Appie Postma: Voor ik het wist zat ik achter op de motor op weg naar de kapsalon

(Ook in deze winter enkele warme verhalen opgediept uit ons archief; januari 2003)

Kapper Appie Postma

‘Voor ik het wist zat ik achter op de motor op weg naar de kapsalon’

‘’Achter bij de kruin niet te kort’’. De kapster in de kapperszaak van Appie Postma krijgt haar instructies voor de klant die in de kappersstoel plaatsneemt vanaf de stamtafel. Postma zelf is even in gesprek. Dat is hij overigens de hele dag. ‘’Je gaat in de conversatie van je klanten mee, maar dat betekent niet dat je het altijd met ze eens hoeft te zijn.’’ Twee zaken zijn hierbij zelfs in 2003 in de kapperszaak nog altijd taboe: ‘’Hou politiek en godsdienst buiten de zaak.’’

Het sociale aspect van het kappersvak en de creatieve handeling van het knippen zijn de boeiendste zaken rond het vak, zo vindt Postma (55). Hij zit dit jaar precies veertig jaar in het vak. Zijn kapperscarrière startte in het beroemde Elfstedenjaar 1963, in dat jaar werd hij als leerling-kapper aangenomen werd door Piet Jordan, een van de vijf gebroeders Jordan. ‘’Zo adverteerde ze ook altijd: de vijf Jordans. In deze zaak in de Van Beverwijckstraat waar ik nu nog altijd werk werd ik aangenomen.’’

Dat Postma in het kappersvak terecht kwam was puur toeval. ‘’Als jongen zat ik op de Ambachtschool tegenover de Koepelkerk, maar ik vond dat daar allemaal maar niks en ik kon ook geen keuze maken tussen de vakken.’’ Vader Postma zag de bui al hangen. ‘’Hij liet er geen misverstand over bestaan: dur mut wel wat gebeure, zo luidde zijn oordeel.’’ Postma senior voegde alras de daad bij het woord en voor Appie het wist stond hij in de kapsalon te knippen. ‘’Hij had bij kapper Buisman van de Nieuwestad met de woorden ‘ik hew un soan die thús sit hij ken wel kapper wudde’ geïnformeerd of die nog een baan voor mij had. Dat was niet het geval maar Buisman verwees hem naar Piet Jordan. Ik wist nog helemaal van niks tot ik achter op de motor – we woonden in Marssum – naar kapper Jordan werd vervoerd. Ook die zat niet echt om een leerling te springen maar wilde het toch wel proberen.’’

Het knippen beviel de jonge Postma meteen goed al waren de verdiensten povertjes. ‘’Ik verdiende vijftien gulden per week en mijn kameraden bij de Condens hadden vijfenveertig gulden, daarom melkte ik in de weekenden bij de boer om zo vijfentwintig gulden er bij te verdienen.’’ Drie jaar bleef hij bij Piet Jordan om vervolgens te verkassen naar een kapperszaak in het winkelcentrum Heechterp. In 1970 keerde Postma terug naar de Van Beverwijckstraat om zich voor te bereiden op de overname van de zaak van zijn oude leermeester. ‘’Piet Jordan was toen 63, hij wilde stoppen. Ik ben toen weer bij hem in loondienst gekomen en na een jaar hebben we de rollen omgedraaid.’’

De kapperszaak van Postma ademt de sfeer die ergens ligt tussen een ouderenhangplek en een kinderdagverblijf. De klant kan zelf bij binnenkomst koffie tappen, zet zich vervolgens aan de lange stamtafel (met de kapperskrant het Algemeen Dagblad), koekeloert naar de tv die afgestemd staat op de kabelkrant en de jongsten kunnen er met speelgoed in de weer. Als je niks te doen had bleef je de hele dag hangen. Postma, gezeten aan het hoofd van de tafel, ontgaat niks. Een praatje hier en opmerking daar en tussendoor beantwoordt hij de telefoon.

‘’Na al die jaren ken je sommige klanten natuurlijk heel erg goed. Ik heb er bij die ken ik soms al dertig jaar’’. De keuze voor het kappersvak en alles wat er omheen komt kijken spijt hem geenszins zo laat hij weten. ‘’Je staat natuurlijk wel de hele dag te ouwehoeren en niet alleen over het weer of Cambuur. Ja, daar heb ik soms wel eens genoeg van.’’

Het praten over sportclub Cambuur blijkt toch een van zijn geliefde bezigheden te zijn. Samen met een klant die aan de stamtafel plaatsneemt wordt de laatste stand van zaken doorgenomen. ‘’Dat geld maakt het voetbal helemaal kapot’’, zo zijn ze het samen snel eens. ‘’Een goeie chirurg verdient nog niet zoveel.’’ Dat hun club onder druk van tv-zender SBS naar de vrijdagavond moest verhuizen komt daar nog eens boven op. Die inkomsten wegen niet op tegen het verlies van de supporters, zo vinden de twee. Postma: ‘’Het verplaatsen van de wedstrijden naar vrijdag is de doodsteek voor het voetbal. Voor veel middenstanders in de dorpen rond Leeuwarden is het dan koopavond. Anderen zijn om zes uur nog lang niet klaar. Zaterdag was altijd een prima voetbalavond. Een kopje koffie met een stukje cake in de pauze en daarna nog even gezellig nazitten met een buffetje en een stukje muziek.’’

Andries Veldman

…………………………………..

De bromfietsclub

Sportclub Cambuur heeft twee zakenclubs: de ZCC, de grote zakenclub, en de CMK, de kleine zakenclub. Appie Postma heeft als middenstander zijn hart verpand aan de CMK die hij samen met Ieke Meijer, Henk Wijnja, Douwe van Drogen en Hessel Warrink in 1980 oprichtte. Het dalend enthousiasme voor het voetbal vertaalt zich ook in het ledental van de twee zakenclubs van Cambuur. Postma wil een nieuwe poging ondernemen om het ledental van de CMK, in de volksmond de bromfietsclub genoemd, omhoog te stuwen. ‘’Het is een gezellige club van gewone mensen onder elkaar. Eigenlijk veel leuker dan de grote zakenclub. Daar sturen de bazen hun personeel naar toe, bij ons komen de zelfstandigen zelf naar de club. Veel gezelliger!’’