Bent u de laatste tijd al eens door de vernieuwde wijk Heechterp gefietst?

foto: een warm huis aan de Troelstraweg

Ook deze winter weer prachtige verhalen opgediept uit ons archief; augustus 2003

Se make mij de pis niet lauw

Vlak voor onze vakantie mochten we allemaal een mooie krant van burgemeester MARGARETHA DE BOER ontvangen. Bij gemeentelijke post kijk ik altijd meteen waar de acceptgiro verstopt zit, maar die was deze keer vergeten. Het bleek te gaan om het eerste burgerjaarverslag, met andere woorden het verplichte huiswerk van de burgemeester. Hierin doet zij verslag over het afgelopen jaar. De krant doorbladerend, en kijkend naar de vele foto’s, kwam ik al snel tot twee verheugende conclusies: het is in Leeuwarden altijd mooi weer en er is altijd feest in de stad. Daar kun je mee voor de dag komen. Ook de activiteiten van de diverse wethouders logen er volgens de tientallen foto’s niet om. Wat zijn die druk in de weer! De een applaudisseert om onduidelijke redenen voor een computerscherm, de ander kijkt met de handen in zijn zakken geïnteresseerd naar een wandschildering en weer een derde trekt met een vrolijk gezicht aan een touw van een bel om te laten zien dat hij echt wel weet waar de klepel hangt. Dat deze beeldvorming ietwat in strijd is met de werkelijkheid lijkt me duidelijk. Nu wil ik in dit jubileumjaar niet meteen beginnen te miezemuizen en neem daarom graag de uitnodiging van onze burgemeester aan om commentaar te geven op haar burgerjaarverslag. We zijn tenslotte grote bofkonten dat we in zo’n feestende stad waar altijd de zon schijnt te mogen wonen, werken of onze uitkering in ontvangst nemen.

Want als ik haar was geweest had ik het toch allemaal een beetje anders aangepakt. Bijvoorbeeld zoals onze koningin dat doet. Waarom niet een troonrede geformuleerd? Margaretha is tenslotte een beetje onze eigen lokale koningin. Een rede waarin, met inachtneming van de waardigheid die bij haar ambt past, de gewone burger meer in de schijnwerper wordt geplaatst, om wie per slot van rekening alles draait, en waarin de verantwoordelijke bestuurders niet worden ontzien. Tenslotte zijn zij allen vrijwillig op de bestuurszetels gaan zitten om het gemeentelijke stuurwiel ter hand te nemen. Dan zullen ze sturen ook!

In die troonrede zou ik ook trachten (hoewel dit moeite kost) om me te laten leiden door de al eerder genoemde mooi-weergedachte en al die bruisende feesten waarop Leeuwarden patent blijkt te hebben.

Beste Leeuwarders. Bent u de laatste tijd al eens door de vernieuwde wijk Heechterp gefietst? Nee? Nou, dat wordt dan echt tijd. Wat zijn daar toch prachtige huizen verrezen, huizen met enorme achtertuinen. Het is een van die vele verrassende plaatsen die Leeuwarden te bieden heeft. Er is, en dat is duidelijk te zien, door de verantwoordelijke wethouder hard aan de verbetering van deze wijk getrokken. Gaat u er maar eens kijken. Ook het plantsoentje aan de Wagnerstraat is weer opgeknapt. Jaren lag het er wat verfomfaaid bij, maar nu is het stukje opgehoogde groengebied een lust voor het oog. Wanneer u als bewoners van de flats in de Corellistraat iets meer aandacht gaat besteden aan uw vitrage, dan maken we er met z’n allen een mooie wijk van. U weet dat onze aandacht gericht is op het opknappen van de Vrijheidswijk en de wijken Achter de Hoven/Vegelin, maar dat betekent niet dat we de bewoners in de andere wijken vergeten. Om de drommel niet. Naast het wonen zijn er in een stad als die van ons ook andere zaken die aandacht behoeven: ik noem werken, cultuur, sport en recreatie. Maar bovenal staat het begrip leven in deze stad voor mij centraal.

