‘Afdeling wonen Súdwest-Fryslân is woning met schimmel en scheuren een rotzorg’

Foto: Wiebe Dooper

(tekst: Arie Schalekamp)

WONEN EN ENERGIE

Woensdag 5 oktober 2022 stond er een groot artikel in de Leeuwarder Courant met als headline: Andrea uit Sneek woont in huurwoning vol schimmel en met scheuren in de muur: ‘Ik heb een dak boven mijn hoofd, maar wat voor dak?’

Er zijn nogal wat huizen in de gemeente Súdwest-Fryslân die allang niet meer voldoen aan het Nederlandse Bouwbesluit. Maar als belangenbehartiger weet ik dat zulks de afdeling Wonen bij die gemeente een complete rotzorg zal zijn. Wordt de woningcorporatie op de hoogte gesteld, dan ligt het altijd – altijd! – aan de huurder zelf! En dienaangaande contact zoeken met de gemeente is absoluut geen aanleiding om een onderzoek in te stellen, terwijl ook de Woonbond en huurdersverenigingen, die de belangen van huurders zouden moeten verdedigen, dergelijke zaken voor zich uitschuiven. Probeer daarnaast ook maar niet een rechtszaak aan te spannen, want een corporatie kan wel een peperdure advocaat betalen, de huurder uiteraard niet. Dat bewoners en hun kinderen ernstige schade aan hun gezondheid ondervinden door te wonen in een woning vol schimmel, vocht, tocht: niet belangrijk, het zijn toch maar armoelijders, nietwaar!?

Dat brengt mij op het gegeven dat gemeenten weliswaar blij zijn met het energieprijsplafond, maar dat plafond is in wezen niet meer dan een tijdelijke verlichting. Het zorgt niet voor een structurele oplossing voor de toenemende energie-armoede. Vooral de groep die in een slecht geïsoleerd huis woont is met grote waarschijnlijkheid ernstig de sigaar en heeft grote kans om door het prijsplafond te schieten. Let wel: Er zijn in welvarend Nederland 1½ miljoen huizen met een slecht label. Als daar niets aan wordt gedaan kan het kabinet aan de gang blijven met het optuigen van dit soort steunpakketten. Reden waarom het kabinet en gemeenten veel meer moeten doen om met name huurhuizen met (groot) achterstallig onderhoud verplicht te laten renoveren en isoleren.

Bedenk daarbij ook dat er er al vóór de energiecrisis sprake was van toenemende, dikwijls schrijnende, armoede zonder structurele oplossing. De kloof tussen (enorm) rijk en (heel erg) arm was al groot, maar wordt door de energiecrisis gigantisch. Immers, de hoge inflatie raakt huishoudens met lagere inkomen het hardst. Hoe lager het inkomen, hoe groter het deel van het inkomen dat opgaat aan energie en voedsel. Voor mensen die toch al elke eurocent moesten omdraaien, betekent het nog navranter armoede. Al met al is de hoge inflatie van grote invloed op een nog grotere ongelijkheid.