Cafébaas Marinus Maat: De Bibob, de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur, zou toegepast moeten worden op de gemeente zélf

(uit het nieuwste nummer van het Stadsblad Liwwadders)

Marinus Maat 

‘We willen het een beetje gewoon houden en daar hoor een schappelijk prijsje bij’

‘Het normale café in Leeuwarden is zwaar de sjaak’

‘Café Gewoan Marinus is een doorsnee café met doorsnee publiek. Waar vind je dat nog?’ Marinus Maat is van: doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. Aan zijn lijf geen polonaise. Van al dat interieurgefrutsel met kamerplanten moet hij niks hebben. Bij hem staat een plastic bloemetje op tafel en kun je een recht-toe-recht-aan biertje bestellen. Het enige frivole in zijn café is de prijs: die is lager dan elders. ‘We willen het een beetje gewoon houden en daar hoor een schappelijk prijsje bij.’

Van dansleraar bij Omar Smids, vertegenwoordiger in uitvaartpolissen tot kroegbaas aan het Groot Schavernek: Marinus hoef je over het contact met klanten weinig meer te vertellen. Hij lijkt zich in iedere sfeer te kunnen aanpassen. ‘Bij de Kleine Bontekoe aan de Troelstraweg heb ik drie jaar met plezier gewerkt. In 2000 was ik daar weg, een jaar later vloog het pand, dat behoorlijk was uitgewoond, in de fik.’ Daarvoor werkte hij bij TTS bouwondersteuning. ‘Kozijnen stellen en materialen onder hoge druk reinigen, met apparatuur van 2500 bar. Ook was ik nog hygiënemedewerker bij Lypack babyvoeding. Maar de horeca begon al te kriebelen toen ik bij het dansinstituut van Omar aan het Ruiterskwartier aan het werk was. Eerst werkte ik in de garderobe, daarna gaf ik les en stond achter de bar. Toen Jossie’s Inn in de Nieuwesteeg vrijkwam, ben ik daarin gestapt en veranderde de naam in Naar de Klote. Ging ik naar de gemeente voor de vergunning zei men dat die naam niet was toegestaan. Ik dacht: wat krije we nou? Wat een bemoeizucht. En nu zit ik hier met Gewoan Marinus, een mooi stekkie aan de gracht.’

Café Gewoan Marinus wordt bevolkt door de leeftijdscategorie 20-60, de muziek is herkenbaar en het interieur neigt naar de kermis. ‘We draaien hardrock en Nederlandstalig. Als je wilt, kun je je eigen muziek opzetten.’ Marinus Maat is niet van de trends, dat is een ding wat zeker is wanneer je zijn café, een pijpenla, binnenstapt. Geen tierelantijntjes, geen boekenkasten met hangplanten, geen shotjes, geen sushi en geen, zoals hij dat noemt, ‘sjiek de friemel.’ Nee, bij hem staat er gewoon, leuke kunstbloemetjes op de tafels. ‘En vallen ze om, dan liggen we in een deuk en kopen een paar nieuwe.’

Wat ook heel gewoon is en de doelgroep zeker zal aanspreken, is de prijsvoering. Die is bewust laag gehouden en gebaseerd op een eenvoudig economisch principe. ‘Ik hou van simpele prijzen en dat kan omdat ik de kosten laag houd. Zo simpel is dat. Je drinkt hier een mooi flesje Amstel voor 2,50 euro, een wodka-cola voor 5,00 euro en een klein wijntje voor 2,50 euro. Als iedereen terug moet qua inkomen, dan moet de cafébaas ook terug. Simpel toch?’

Wat niet simpel was, dat was het verkrijgen van een vergunning van de gemeente Leeuwarden. De laatste jaren is het standaard om een Bibob-procedure in gang te zetten waar dat tot voor kort een uitzondering betrof. De Bibob is oorspronkelijk ingesteld als onderzoek naar onoorbare financiële transacties. Degenen die een café als witwaslocatie wilden beginnen werd zo de voet dwars gezet, althans dat is in theorie de bedoeling. Inmiddels is deze uitzonderingsprocedure staande praktijk. Wat dat in de praktijk betekent, daarvan zijn inmiddels vele horecaondernemers op de hoogte. Een aantal van hen vermoedt overigens dat de gemeente Leeuwarden willekeur toelaat bij de behandeling van de procedures.

‘Je krijgt als caféhouder de ene controle na de andere. Ik kan niet anders dan concluderen dat er met twee maten wordt gemeten’, zegt Marinus. De caféhouder of de horecaondernemer lijken in de gemeente Leeuwarden twee verschillende grootheden. Waar de een op de huid wordt gezeten krijgt de ander ruim baan. ‘Het normale café in Leeuwarden is zwaar de sjaak. De een krijgt een vergunning in zes weken, de ander, zoals ik, moet negen maanden wachten. Hier is duidelijk sprake van vriendjespolitiek. De Bibob, de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur, zou toegepast moeten worden op de gemeente zélf. Alle aan- en afzuiginstallaties in dit pand zijn drie keer nagekeken. Op Tweede Paasdag kwam men met een meetlint het terras opmeten. Je moet precies opgeven waar jouw geluidsboxen komen te hangen en hoe het toilet is ingericht. Ik moest een akoestisch rapport inleveren dat al in het bezit was van de gemeente. Ze konden het eerst niet vinden. Kosten 3300 euro! Toen het rapport alsnog boven water kwam, kon ik fluiten naar mijn centen.’

Andries Veldman

Over het akoestisch rapport en de bemoeienis over de tenaamstelling van een café zijn vragen gesteld aan de gemeente Leeuwarden.