Nu ik bezig ben al die mooie zaken op te schrijven die we allemaal in de pijplijn hebben zitten, bedenk ik ineens dat deze gemeente bestaat uit inwoners met een smalle beurs. Het is daarom belangrijk om bij alle plannen die we maken hier rekening mee te houden. Zo zult U misschien wel eens gedacht hebben: hè, al dat gebagger in die grachten, waar is dat nou goed voor? Wel, hiermee vangt de gemeente twee vliegen in één klap. We krijgen schone grachten, waaruit we volgens wethouder HETTY HAFKAMP binnenkort drinkwater kunnen putten, en nog iets geheel anders waaraan u nog helemaal niet heeft gedacht. Zoals u weet, heeft deze wethouder ook de zwembaden in haar portefeuille, en dat loopt niet helemaal zoals gedacht, het zou mij dus niets verbazen wanneer Hafkamp hier en daar bordjes met het opschrift openluchtbad rond de binnenstad plaatst om tegemoet te komen aan de belofte die zij gedaan heeft in haar eigen verkiezingsprogramma. Zo zijn we weer terug bij vroegere jaren toen we ook gewoon zwommen in de gracht bij de Prinsentuin. Wat zeg ik, twee vliegen in één klap: het zijn er drie, want u kunt er gratis terecht! Wanneer het allemaal klaar is, zal Hetty Hafkamp in haar nieuwe zwempak als openingsstunt een rondje rond de stad afleggen. Ik zie er nu al naar uit.

Ook in het Potmargegebied is van alles aan de hand. Ook hiervan wordt gezegd: is dit nu wel nodig? Waar is het goed voor? Konden we niet met de handen van dit mooie gebiedje afblijven? Waarom leggen we een persleiding aan precies onder het tracé waar een fietspad loopt en waar tientallen bomen stonden? Kon die leiding die loopt van de Schrans naar de waterzuivering niet via de Potmarge zelf of wellicht via de te slopen wijk Vegelin gelegd worden?, zo vroegen sommigen zich af. En wie heeft er nu gevraagd om het gebied een recreatieve functie op te leggen? Het was zo al mooi, zo hoor ik links en rechts. Het zijn vragen die erop neerkomen: waarom moeilijk als het makkelijk kan? Ik heb mij hierover geïnformeerd en het is echt niet zo dat een aannemer om werk verlegen zat en daarom hier de moeilijkste weg gekozen heeft. Ook is het niet zo dat dit project via Europees geld deels met Portugese euro’s is gefinancierd. De verantwoordelijk wethouder ROEL SLUITER heeft mij verzekerd dat dit het enige juiste tracé is: onder het fietspad door, dan kan die aannemer lekker graven. Dat er dan een paar bomen moeten sneuvelen is onvermijdelijk. Waar gehakt wordt vallen spaanders en een kniesoor die in het veen op een turfje let. Er is echt groen genoeg en het komt allemaal uiteindelijk weer dik voor elkaar. Dat sommigen die rommelige sfeer juist zo leuk vonden, en bang zijn dat het er na de bemoeienissen van de gemeente een stuk minder op wordt, tja, we kunnen het niet iedereen naar de zin maken. Gelukkig heb ik Sluiter er van kunnen weerhouden om kaatsveld Het Plein, waar de leiding ook noodgedwongen doorheen moest, naar elders te laten verhuizen. Dat was echt een gek plan van hem.

In mijn vorige burgerjaarverslag heb ik het een paar keer gehad over internet, en dat u via deze weg zo gemakkelijk met de gemeente in gesprek kon raken. Ook nodigde ik u uit om via dit internet commentaar te geven op mijn verslag, maar ik was vergeten dat een groot deel van u helemaal niet aangesloten is op dit wereldwijde net, laat staan een computer bezit. En de toezegging van wethouder GERRIT KROL dat iedereen in onze gemeente binnen afzienbare tijd wel kan internetten lijkt mij toch wat twijfelachtig. Ik zal hem eens wat meer achter de broek zitten, alleen tijdens de kerst aan de bel van de kerstman trekken is niet voldoende.

Zo kom ik bij cultuur terecht. Het blijft hier tobben. In een ver verleden heeft uw wethouder JANNY VLIETSTRA wel eens verklaard dat de culturele instellingen zich zouden moeten inspannen om gezamenlijk iets moois van de grond te tillen. De directeuren van die instellingen zaten te veel koning te zijn op hun eigen eiland. Goed beschouwd is er aan die situatie nog niet veel veranderd. De gewone Liwwadder komt, zo heb ik begrepen uit het vorige Stadsblad met die prachtige opsomming van tips voor de thúsblivers (volgend jaar graag weer zo’n lijst), slechts driemaal in zijn leven in het Fries Museum en dat is toch echt te weinig. Ik ben ervan geschrokken, juist omdat dit museum nu een prominente plaats krijgt in het centrum, en ik vind dan ook dat die instellingen zich wat meer op de gewone man en vrouw moeten richten. Ik zal mijn wethouder ARNO BROK eens goed op zijn vestje spuwen, want ik ben hier erg ontevreden over. Hij zal wel tegensputteren en met enig aplomb zijn succeslijstje uit zijn borstzak toveren en verklaren dat de Infirmerie op het punt van openen staat (nou, dat mag ook wel na vijf jaar stilstand en wat is het er keurig allemaal, dat wordt allemaal keurige kunst, brrr) maar van het door hem aangekondigde voornemen om van Leeuwarden een festivalstad te maken heb ik nog niet al te veel vernomen. We komen om in de feesten, maar is Leeuwarden daarmee een festivalstad? Straks vallen we al feestend om.

