De overheid toont zich een meester in het afromen van de inkomens en vermogens van huishoudens

Een serie artikelen van dr Pieter Lukkes, emeritus hoogleraar geografie,

over een zelfstandiger optreden van lagere overheden, geldverspilling

en aantasting van onze democratie.

4.

JACHT OP PARTICULIERE VERMOGENS EN INKOMENS

Een eeuw geleden verkocht een kruidenier (grutter) een paar honderd
artikelen aan gemiddeld 270 klanten, die hij allemaal kende. Nu moet
de grootgrutter 10.000den artikelen verkopen aan een groot aantal
klanten die hij niet kent.

Vroeger was de markt in hoge mate vraaggericht. In deze tijd van
massa(over)productie gaat het om een aanbodgerichte markt. Al die
aanbieders worstelen met een afzetdruk. Hun probleem is hoe de klant
aan zijn verstand te brengen dat hij juist hun producten afneemt en/of
in hun opvattingen gelooft.

Dat probleem is opgepakt door een omvangrijke beïnvloedingsindustrie
bevolkt door reclamemakers, marketeers, psycho-wetenschappers,
tijdrijpmakers, veranderkundigen en ontelbaar veel voorlichters. Zij
beschikken over een arsenaal aan ethisch wel dan niet verantwoorde
methoden om elk product of indoctrinerende boodschap te pluggen. Als
consument moet je heel sterk in je schoenen staan om de indringende en
agressieve acties te weerstaan.
De productpluggers hebben vastgesteld dat particuliere huishoudens op
dit moment goed zijn voor een totaalvermogen van zo´n € 1300 miljard.
Het eigen woningbezit maakt daar zo´n 60% van uit. Bovendien valt
natuurlijk ook het besteedbaar inkomen van huishoudens, zijnde zo´n €
320 miljard per jaar, niet te versmaden. Voor de juist genoemde acties
ligt hier een markt voor het oprapen.

De overheid toont zich een meester in het afromen van de inkomens en
vermogens van huishoudens. Dit doet de Rabobank concluderen dat die
inhaligheid het vrij besteedbaar inkomen onder druk zet. Talloos veel
partijen willen graag op de gemakkelijke stoel van de overheid zitten.
Dus streven zij naar politieke invloed en (economische) macht. Als je
die hebt dan kun je net als de overheid de markt -lees huishoudens-
bewerken en komen de revenuen vanzelf. Het verwerven van die status
lukt individuele organisaties of leden van het midden- en kleinbedrijf
in geen 100 jaar. Daar zijn coalities voor nodig.

Zo zijn er coalities ontstaan die enkele decennia geleden voor
onmogelijk werden gehouden. Pool (bedrijfsleven) en tegenpool
(milieuorganisaties) hebben elkaar gevonden. Niet vanwege een
wederkerige liefde maar ter wille van het smeer, dat men in
gezamenlijkheid uit de bevolking wil persen. Als werktuig heeft men
daarvoor onze energievoorziening gekozen. Die is voor 100% van de
bevolking van levensbelang. Dus mist men niemand als men probeert
langs die weg de bevolking aflaten op te dringen. Daarbij komt het
goed uit dat de fossiele energie ooit eindig zal zijn. Hand in hand
met de overheid heeft onze coalitie kans gezien om het gros van de
mensheid te laten geloven dat die energietransitie urgent is, des te
meer omdat het verbruiken van fossiel slecht zou zijn voor het
klimaat. Helaas valt er aan het klimaat geen cent te verdienen, dus
spitsen alle maatregelen zich toe op (profitabele) projecten op
energiegebied.

Op bekwame wijze zijn de geesten rijp gemaakt voor die energie- en
klimaatprojecten. Die projecten zullen de bevolking de komende
decennia vele honderden miljarden euro’s kosten. Van een degelijke
onderbouwing van die ingrepen is geen sprake. Die onderbouwing kan ook
niet worden bijgeleverd, omdat het volstrekt onmogelijk is om de
juistheid van de ingrijpende maatregelen te bewijzen. In dit geval
wordt de bewijslast omzeild door de inzet van machtsmiddelen. Als je
daarover beschikt hoeft je zelfs in een geëmancipeerd land als het
onze blijkbaar niets te bewijzen.

De consequentie van een en ander is dat de Nederlandse huishoudens
voor veel te zware lasten komen te staan waartegenover geen materiële
baten staan. Het gevolg zal een verarming van de bevolking zijn: er
zullen talloos veel nieuwe armen bij komen.  In brede milieu-en
politieke kringen wordt gelijkheid gepredikt. Iedereen arm betekent
ook gelijkheid.

Het wonderlijke van dit alles is dat de (hotemetoten van) het
bedrijfsleven, bezeten door hun verlangen naar instant-gewin, niet
inzien dat zij driftig bezig zijn hun eigen markt, dus hun eigen
bestaan, naar de Filistijnen te helpen. Voordat de huishoudens
financieel zijn uitgeput gaat bij het laatste bedrijf het licht al uit.