Dan kruip ik op de bank met de kat en ga nog een paar stukjes lezen in de nu al onverbiddelijke bestseller ‘Het vrolijke leven in een provinciehoofdstad’

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 2 december

Wil je dit wel, zeg ik tegen mijn eerste klant die met het boek ‘De perfecte pastaformule’ bij mijn tafel komt. Ze kijkt me even aan, ja ik wil dit boek graag kopen, zegt ze. Daar word ik wel blij van, antwoord ik, maar wordt jij er ook blij van dat je straks weet dat er 300 pastasoorten zijn die allemaal maar een lullig beetje van elkaar verschillen, dat je dan ook de geschiedenis en de zogenaamde filosofie achter pastagerechten weet en dat je geacht wordt daarna van pasta te kunnen genieten als een echte Italiaan. Uiteindelijk komen de meeste recepten in dit boek uit op pasta met rooie saus. Kan ik pinnen, vraagt de mevrouw me als ik stilval.

Daarna koopt een man het boekje ‘Tout va bien’ van Martin Bril. Ik krijg een heel omstandig verhaal te horen dat er ooit een wedstrijd geweest is voor mensen om een column à la Martin Bril te schrijven. Ik heb nooit begrepen waarom Martin Bril zo’n geweldige columnist werd gevonden, zeg ik. Gelukkig hoef ik de reactie niet aan te horen want ik moet wijzen waar de kookboeken staan. De mevrouw die ik naar de kookboekenkast breng zoekt eigenlijk een boek over broodbakken, maar dat heb ik niet meer. Ze vindt wel ‘The Turkish Table’, Turkse recepten in het Engels. Daar staat wel een recept voor ‘pide’, Turks brood in, zeg ik. Ter compensatie schrijf ik voor haar mijn recept voor wit vloerbrood op. De koffiedrinkers in de kas, waar het op deze koude dag lekker warm is, zien het stomverbaasd aan. Wat doe je, zegt eentje. Klantvriendelijk zijn, zeg ik. Dat is heel belangrijk voor een beginnend boekverkoper.

Een meisje komt met ‘ De tiende muze’, een dichtbundel van de Vlaamse dichter Paul Claes. Onsterfelijke vrouwenpoëzie, staat op de omslag. Hebben vrouwen nu een Vlaamse man nodig om gedichten te schrijven, vraag ik het meisje. Ze weet het ook niet en zo te zien kan het haar ook weinig schelen wie de gedichten geschreven heeft. Ik blijf nog even bij de poëzie want een klant koopt een oud nummer van het Fries literaire tijdschrift ‘Trotwaer’ over de dichter Obe Postma. We praten nog even over de teloorgang van de Friese taal en het leuke gebouw OBE dat op het Oldehoofsterkerkhof staat te verpieteren. We komen er niet uit of we het ook erg moeten vinden.

Deze man sprak ook geen Fries, zegt een klant die met een dik boek over Willem de Zwijger van René van Stipriaan bij mijn tafel komt. Hij sprak niet eens Nederlands, zeg ik. Alleen Frans volgens mij. Maar dat staat vast in dit boek.

Het gaat goed met de verkoop, denk ik. Meestal wel, maar vandaag verkoop ik ook nog wat boeken die ik leuk vind. Een jongen komt met twee romans bij mijn tafel. ‘De Engelenmaker’ van Stefan Brijs over een jongen die zijn depressieve bestaan wil ontstijgen maar, terecht, beseft dat dat waarschijnlijk alleen als engel kan en ‘Publieke werken’ van Thomas Rosenboom. Waar begin je mee, vraag ik. Waarschijnlijk met Rosenboom, antwoordt de jongen, want dat is de dikste. Ja, zeg ik, die man schrijft verschrikkelijk dikke boeken. Voor het verhaal kunnen zijn boeken wel honderd pagina’s dunner. En dat valt te regelen. Ik knip er zo honderd bladzijden uit. Daar wordt het boek ook nog een euro goedkoper van. Ik rijk naar de schaar. Maar de jongen vindt het geen goed idee en wil toch alle vierhonderd achtentachtig bladzijden mee naar huis.

‘Het Grote Willem Frederik Hermans boek’ gaat met een bijna jubelende Hermansfan mee naar huis. En dan komt er nog een mijnheer bij mijn tafel met een klein boekje waar dan wel de hele Gijsbrecht van Aemstel, het beroemde toneelstuk van Joost van den Vondel in staat. Het werd op 3 januari 1638 voor het eerst opgevoerd. Als je een beetje je best doet kun je het voor januari nog uit je hoofd leren en meedoen in Amsterdam, zeg ik. Maar volgens de koper wordt het niet meer ieder jaar uitgevoerd. Nou dan doe je het thuis tussen de schuifdeuren, zeg ik. Voor familie, vrienden en een enkele beginnend boekverkoper. Hij was niet erg enthousiast over mijn idee.

Een half uurtje later loop ik voor de tweede keer zonder boek terug naar huis. Het is koud en ik laat zo een open haard branden op mijn televisiescherm. Dan kruip ik op de bank met de kat en ga nog een paar stukjes lezen in de nu al onverbiddelijke bestseller ‘Het vrolijke leven in een provinciehoofdstad’.

Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in de boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag, behalve maandag, geopend. Donderdagavond: inloop voor schakers.