De Giant Steps (de grote poppen) hoeven volgend jaar helemaal niet meer te komen, we hebben Tjeerd van Bekkum al

Zonder het pijnpunt expliciet te benoemen geeft het artikel (En nu de zeepkist op) dat zaterdag over de nieuwe festivalman Tjeerd van Bekkum in de Leeuwarder Courant verscheen precies weer waar het aan schort als het gaat om de organisatie van Culturele Hoofdstad 2018. Ook Tjeerd van Bekkum geeft in het uitgebreide interview niet aan wat we aan het festival overhouden als het is afgelopen.

Wat het rendement zal zijn, kan hij niet duidelijk maken. Terwijl dát nu juist de prangende vraag is van de culturele wereld in deze provincie, die een beetje uitgekeken lijkt te raken op het bestuurlijke enthousiasme voor de commerciële, met een sausje van innovatie en idealisme overgoten festivals. Als je een huis voor jezelf bouwt, wil je er ook graag een tijdje in kunnen wonen.

Er is nog geen begin van een verhaal hoe de iele culturele infrastructuur in Friesland verstevigd gaat worden. Erger is nog dat de ambitie die hiervoor nodig is totaal lijkt te ontbreken. Alleen al in Leeuwarden hebben instituten als schouwburg De Harmonie, Filmhuis, Fries Museum, Neushoorn en de bibliotheek grote moeite om het hoofd boven water te houden. Dat lukt ze alleen met vrijwilligers! Een cultureel angehaucht college had dit nooit zover laten komen. En nu moet een peperduur festival dit verzuim recht gaan trekken? En wat te denken dan over de situatie in Heerenveen, waar de bestuurlijke fine fleur meer oog heeft voor gemakkelijk in het gehoor liggende deuntjes op Oranjewoud en in de tuin van Lauswolt ter opluistering van het netwerken dan voor parels als Belvédère en Museum Heerenveen?

Waar ligt hem dat aan? Uit het artikel komt de voormalig burgemeester van Smallingerland Van Bekkum tevoorschijn als een soort Messias, een geweldenaar die voor ieder probleem een oplossing heeft. Daar zullen de inwoners van Drachten ook van opgekeken hebben. Een ziener zou ik hem niet direct willen noemen: in het portret in de LC hopt hij wel heel gemakkelijk van het een naar het ander en vergelijkt appels met peren. Bovendien, zo bekent hij, dat, als het aan hem had gelegen, het Groninger Museum er niet was gekomen. En dan nu op zo’n belangrijke post! Dat er al die tijd zo’n Macher in onze provincie vrij rondliep! Commissaris Arno Brok (dol op songfestivals) mag wel uitkijken. Dat baantje van hem doet Tjeerd er op een achternamiddag gewoon even bij.

Veronica-generatie

Tjeerd van Bekkum is kind van de Veronica-generatie. U kent het vast nog wel: Je bent jong en je wilt wat. Veronica komt naar je toe! Zeer geliefde kreten binnen VVD-kringen. Een tikje rebels, maar niet te mal. De parelketting moet niet in de knoop raken. Wat genoten we van de drive-in-shows wanneer die naar onze provincie afreisden, op de keper beschouwd niet veel meer dan een pr-instrument van radio Veronica, die de illegaliteit had ingeruild voor een officiële zendmachtiging. De oprichters van de zeezender (1959) hebben altijd een beetje spijt gehad van de legalisering. Terwijl zij in de zestiger jaren het kartel doorbraken, werden ze een decennium later in het systeem gezogen en bijkans vermorzeld. Terwijl het allemaal zo mooi en strijdlustig vanuit de Hilversumse radiowinkel van zakenman Bull Verweij begon.

Tjeerd van Bekkum toonde zich maar wat blij met het telefoontje van premier Mark Rutte ter felicitatie met zijn benoeming tot hoogste baas van Culturele Hoofdstad na het overhaaste vertrek van de artistieke baas Lieven Bertels. Een felicitatie van een premier wiens glans aan het verbleken is. In een bijzin vertelde journalist Jort Kelder onlangs in het programma Jinek dat de VVD-achterban tegenwoordig opduikt in de bomvolle zaaltjes van het duo Baudet en Hiddema. Vinden ze veel leuker. Rutte kampt met een geloofwaardigheidsprobleem, iets wat bij Van Bekkum een alarmbel zou moeten doen luiden.

De ongerijmde peptalk die Van Bekkum in het artikel in de Leeuwarder Courant ten beste geeft, past geheel in bovenstaand patroon van je bent jong en je wilt wat. Maar wat je eigenlijk wilt, dat moet je nog bedenken. Je staat op een zeepkist en roept wat, maar de geschiedenis leert dat, als je niet oppast, je dan heel diep kunt vallen (voor politici is het altijd zaak op om tijd weg te wezen). Van Bekkum zit met zijn festival in een snelkookpan, zegt hij, een kookattribuut dat een beetje kok niet snel zal gebruiken.

Van Bekkum maakt duidelijk dat het hem er veel aan gelegen is om op 5 oktober een geloofwaardig programma te presenteren. Dit programma alleen al zal als een succes in de markt worden gezet. Het is tegelijkertijd ook een molensteen die Van Bekkum om zijn eigen hals heeft gehangen. Want ook Van Bekkum weet maar al te goed dat zijn lot mede afhangt van de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen in Leeuwarden. De trukendoos (Veronica komt naar je toe!) gaat op 5 oktober ver open. Net als die van de PvdA, de grondlegger van het festijn. Met welk partijprogramma de PvdA, de tot nu toe belangrijkste collegepartij in Leeuwarden, ook gaat komen en met welk feestprogramma we ook worden geconfronteerd: alles zal afhangen van geloofwaardigheid. Op naar de volgende drive-in-show.

Andries Veldman

CH2018 LF2018