Reuzen absoluut hoogtepunt van Culturele Hoofdstad. Wanneer dit soort krantenkoppen voorbij komen dan kunnen we de rest van het jaar gerust andere dingen gaan doen. Het evenement met de Reuzen van de Franse straattheatergroep Royal de Luxe hoorde thuis in de top drie van peperdure producties, de andere twee waren het openingsfeestje en de elf fonteinen. Over het openingsfestijn hoor je niemand meer, de elf fonteinen blijken een attractie te zijn. Geen mens heeft het trouwens nog over Kletterdei, de dag waarop tien van de elf in gebruik werden genomen. In beide (non-)evenementen mocht het aanwezige publiek figureren als een passief decorstuk in een tv-uitzending, daar kan niemand goede herinneringen aan hebben. Geen participatie en derhalve geen interactie, snel vergeten dus. Hoe verschillend met de Reuzen. Het publiek langs de route is integraal onderdeel van de uitvoering. Weliswaar werd iedereen geacht een zekere afstand te bewaren tot de voorbijkomende marionetten, een enkeling mocht zowaar het Hondje een aai over de kop geven. Het toeval wilde dat vlak voor mijn neus de act met de water drinkende hond werd uitgevoerd. Een oudere mevrouw dreigde bij het fotograferen te vallen en prompt werd er een improvisatie gerealiseerd. Toen zag ik pas dat er voor de hond uit een Fransman met een megafoon liep die niks anders deed dan de omgeving te scannen. De mensen die het Hondje bedienen hebben daaraan hun handen vol, die hebben weinig oog voor andere zaken. De vooruitgeschoven post kijkt naar mogelijkheden om het publiek bij het optreden te betrekken en schreeuwt vervolgens aanwijzingen door zijn megafoon. Zo bezorg je mensen een leuke ervaring en een prettige herinnering, heel anders dan die twee geldverslinders waarbij een evenement gedachteloos in de openbare ruimte werd gekwakt.

Op het Cambuurplein stond aan het begin van de avond een groot bed gereed voor het Meisje. Je zag de baas van het gezelschap wat rondscharrelen, hij deed verder niks. Draaide niet aan knoppen, trad niet op als een generaal die op een exercitieterrein de manschappen stond te drillen, hij was slechts aanwezig. Toen hij tijdens de act van het Meisje naar bed brengen naast de vrachtwagen met spelende muziekkanten een sigaretje stond te roken dacht ik: dit is wat in de organisatieliteratuur “management by wandering around” wordt genoemd. Zichtbaar aanwezig zijn en kijken wat er gebeurt, medewerkers laten het wel uit hun hoofd om aan het einde van de dag het opreden af te raffelen. Hoe verschillend met de organisatie van Culturele Hoofdstad. Wie begin dit jaar met de attitude van een antropoloog in het centrum van Leeuwarden had rondgelopen, had de gebrekkige informatievoorziening naar toeristen zelf kunnen ontwaren. Na ruim een half jaar wist een ontevreden toerist gemakkelijker de weg naar de ingezonden stukken van de Leeuwarder Courant te vinden dan naar een evenement.

Toch mooi dat het Franse straattheatergezelschap nog een keertje wil langskomen met een echt nieuwe attractie. Buitenkansje, moeten we grijpen. Kost een paar centen maar daar kun je voor gaan sparen. De gemeente Leeuwarden staat er weliswaar financieel niet rooskleurig voor, bedenk dat de stad zich kandidaat stelde voor de titelstrijd in de slechts denkbare tijden: een echte economische crisis. Niemand had destijds kunnen bevroeden dat het nu zoveel beter gaat. Tweehonderdduizend bezoekers in de stad en meer dan een half miljoen tv-kijkers een week later, dat smaakt echt naar meer. Er zijn nog een paar evenementen te gaan, maar in feite was dit Culturele Hoofdstad.