Gezellig met Tiroler muziek op de achtergrond

(tekst: Willem en Anneke op reis)

Reisverslag april-mei 2016

Omdat we vonden dat we het verdiend hadden besloten we voor we eind mei een echt lange reis gaan maken een paar weekjes een beetje naar het zuiden af te zakken. Niet te ver, we houden er niet van om dagen achter elkaar over snelwegen te jakkeren en tenslotte is het lente.

Dat hebben we geweten. We vertrokken met regen, hagel en natte sneeuw en na een week hagelde, sneeuwde en regende het nog steeds. We hebben het nog nooit zo koud gehad. ’s Nachts lieten we van armoe de kachel branden, iets wat zelfs in onze wintervakanties niet aan de orde was. Complicerende factor was dat we onze winterjassen thuis gelaten hadden. Niet nodig. Ook dat hebben we geweten. We deden bibberend boodschappen.

Toch hadden we het gezellig. De kampbaas van onze eerste campinkje, in Groesbeek, bleek voorzien van een hartverwarmende nieuwsgierigheid. Hij had Willems mini scootmobiel gezien en toen hij Willem -met stok- naar het toilet zag gaan was het tijd om te vragen wat er aan de hand was. Zijn directe manier van vragen maakte Willem ook openhartig. Hij vertelde over zijn DBS operatie. Kampbaas had destijds de TV uitzending van de operatie gezien en was niet meer te stuiten. Het liefst had hij Willem uitgekleed om aan het kastje met de batterij te voelen.

Toen we de volgende ochtend vertrokken begon hij er weer over. Ik maakte een grapje en vertelde hoe Willem, toen hij nog overbeweeglijk was, menig camping van gras ontdaan had en in een modderpoel veranderd had. Kampbaas had ook humor en antwoordde: ‘Goed dat ik het weet. Ik heb nog een veldje over. Kan ik een bordje bij zetten: “Parkinson patiënten naar rechts.”

De volgende dag was het weer nog beroerder, zodat we in de buurt van Venlo maar weer een campinkje opzochten. Ditmaal met de mooie naam ‘Californië’. We bleven er een dag vanwege alweer hagel en natte sneeuw, nu gepaard gaande met storm. Venlo bleek een smakelijk museum voor moderne kunst te hebben. Willem en ik waren het met elkaar eens dat het Fries Museum zich echt moet schamen.

We deden boodschappen in Maasbree, want kou is één ding, maar dan hoef je nog geen honger te lijden. We vonden een COÖP, zo’n winkel waar je nooit komt. Bij het afrekenen vroeg het meisje of ik voor vijf euro extra een doos met boodschappen ter waarde van 40 euro wilde hebben. Ik weigerde, dacht dat ik dan weer eerst ik weet niet hoeveel zegeltjes moest sparen. Toen ik naar de uitgang liep wees Willem me op een muur van dozen, met daarop een plakaat: Bij meer dan 30 euro aan boodschappen kreeg je voor 5 euro extra zo’n doos. Ik terug naar de kassa. Het meisje zei vriendelijk dat ze al niet gesnapt had waarom ik weigerde. Terug op de camping moest de doos natuurlijk open. Een wonder. Er zat inderdaad voor minstens veertig euro in. De zes rollen Edet toiletpapier namen natuurlijk veel ruimte in beslag, maar wat te denken van onder andere Robijn wasmiddel, Vanish vlekkenverwijderaar, doekjes voor in de wasmachine zodat de kleuren niet doorlopen, twee keukendoeken, romige tomatensoep (van Unox!), allerlei pakjes met kruiden om de groente mee op te leuken, Ice Tea en drie rollen Mentos. De Mentos is zo langzamerhand op, de tomatensoep bewaren we voor noodgevallen. Robijn kan ik thuis best gebruiken en voor de resterende inhoud van de geweldige doos vinden we vast wel iemand.

Maar goed, de kou trotserend vertrokken we richting Frankrijk, Helpen deed het niet. We hadden ons al neergelegd bij de meest barre vakantie ooit toen na negen dagen de zon doorbrak. Op een mini campinkje niet ver van de Duitse grens konden we warempel buiten zitten. De bus kreeg ondertussen voorzorgsmaatregelen in de vorm van matjes onder de wielen, want we zagen em in de natte bodem wegzakken.

