Groene vingers schijn je bij een spirituele tuin niet nodig te hebben

Foto: Simon van der Woude

Klaas Kasma, zaterdag in de Boekenpassage in de Sint Jacobsstraat)

8 mei

Zo tussen de boeken voel ik me wel het meest op mijn gemak merk ik. Daar doen de vijf enthousiaste heren, waarvan er ook nog eentje jarig is, die op een grote schermen het Nederlands Kampioenschap schaken voor kinderen tot 10 jaar volgen, niets aan af.

Terwijl ik er bij een kopje koffie naar kijk, valt me op dat ze bijna alle zetten die de kinderen doen al van te voren kunnen voorspellen. Ik snap er niets van ook al proberen ze me af en toe uit te leggen waarom een zet goed of slecht is. Gelukkig komen er al wat mensen de Passage in om tussen de boeken te struinen. 2 euro 50 zeg ik tegen de mevrouw die met een pocket uit de opruimingsdozen aankomt zetten. Maar dit boek heb ik uit de doos van 1 euro. Het zal wel en ik reken 1 euro met de pin af.

Waardeloos denk ik, niemand heeft nog geld op zak. Daarna wil een meisje van een jaar of 13 twee boeken afrekenen. Ze was al een half uurtje met haar ouders aan het rondneuzen. Moby Dick en het verhaal van de Baron van Münchausen. Jij houdt van klassiekers zeg ik tegen haar. Maar het boek van de liegende baron heeft ze alleen maar gekocht vanwege het voorwoord dat er in staat van Godfried Bomans. Waarom heb ik mijn dochters nog nooit over Godfried Bomans horen praten, denk ik een beetje jaloers.

De schakers hebben even rust voor de volgende ronde. Heeft u boeken met foto’s over mode, is de volgende vraag. Er ligt wel zoiets alleen zit nog in folie verpakt. Als ik het er uitgehaald heb, kijkt de mevrouw het even terloops door en besluit het niet te kopen. Ik wijs haar op een boek over Karl Lagerfeld. Maar ze loopt al weer richting uitgang de regen in. Hebben jullie het boek De Dansende Woe-Li meesters, vraagt een man met een rugzak om. Dat van Gary Zukov. Waar gaat het over, vraag ik. Ik ken het boek en de schrijver niet. Had ik vroeger maar beter mijn best op school gedaan denk ik. Maar als de man het uitgelegd heeft, kan ik hem naar de spirituele afdeling verwijzen. Waar het overigens niet staat. Later krijg ik van hem nog een verhandeling over het boek Zen en de Kunst van het Motoronderhoud, dat ik in een ver verleden wel eens gelezen heb, maar nu door de man als een soort bijbel betiteld wordt.

Mijn laatste klant van die middag is een mevrouw die De Spirituele Tuin wil afrekenen. Heeft u groene vingers, vraag ik haar. Maar die schijn je bij een spirituele tuin niet nodig te hebben. Als ik naar huis ga, staan de schakers nog met een glas in de hand het toernooi, dat inmiddels allang afgelopen is, te bespreken.