Alex Pama (Cambuur) was eerst wars van vrouwenvoetbal

Er bloeit iets moois in de hoofdstad van Friesland: een nieuw SC Cambuur.

In het nietige Nederland zijn er 11 miljoen fietsers. Ons polderlandje is een walhalla als het gaat om het genot je te verplaatsen op de edele, stalen ros. Wanneer toeristen ons land aandoen en per ongeluk het rijwiel pakken in plaats van een dure taxi, dan hou je als volleerde fietser je hart vast. Al slingerend probeert men zich een weg te banen om zonder kleerscheuren aan te komen op de plek der bestemming. Een fietshelm kan vaak bij nader inzien, geen al te gekke investering zijn geweest. Om maar te zeggen: fietsen is een kunst!

Luchtfietser uit Amerika

Toen 2 jaar geleden het geroezemoes alsmaar luider werd over een mogelijke Eredivisie Vrouwencompetitie waar slechts gerenommeerde BVO�s aan deel mochten nemen, was er ergens in het noorden van het land reeds iemand bezig zich volop te verdiepen in het product meisjes- en vrouwenvoetbal. En dan met name met de vraag: hoe en wat hebben meisjes- en vrouwen nodig om beter te worden. Die persoon in kwestie is Alex Pama. Een Amerikaan met Hollandse roots of als het uitkomt; andersom. Een man die door Cambuur Leeuwarden benaderd was om de club nieuw elan te geven. Alex Pama, algemeen directeur en bijna gelijktijdig bestempeld als een luchtfietser. Niet alleen beloofde hij dat binnen 3 jaar Cambuur Leeuwarden weer iets terug zal krijgen van de trots van het noorden van voorheen, maar ook verzekerde hij dat meisjes- en vrouwenvoetbal bij de Leeuwarder club een warm �n blijvend nest zal krijgen. Pama leek gedoemd te mislukken. Hij had namelijk een achterstand: hij was de luchtfietsende toerist.

Wie is deze Alex Pama en wat bezielde hem om zich te willen meten met de grote jongens uit het betaalde voetballand en zich te willen wedijveren op het vlak van meisjes- en vrouwenvoetbal?

Alex Pama: �Onvoorwaardelijke liefde op het eerste gezicht voor het vrouwenvoetbal was het niet. Toen ik in Amerika op mijn voetbalschool als hoofdopleiding verantwoordelijk was voor het reilen en zeilen ervan en als coach werkzaam was voor diverse opleidingen en clubs, mocht ik de vrouwen en mannen absoluut niet verschillend benaderen. Dat vergde voor mij nogal wat aanpassingen, want eigenlijk wilde ik niets met die vrouwen te maken hebben. Met mijn Nederlandse trainersopleiding en achtergrond wilde ik natuurlijk gewoon aan het werk met de mannen. Die negatieve houding verdween echter snel als sneeuw voor de zon. En dat heeft alles te maken met de instelling die de vrouwen aan de dag legden. Leergierig en de wil hebben om beter te worden. Durven kruipen uit die ondergeschikte rol.� Bron: Cambuur

Hele artikel staat op:

http://www.vrouwenvoetbalnederland.nl/joomla/index.php?option=com_content&task=view&id=4050&Itemid=1