Wanneer start de oppositie van D66?

Juffrouw Ooievaar: ‘Se make mij de pis ek niet lauw’ – Foto VARA

Se make mij de pis niet lauw

‘Nou, wat vind je ervan?’ Ik moest ergens weer wat van vinden, dinsdagavond in het gebouw van Wetsus, door de gemeente Leeuwarden voor de gelegenheid omgedoopt tot Praathuis. Het was de avond dat de Leeuwarder collegeleden wilden weten hoe goed ze aan het werk zijn. Ik had er zin in, vertelde ik de vragenstelster. En vroeg haar: ‘Wanneer beginnen jullie met oppositie voeren? Bestaan jullie nog wel? Ik hoor helemaal niks van jullie!’ Ik geef toe dat dit niet het commentaar was waarop Hilde Tjeerdema, fractievoorzitter van D66 in de Leeuwarder raad, zat te wachten. ‘We organiseren vanavond een avond over de Oekraïne’, zei ze. ‘Zo. De Oekraïne’, mompelde ik.

‘Zo. De Oekraïne’, mompelde ik.

Even eerder had Tamara Bok (fractievoorzitter van de PvdA) mij dezelfde vraag gesteld. Ik antwoordde: Het gaat overal over, behalve over jullie belangrijkste programmapunt. Ze wilde weten wat dat was. Ik zei: Werk! Hoe zit het met Henk Werkt!? ’s Middags had ik het Aanvalsplan Werk, waarin de 1000 nieuwe banen van wethouder Deinum als speerpunt werden opgevoerd, er nog maar eens bijgepakt. Het is een plan met allerlei pilots en informele supportplatforms waarbij Jan en alleman ‘in de kracht moet worden gezet’. Vooralsnog worden met dit plan alleen ambtenaren aan het werk gehouden. Ik heb er een paar vragen over gesteld aan Gina Tromp, die op pagina 13 figureerde. De vragen werden meteen doorgesluisd naar projectleider Henk Besselse.

Of het goed komt het het Aanvalsplan waag ik te betwijfelen. Zeker nu ik op de kamer van wethouder Henk Deinum de flyer van zijn partij pontificaal op zijn bureau heb zien liggen. Zijn hoofd staat erop met de tekst: Henk Werkt! eronder. Iedere dag ziet Henk die flyer liggen die hem eraan herinnert dat er iets moet gebeuren. Wat doe ik hier ook alweer? O, ja. Die flyer zag ik liggen tijdens het evenement Open Monumentendag waarbij ons bestuur zich liet uitdossen in historische kleding. Daarna mocht je hun werkvertrekken bewonderen. Die kans liet ik mij niet ontnemen. Jaren daarvoor had ik dat vertrek ook al eens bewonderd, toen zetelde hier wethouder Roel Sluiter, ook van de PvdA. Roels bureau stond tegenovergesteld aan dat van Henk. Terwijl Henk naar de deur kijkt, je weet maar nooit wie daar verschijnt, keek Roel uit het raam. Ook deze wethouder had pontificaal een aandachtspunt op zijn bureau liggen, namelijk het Financieele Dagblad, keurig opengeslagen op een pagina met een artikel waarin de wethouder zijn bouwsuccessen mocht etaleren. Ach, het zijn van die dingen die eeuwig bijblijven. De flyer en de opengeslagen krant: als je zo’n verhaal in het café vertelt, ontmoet je ongeloof.

Altijd kom je ze tegen: mannen met plannen. Mannen die de pijn van hun beslissingen zelden in hun eigen portemonnee voelen. Wat is er terechtgekomen van de woeste plannen rond Crystalic? Sla de archieven er eens op na en huiver. Het zou een toplocatie worden van de Friese ICT. De plannen zijn ineengeschrompeld, het is nu niet meer dan een aardig bedrijfsverzamelgebouw. Maar nog altijd wil de Noordelijke Ontwikkelings Maatschappij (NOM) ons doen geloven dat we, als het gaat om Big Data spelers zijn in de eerste divisie. Welke wethouder prikt hier nu eens doorheen en trekt de spaghetti van NOM en SNN (Samenwerkingsverband Noord-Nederland) uit elkaar?

Altijd kom je ze tegen: mannen met plannen

Wie zet hier de drilboor op? Wanneer gaan we nu eens echt meten wat al die netwerkclubjes en lobbyisten opleveren? Ook John Vernooij, baas van Omrin, gelooft heilig in innovaties en netwerken. Dat vertelde hij mij een dag na het Praathuis in de Noordelijke Hogeschool tijdens – hou je vast: opnieuw een festival – Festival of Inventions. Zou Vernooij als particulier een cent steken in de projecten die hij aanprees? Vernooij gaf toe dat hij gemakkelijk praten heeft als risicoloos ondernemer, maar zag zichzelf zeker niet als een Don Quichot. Ook hij is een gelovige.

