Dan verschijnt er een mevrouw aan tafel die Het Gezinsboek uit 1960 koopt

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 2 oktober

Hoe het komt weet ik niet maar al tijdens mijn eerste kopje koffie krijg ik een lang verhaal van een mijnheer over Greyfriars Bobby, een Skye terriër uit Edinburgh die van de 17 jaar dat hij leefde 14 jaar het graf van zijn baasje bewaakte. Toen het beestje dood ging is het naast zijn baasje begraven. Er staat nog een beeldje van het hondje voor een pub in Edinburgh. Het neusje wordt door toeristen zo vaak geaaid, dat het beeldje af en toe opgeknapt moet worden. Ja dat heb je vaker, zeg ik. Zulke trouwe honden, zegt de mijnheer. Nee, beelden die door aanrakingen van bezoekers beschadigd raken. Het beeld op het graf van Oscar Wilde op Père Lachaise in Parijs bijvoorbeeld hebben ze nu beschermd omdat het altijd onder de lippenstift van bewonderaars zat die er een kus op drukten. Ook wordt af en toe zijn piemel afgebroken, zodat er een nieuwe aan geboetseerd moet worden. Maar dat is toch iets anders dan een beeldje van een trouwe hond, krijg ik te horen als de mijnheer, overigens zonder iets te kopen wegloopt.

Gelukkig komt er daarna een vrolijk meisje binnen, die me in het Engels vraagt waar de Engelse boeken staan. Even later komt ze met het boek Deep Down, new sensual writing by women, aanzetten. Een bloemlezing van licht erotische verhalen van voornamelijk Amerikaanse schrijfsters. Have a nice day, zeg ik in mijn beste Engels als ze wegloopt. En aan haar blije gezicht kan ik zien dat dat wel gaat lukken.

Daarna blader ik door het boekje van stand-upcomedian en tekstschrijver Raoul Heertje. Columns die ooit in het Parool hebben gestaan en nu onder de naam En Heertje Zag Dat Het Goed Was gebundeld zijn. Ik ben nieuwsgierig geworden door de achterflap waarop staat dat het een geweldig leerboek is voor aspirant columnisten. Een mens is nooit te oud om te leren, denk ik. Maar ik waarschijnlijk wel want na een stuk of 10 columns leg ik het boekje weg omdat ze me beginnen te vervelen. Bovendien heb ik het te druk met bekenden van koffie te voorzien. Ze willen allemaal koffie dus ik denk niet dat ze speciaal voor mij komen.

Later in de middag verkoop ik nog wat schaakbladen en natuurlijk boeken van Lucinda Riley. Die voorraad zou toch zo langzamerhand wel eens op moeten zijn, denk ik. Maar iedere week trekt er wel een mevrouw een boek van deze schrijfster ergens uit een kast om te kopen. Volgende week zal ik ze bij elkaar zoeken en in de 2 euro doos deponeren. Waarom is deze schrijfster zo ongelooflijk populair bij dames van middelbare leeftijd, vraag ik me af. Ik zal het waarschijnlijk nooit weten, omdat de kans klein is dat ik een boek van haar ga lezen.

Dan verschijnt er een mevrouw aan tafel die Het Gezinsboek uit 1960 koopt. Ik weet nog dat mijn zus ook zo’n soort boek kreeg voor ze ging trouwen. Er staat in hoe je de overhemden van je man strijkt, spruitjes schoonmaakt en iets over seksuele opvoeding vooraf gaand aan het huwelijk. Ik hoop niet dat ze dit aan haar dochter geeft, denk ik. Dat ze het koopt uit nostalgie. Want deze mevrouw weet vast al heel lang hoe ze de overhemden van haar echtgenoot moet strijken. Ik vraag het haar maar niet.

Een mix van de boeken van Marcel Proust en The Sopranos, noemt de schrijfster Jennifer Egon zelf haar boek A Visit From The Goon Squad, dat even later van eigenaar verwisselt. Een boek waar ze overigens wel in 2011 de Pulitzer prijs voor fictie heeft gewonnen. Prijswinnende boeken hebben we ook in de Rode Loper.

Als ik de winkel bijna wil gaan sluiten, komt er nog iemand binnen die om fotoboeken vraagt. Even later komt hij bij me met het Memorboek, een platenatlas over het leven van de Joden in Nederland vanaf de Middeleeuwen tot 1940. Een dikke pil van meer dan 800 pagina’s. Dat is een mooi boek voor een regenachtige zondag, denk ik als ik naar huis loop. Hoewel, misschien raak je door die joodse geschiedenis en de regen ook wel een beetje depressief. Eenmaal thuis zet ik me achter mijn laptop en probeer een column te schrijven. Door het boekje van Raoul Heertje weet ik nu hoe dat moet, hoop ik.

Klaas Kasma, kok en boekverkoper in de Rode Loper in de Sint Jacobsstraat

foto: Simon van der Woude