gaan we nu toch wat dingen veranderen, meisje. Het hoeft niet meer zegt de school, want de cijfers en de professionele inschatting van de collega’s geven aan: �Afstromen�. Dit kan niet, mijn dochter weggehamerd naar de Mavo door 2 mindere weken in januari. Wij willen een gesprek! En dat kwam er. Hier wordt nogmaals met veel woorden gezegd wat we al wisten: Afstromen. Onze argumenten zoals daar zijn: Hoe kan het zijn dat er na 16 weken niets aan de hand is en dat ze na 18 weken moet afstromen? Heeft de school geen inspanningsverplichting om mijn dochter beter te laten presteren? Het discutabele gedrag van sommige �professionele collega’s� wordt naar voren gebracht. Waarom is er niet met mijn dochter gepraat? Waarom zijn wij als ouder niet gewaarschuwd? En stel nu eens dat we als ouder in een scheiding zouden liggen, zou dat wat uitmaken? Kunnen we niet na 6 weken nog eens kijken of ze zich verbeterd heeft? Na een emotioneel uur krijg je te horen dat ons verhaal nogmaals intern besproken wordt. Mijn vrouw voorspelde al: Dit is zinloos. De mentor maakte intussen ook gewoon zonder onze toestemming in de klas bekend dat onze dochter moest afstromen. Na haar hier op aangesproken te hebben gaf ze toe dat dat voor haar wel een leermoment was. Ja, ja, jij wel, maar wat is het leermoment van onze dochter? Ik streed nog, maar na een week stilte werd mijn hoop ook weggevaagd. De school bleef bij haar besluit. Ongelooflijk! De onderwijsinspectie werd geraadpleegd maar die was hier niet verantwoordelijk voor. Er was geen bemiddelende instantie voor dit soort zaken. Er restte ons slechts een gang naar een advocaat. Ook als je dan wint, maak je de relatie met de school kapot, leek ons. Wel was er nog een ander instantie die advies kon geven. Deze instantie gaf me het advies om de school te vragen naar het beleid betreffende tussentijds afstromen. Ook dit kostte weer een paar dagen. De co�rdinator gaf als antwoord dat onze dochter aan het begin van het jaar een geel papiertje had gekregen waarop het beleid stond. Dit gele papiertje was gegeven tijdens een wiskundeles aan een 13 jarig kind twee maand na begin van het schooljaar en dat vind ik geen uiting van beleid. De directie onderwijs kwam met een site waarop het beleid van de school met betrekking tot opstromen/afstromen staat. Het staat inderdaad keurig op papier maar het staat niet op de beginsite van Comenius. Ik daag u uit om dit daar te vinden: http://www.csg-comenius.nl/digitale-schoolpocket/overgangsbepalingen.
Op de beginsite staat wel de wervende tekst: Bij CSG Comenius begin je meteen vanaf klas 1 in een havogroep. Mocht het te makkelijk of te moeilijk voor je zijn, dan kun je, indien er plaats is, overstappen naar de mavo of het atheneum. Aan het einde van klas 2 krijg je een advies over op welk niveau je je opleiding het beste kunt voortzetten.

Als ouder kost dit alles je heel veel tijd en energie, maar het alternatief is een machteloos gevoel. Ook wil je naar je kind uitstralen dat je haar niet laat vallen, dus je knokt voor haar welzijn. Intussen is mij ook duidelijk geworden dat ik niet de enige ouder ben die hiermee geconfronteerd wordt. Mijn dochter moest met 17 leerlingen haar boeken inleveren, terwijl er ook al leerlingen nog eerder vertrokken waren. Intussen heb ik ook begrepen dat er 440 leerlingen in 15 brugklassen Havo/Vwo zitten. Een rekensommetje is snel gemaakt en de uitkomst is dat er 10 klassen van 29 leerlingen en 5 klassen van 30 leerlingen zijn en dit maakt mij dan weer duidelijk dat als je moet afstromen, er ergens anders ook ruimte moet zijn of gecre�erd moet worden. Dat laatste bezorgt me rillingen. Zo ga je toch niet met mensen om.

En dan wil ik nog even het tweede argument van de school voor afstromen behandelen: �De professionele inschatting van de collega�s�. Hoe kun je eigenlijk een professionele inschatting van een onderwijscarri�re van een kind maken. Ik denk aan puberteit, de liefde, motivatieproblemen, problemen thuis, problemen in de groep, slecht les, ongemotiveerde docenten, lesuitval, baantjes, uitgaansleven, ziekte. Nu nog zakt 1 op de 7 leerlingen voor het examen. Met dit harde beleid zorg je volgens mij voor een sfeer van angst en minimalisme bij leerlingen en dit beleid werkt zeker niet inspirerend. Ook docenten worden niet uitgedaagd om het beste uit leerlingen te halen. Als het even tegenzit met een leerling dan grijp je blijkbaar al heel snel naar het makkelijke middel: �Afstromen�.

Scholen hebben verantwoording voor hun resultaten en worden geconfronteerd met een inspectie en dit is blijkbaar hun manier om de inspectie tevreden te houden: Strenge normen hanteren en �Moeilijke gevallen� zo snel mogelijk af laten stromen en 1 front vormen als school naar ouders en kind. Geef ze geen vinger want ze nemen meteen je hele hand. De drie-eenheid school-ouder-kind bestaat alleen in goede tijden. De schoolproblemen lost de school zelf op. Daar zijn de ouders en het kind niet bij nodig. En daar zit de school fout. Dat stamt uit de tijd dat ik zelf op een middelbare school zat en dat is inmiddels 30 jaar geleden. Dit past niet bij deze tijd waarin we coachen, positiviteit uitstralen, persoonlijke aandacht geven en persoonlijke ontwikkelingsprogramma’s hebben.

Mijn dochter is tot de laatste snik naar �Marienburg� gegaan en ze bezoekt nu de Mavo op een andere school. Ze kijkt met plezier op haar klasgenoten terug, haar zelfvertrouwen heeft een opdondertje gehad en haar instelling is door deze ervaring wel positief veranderd. Helaas kan ze het niet meer bewijzen dat ze geleerd heeft van haar fouten. Over 4 jaar mag ze weer terug naar de Havo en heeft ze een jaar vertraging opgelopen. We zullen nooit weten of ze het gered had. Als ouder vinden we deze gang van zaken eigenlijk onverteerbaar. We willen toch uitstralen naar ons kind: Fouten maken mag, maar je moet/mag ze wel herstellen. Het afstroombeleid van Comenius noemen we daarom hard, harteloos en ouderwets.

P.S. Tip voor de school: De beamers en smartboards in de lokalen hangen er om gebruikt te worden. Die werken vast inspirerender als onverwachte schriftelijke overhoringen.

Naam is bekend bij redactie.