Maar terug naar Wetsus, waar we op hoge witte barkrukken met onze bestuurders konden praten. Ze werden geassisteerd door maar liefst twee ambtenaren die de gesproken woorden uittikten. Dat was meteen zichtbaar op een scherm achter wethouder en ambtenaren. Kosten noch moeite waren gespaard. Je zag meteen: hier zat de fine fleur van onze gemeente. Ondertussen liepen de onderkoningen Harmen de Haas en Reindert Hoek als pauwen rond. Dat hadden ze toch maar weer mooi neergezet. De milieu verantwoorde hapjes moesten toen nog komen.

Voor dat die hapjes werden geserveerd, moest er eerst worden gewerkt en kwamen er allerlei particuliere zaken langs. Aan de tafel van wethouder Sjoerd Feitsma kreeg ik een beker water aangeboden van het FNP-raadslid Veldstra. Uit mijn ooghoek zag ik tot mijn vreugde schalen cake bij het buffet arriveren. Wethouder Sjoerd Feitsma ventte zijn Culturele Hoofdstad nog maar eens uit. Hij gelooft er nog altijd in. Alweer een gelovige. Ook hoefden we ons geen zorgen te maken over de toekomst van de bibliotheek. Hoe het precies allemaal komt wist hij niet, maar het verdwijnen van twee bibliotheken in de wijken Bilgaard en Camminghaburen zag hij niet als een probleem. Ze worden vervangen door contactpunten.

De flyer en de opengeslagen krant: als je zo’n verhaal in het café vertelt, ontmoet je ongeloof.

Aan de tafel van wethouder Koster zaten de mannen uit de Hobbemastraat. Zij kaartten de problematiek van de blauwe zone in hun wijk nog maar eens aan. ‘U komt iedere keer met dezelfde vragen wanneer u mij ziet.’ Het zal wel niet voor niets zijn, denk je dan. Eén van de mannen is buschauffeur en wilde deze kans niet laten schieten, terwijl zijn dienst op lijn 22 de volgende morgen om vijf uur begon. Een tijdstip waarop wethouder Koster nog in dromenland verkeert. De ander was politieagent en actief tuinder. De mannen hadden keer op keer hun gelijk gehaald bij bezwaarcommissies en rechters, maar Koster zet door. Goed voor de advocaten-werkgelegenheid, zullen we maar zeggen. Ook op het Groningerplein was er malheur met het parkeren.

Een ondernemer van de Groentemarkt vroeg aandacht voor het verkeer in de Korfmakersstraat. Volgens Koster wordt er nu naar meerdere straten gekeken – trek het breed – hoe het verkeer afgewikkeld moet gaan worden. Ze noemde de Tuinen en de Vlietsterbrug. Het aantal te verwerken rapportages stapelt zich zo langzamerhand op op het bureau van Koster.  De afwikkeling van de Kelders (Heeft vragensteller PAL/GroenLinks hier nog aandacht voor?) ligt al maanden te wachten en ook de kindertjes van basisschool Oldenije kijken reikhalzend uit naar een oplossing voor hun gevaarlijke fietsroute over de Vlietsterbrug naar hun school. Er is gelukkig wel een ambtenaar op school geweest en die ‘nam het probleem mee’.

Bij wethouder Harry van der Molen kwamen de bomen ter tafel. Er zijn nog nooit zoveel bomen uit de gemeente verdwenen als tijdens het college waar Van der Molen deel van uit maakt. Ooit. Oké, hij is er zelf niet helemaal debet aan, maar een voldragen groenbeleid wil nog niet echt uit zijn (en die van Diks) handen komen. Of anders gezegd: op papier klopt het wel, maar de praktijk laat ernstig te wensen over. We komen hier binnenkort op terug. Dat Van der Molen met de bomenkap in een uniek college zit komt door storm. Een forse storm in oktober 2013 was hier onder meer de oorzaak van, maar ook los daarvan werd er rigoureus gekapt. Iemand vroeg of dit nu werkelijk nodig was.

‘Dat ging bij zijn voorganger Dales toch anders. Daar kreeg ik per kerende post uitleg, een inhoudelijke reactie en er werd een ambtenaar aan het werk gezet.’

Ondertussen liep notaris Douwe Postma vrolijk rond. Hij vertelde dat hij nog op antwoord zit te wachten op een mail die hij een jaar geleden naar de burgemeester had gestuurd. Het digitale tijdperk wordt binnen de gemeente Leeuwarden schuifelend binnengetreden. De website is onlangs opnieuw vernieuwd en, o schrik, het eerste dat in beeld komt is Belastingen. Postma vertelde over eerdere brieven die hij stuurde. ‘Dat ging bij zijn voorganger Dales toch anders. Daar kreeg ik per kerende post uitleg, een inhoudelijke reactie en er werd een ambtenaar aan het werk gezet.’

Tsja, wat moet je nou met zo’n happening waar cruciale zaken niet aan de orde komen? Waar geen helder inzicht wordt gegeven in de begroting? Waar men weer (buiten het collegeprogramma om) nieuwe zaken presenteert en niet omkijkt naar bestaande?

Aan de democratische plicht is weer voldaan, maar met deze invulling lijkt het eerder een loos gebaar.

Andries Veldman

Praathuis