Ik kan zo’n zelfbenoemde vriend, die ook nog een beroemde Belg is, toch niet afvallen?

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 6 mei

Nee toch, denk ik als mijn eerste klant van deze zaterdag meteen begint over de prijs van een prentenboek van Karel Appel. Het boek staat al enkele weken in een steun op de tafel en iedereen wijst er naar, kijk Karel Appel. Ze weten wie de schilder is, maar dat leidt niet tot aankoop van het boek. Het is ook nog een genummerd exemplaar, nummer 151, uit een oplage van vijfhonderd.

Maar uiteindelijk worden we het na wat discussie eens. Ik krijg de prijs die ik er voor vraag, hij wijst mij op een klein spoortje waterschade en ik vertel hem dat het boek daarom ook zo goedkoop is. Dit belooft een gezellige dag te worden, zeg ik tegen de man als hij met het boek onder de arm wegloopt. Hij kijkt me vragend aan. Nou ja, zeg ik, zoveel te moeten lullen om een boekje te verkopen, daar houd ik van. Zeker als de klant denkt dat hij ook nog een koopje gescoord heeft.

Een jongen koopt het boek Philip en de anderen van Cees Nooteboom. Een roman over een reis van de Noordkaap naar de Provence. Ga je op reis, vraag ik. Hoe zo, zegt de jongen. Nou dan moet je het leermoment van dit boek goed ter harte nemen. Altijd een cadeautje voor de thuisblijvers meenemen.

Een man met een zuidelijk accent komt met het boek Ik slaap als een croissant van de Belgische schrijver en stand-up comedian Vitalski bij mijn tafel. Hij heeft er zelfs een opdracht in geschreven. Voor Klaas en bedankt voor het geduld, je vriend Vitalski, leest hij wat er op het schutblad geschreven staat. Dat mensen een boek met zo’n opdracht wegdoen. Ineens valt het kwartje. Of ben jij die Klaas. Ik kan niet anders dan dat beamen. Hij was redelijk onder invloed van iets toen hij dat schreef, zeg ik. De man vertelt me nog wat sappige wetenswaardigheden over Vitalski, waar ik niet al te veel op reageer. Ik kan zo’n zelfbenoemde vriend, die ook nog een beroemde Belg is toch niet afvallen. Het gesprek is trouwens voorbij als hij een cassette op tafel ziet staan met 16 romans van Simenon. Ook die gaan richting zuiden.

Daarna probeer ik een mevrouw over te halen samen met mij een liedje uit het Frysk Lieteboek dat ze koopt, te zingen. Ik kan niet zingen, zegt ze. Dat hindert niet, niemand hoort dat hier. Ze kent ook geen Fries. Ik schrijf de woorden wel even fonetisch voor je op. Ook dat kan haar niet bewegen samen met mij te zingen. Het is niet voor mezelf, maar een cadeautje. Wat zou het dan toch leuk zijn om dat zingend te overhandigen. Probeer ik nog. Maar ze verlaat de Boekenpassage in stilte.

Een meisje komt met een boek van Kluun bij mijn tafel. Familieopstellingen, over de puinhoop die de hoofdpersoon in dit boek van zijn leven maakt. Een vraagje, zeg ik tegen het meisje. Is die Kluun zo’n aantrekkelijke man? Ze haalt haar schouders op. Nou, zeg ik, hij schrijft verhalen, wel in romanvorm dan, over zijn eigen vreemdgaan en iedereen omarmt hem. Ik heb een aantal jaren geleden wat columns geschreven in het Stadsblad over mijn vreemdgaan en ik werd meteen het huis uit gedonderd en woon nu in een piepklein appartementje. Het meisje lacht wat. Ik denk dat Kluun beter schrijft dan jij, zegt ze lachend als ze het boek betaalt. Als ze wegloop moet ik even slikken. Ik weet dat de waarheid vaak een rauw randje heeft, maar je kunt toch ook wel aan me zien dat ik zulke waarheden niet hoef te horen? Ik maak nog een espresso voor mezelf en eet uit frustratie een half pak chocoladekoekjes op.

Gelukkig zijn de meningen over het schrijverschap van Kluun verdeeld, denk ik als ik even later naar huis loop. Ik vind het niks. En als ik thuis met een glaasje wijn in het Winkeldagboek van het Utrechtse antiquariaat Hinderickx & Winderickx lees, is die verdomde Kluun mijn hoofd al uit.

Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag, behalve maandag, geopend.