Grappig dat Brok bij de kabinetsformatie nog even als mogelijke staatssecretaris van cultuur om de hoek kwam kijken. In Den Haag zijn ze een beetje in de war, zo lijkt het. Van de perikelen rond De Waag (ook al vijf jaar stilstand) heeft men daar zeker nog niets vernomen. Het was nadat SLAPPE DOUWE dit voorjaar van zich liet horen er plots allemaal kleurige parasols verschenen anders hadden we deze zomer opnieuw tegen een treurig monument aan moeten kijken en dan heb ik het nog maar niet over theater Romein waar al die amateurclubs uit verdreven zijn. Laat ik over de Leeuwarder popcultuur maar zwijgen. Ook als wethouder van economische zaken vind ik dat het beleid van Brok maar matig is. We zijn fors gezakt op de zakentop-100, hè verdorie. Ik zal toch niet de zweep uit de hoek van mijn kamer tevoorschijn hoeven halen? Ik dwaal wat af en wind me op, en dat terwijl ik MARGA WAANDERS nog moet behandelen. Ook zij, nota bene mijn partijgenote, heeft niet goed door wat er allemaal bij de bevolking leeft. Die stuurt de burgers vaak het bos in met loze kreten als: dit nemen we mee, we gaan er eens naar kijken, dat heb ik niet paraat. Nee, dan de PvdA in Rotterdam, die hebben een verbod gelegd op obligate prietpraat en pakken gewoon de brutale scooterrijders aan. Waanders heeft te maken met boze bewoners van de Julianalaan, Schrans-winkeliers die wachten op de plannen met hun straat en het Beursplein dat weer op de schop moet. Van de plannen rond het Zuiderplein verneem ik al lange tijd niets meer. Vervelend allemaal, en ik vraag me af of ze haar oren nog wel te luisteren legt bij de gewone Leeuwarders. Volgens mij laat ze zich het kaas aardig van het brood eten door de kleine nieuwe partijen in de raad.

Ik kom nog even terug op wethouder Hafkamp. Zij heeft, wat zo mooi heet, cure en care in haar portefeuille maar het gaat gewoon over zorg. In mijn vorige burgerjaarverslag heb ik dat onderwerp wat afstandelijk behandeld en er is mij inmiddels ter ore gekomen dat het op dit terrein allemaal wat minder loopt dan gedacht. Er zitten te veel ouderen letterlijk te verpieteren in hun woningen. En van al die opgewarmde maaltijden (zonder sla, want dat kan met de magnetron niet worden opgepiept) worden ze ook niet vrolijk. Ondanks al die verzorgers en managers die om de haverklap mooie plannen bedenken zitten uw vader en moeder in een weinig benijdenswaardige positie. Het zijn hier nog net geen Franse toestanden, we struikelen hier nog niet over de doodskisten, maar vrolijk word ik er niet van. Managers zouden als uitgangspunt moeten nemen of ze hun eigen ouders zo zouden willen achterlaten. Dat is ook mijn boodschap aan architecten, maar ik dwaal nu wat af. Zo kom ik ook nog even terecht bij directeur KEES VAN ANKEN van de opvang De Terp in de Goudenregenstraat. Tot hem wil ik zeggen: Is het nou niet mogelijk, Van Anken, om die armoedige gele gordijnen voor die mannenkamers eens te vervangen? Het geeft zo’n sútereche indruk als ik langs de Dokkumertrekweg fiets. Wat moeten de varensgasten wel niet denken die hier de stad binnenkomen! Fleur die boel daar toch eens op, daar worden die mannen ook wat vrolijker van. Waar ik Van Anken wel in tegemoet kom is het streven naar een gebruikersruimte voor verslaafden. En daarmee ben ik bij mijn eigen portefeuille aangekomen. We willen allemaal leven in een veilige stad en de verloedering een beetje oplossen of wegdrukken. Daarom moet er snel een gebruikersruimte komen. Ik was dan ook onaangenaam verrast door het initiatief van AMARINS DIKKEN, de fraktievoorzitter van de PvdA, die een gebruikersruimte op de Zuidergrachtswal heeft afgewezen omdat de buurt daar al veel te lijden heeft van de opvang. Dat is mij toch wat te gemakkelijk. Ik zou zo zeggen: wees dan ook een vent en wijs meteen een plaats aan waar die ruimte wél moet komen. Zo gaan we toch niet met elkaar om?

Nou, ik hoop dat u van dit burgerjaarverslag heeft genoten. De wind moet er tenslotte eens flink onder. Van gelabbekak wordt niemand wijzer.

Uw Margaretha

Heechterp