De volgende ochtend vroeg was het nog mooi weer, maar toen we om tien uur vertrokken spoelde het alweer. Tot verdriet van Willem bleek het gebied niet alleen Duitstalig, maar zag er ook zo uit. Vakwerkhuizen alom. Hij haat dat. Ik vond het weer eens wat anders en vond dat we dan net zo goed naar Duitsland konden gaan, omdat de meeste camperplekken daar proper en goed voorzien zijn. Het klopte. In de stromende regen vonden we een plekje bij een oud station. Gratis, inclusief elektrisch een oer Duits restaurant op 50 meter afstand.

De volgende dag was gelukkig het weer mooi en bleek het ook nog eens afgelopen met de vakwerkhuizen. Dit tot grote vreugde van Willem. We vonden een prachtig plekje op een plein, tegenover spelende kinderen van een protestants kinderdagverblijf. Tegen half zes kwam de laatste ouder een tegenstribbelend meisje ophalen. Pa, een enorme neger in gevechtstenue à la The A-team, kwam in een grote jeep aanscheuren en sleurde het krijsende kind mee. Je beleeft nog eens wat als je ergens midden in een stadje staat.

Daarna bleef het weer goed. We besloten om nog een paar dagen te gaan pretrijden voor we definitief terug gingen. Een paar uur per dag kleine wegen, dan een campinkje opzoeken. Dat was althans de bedoeling. We hadden alleen buiten de waard gerekend, in de vorm van dat het Hemelvaartdag bleek, gevolgd door de voorjaarsvakantie in Duitsland. Op de kleine binnenwegen werden we geterroriseerd door hordes motorrijders. Een tocht langs de Moezel bleek al helemaal geen goed idee. Totale gekte. In de stadjes massa´s toeristenfiles en overvolle camperplekken. In plaats van rond tweeën ergens een leuk plekje hebben reden we tegen vijven nog zwetend rond. Uitkomst werd een campinkje bij een hotel, een paar kilometer verwijderd van de Moezel. Volop plaats, goed eten in het belendende hotel en eindelijk weer een douche.

De dag erna ging het alweer mis, nu in België. Ook daar bleek de voorjaarsvakantie en het mooie weer voor hordes motorrijders en andere gekken te zorgen. Alle campings vol. Gelukkig was er een restaurant annex camperplek waar het goed toeven was. Alhoewel: als je (mits je er eet) gratis bij een restaurant gaat staan voel je je eigenlijk altijd verplicht dat ook te gaan doen. Het bleek een thema restaurant: fondue. Vis fondue, kaasfondue, vleesfondue en bovendien behoorlijk aan de prijs.

We kozen de visfondue, omdat de kaas voor minimaal twee personen was en ik geen kaas wilde. Het viel eerlijk gezegd wat tegen: Willem lust geen schelpdieren, schaaldieren en inktvis, dus hij nam de zalm en nog een klein stukje van een andere, onduidelijke vis. Het doet er niet toe: het was gezellig met Tiroler muziek op de achtergrond.

Ondertussen had zich een ramp ontwikkeld: mijn oren deden al een paar dagen wat raar en ik probeerde het op te lossen met wattenstokjes. Resultaat: ineens werd ik stokdoof. Zowel links als rechts. En als het nou een serene doofheid was had ik er vrede mee gehad. Maar het gaat nu al drie dagen gepaard met suizen en bij tijden een hoge fluittoon. Ik vraag dan aan Willem of hij harder wil praten, terwijl hij al schreeuwt. Hij vraagt aan mij of ik harder wil praten, terwijl ik denk dat ik schreeuw. Het enige voordeel was dat ik de motor van onze bus niet meer hoorde waardoor het leek of we in een elektrische bus reden. De richtingaanwijzer hoorde ik trouwens ook niet.

Inmiddels zijn we weer thuis, na de nacht op een overvolle natuurcamping in Limburg doorgebracht te hebben. Dat was ook al geen succes. Dat heb je met Einzelgangers.

Maar denk niet dat we het niet fijn gehad hebben. We hebben heerlijk getoerd langs kleine wegen, leuke mensen gesproken, ons lens gelezen. Plus dat ik gewonnen heb met scrabble. Dat is een hele prestatie, want Willem is na de DBS operatie zo scherp als een mes en legt voortdurend woorden uit waar ik niet op zou komen.

Maar goed: morgen eerst naar de huisarts. Hopelijk word ik verlost van de doofheid. En dan 21 mei richting Italië, Christo bewonderen. Daarna zien we wel verder. Er is niets wat ons deze zomer tegen houdt.

Grote groet

Anneke en natuurlijk Willem

reis