Jerre Hakse: Je moet hier wel vreselijk aan de bel trekken om een beetje lawaai te krijgen
Foto: Simon van der Woude – galerie aan het Zaailand mmv Liwwadders
(Ook deze zomer weer enkele opmerkelijke verhalen opgediept uit ons archief; Stadsblad Liwwadders, oktober 2000)
Jerre Hakse
Ik heb een tomeloze energie
,,Het is trekken, heel zwaar trekken.’’ De combinatie kunst en Friesland is ook voor getalenteerde en succesvolle kunstenaars vaak een moeizame. Kunstschilder Jerre Hakse kan er driftig over meepraten. De Leeuwarder kunstenaar kent als geen ander de Friese mores. Hij keerde na vele omzwervingen terug naar zijn geboortegrond. Vorig jaar opende Hakse zijn nieuwe presentatieruimte annex atelier en lijstenmakerij in een monumentaal pand aan de Grote Kerkstraat in Leeuwarden. ,,Ik mag niet klagen. Het gaat goed met mijn nieuwe kunstruimte De Prins van Waldeck, maar je moet hier wel vreselijk aan de bel trekken om een beetje lawaai te krijgen.’’
,,Ik zou graag willen dat er hier eens iets gebeurde. Dat ze hier eens wakker werden. Jan Slauerhoff zei het al: er waait hier geen frisse wind, en dat is nog altijd zo. Van Krimpen (voormalig directeur van het Fries Museum en het Princessehof) heeft net de deur een beetje open gedaan en hij is al weer vertrokken. Dat we zo’n Van Krimpen nu weer laten lopen… We missen hem nu al. Het gaat hier nog steeds erg moeizaam. We zitten hier in Friesland toch in een isolement. Het inwonertal van Leeuwarden blijft maar op die 90.000 hangen. Alles lijkt naar Heerenveen te verdwijnen. De bijbeldrukker die in dit pand zat is daar naartoe vertrokken en nu gaat de haardenfabriek van Faber daar ook al heen. Dat maakt me angstig.’’
Hakse heeft voorheen zowel in de randstad als op het Friese platteland gewoond. Sinds een jaar is hij weer in zijn stad Leeuwarden neergestreken. Maar hij is zeker niet van plan om naar het Friese Haagje af te reizen. ,,Wat daar gebeurt is on-Fries. Sorry, maar Heerenveen is een verschrikkelijke plaats. Ik woon hier en dan wil je ook wel wat voor Leeuwarden betekenen. Misschien had ik langer in de randstad moeten blijven. Lul die je bent, zeg ik dan tegen mezelf. Waarom kom je dan terug als je dat weet? Het zal te maken hebben met luiheid en dat je een beetje verwend bent. En natuurlijk ontmoet je hier aardige mensen.’’ ,,Af en toe’’, zo vult zijn vrouw Pam aan. ,,Ja, af en toe. Als je werkt in de omgeving waar je vandaan komt is de geheimzinnigheid rond de kunstenaar een beetje weg. Ik ben hier toch een beetje de Rients Gratama onder de schilders, ik lijk net Anneke Douma.’’ Het is zijn lot en hij kan er nauwelijks treurig bij kijken.
Jerre Hakse (64) werd geboren aan het Leeuwarder Vliet. Vader had er een galanteriewinkel. ,,Samen met de latere kunstenaars Auke de Vries (‘’die eigenwijze drol’’) en Harmen Abma gingen we naar de ambachtsschool. Tegen de ulo keken we erg op, hbs konden we nauwelijks uitspreken. We dachten dat het gymnasium in Rome stond. Ik kon goed tekenen. Was erg driftig, een straatvechter. Dat driftige heb ik nog steeds, dat heeft zich nu wat gekanaliseerd. De drift wordt nu gesublimeerd in mijn werk. Ik heb een tomeloze energie. Dat zie je in mijn schilderijen. Een kunstenaar moet in dienst staan van het experiment, daarbij moet je je voedingsbronnen niet vergeten. Picasso, het kubisme. Als je streeft naar zekerheid dan ben je artistiek dood. Ik hou van mijn werk. Het is mijn dagboek. Ik ben er nog iedere dag zwanger van. Iedere morgen sta ik fluitend op. Alleen de wereld om mij heen wordt tamelijk gecompliceerd. E-mail, fax, computer; als Pam komt te overlijden, dan is het niet best met me. Vroeger had je alleen radio. Je luisterde naar Ome Kees is naar China vertrokken en naar Paul Vlaanderen. Dan zat je met je oor in de luidspreker.’’
,,De bewoners van de randstad zijn gewoon anders. De westerling zegt: hoe kunt u het ervoor maken? Hier lopen ze drie of vier keer om een schilderij heen en moeten dan nog hun vrouw erbij halen. Ze komen hier niet uit de beurs. Ik kan ze niet wakker krijgen. Mijn werk ligt wat verder weg dan dat van Jopie Huisman. Dat was de James Last onder de schilders. De kunstenaars in het noorden hebben een goede naam. Het zijn veelal eigenzinnige autodidacten. Het gaat allemaal niet vanzelf. Ik heb er altijd hard voor gewerkt, ook aan mijn werk. Maar ik zou willen dat er eens wat gebeurde. Toen ik vijftig werd ben ik naar Mulder van het Princessehof gestapt om een overzichtstentoonstelling van mijn werk georganiseerd te krijgen. Ik zei: wil je wachten tot ik dood ben? Je moet het hier gewoon afdwingen.’’
Andries Veldman
Meer berichten
- Kunst is meer dan een gevoel. Het houdt ons bij de wereld en bij elkaar
- Huishoudens kochten vooral meer duurzame goederen
- ‘Benut Europese ruimte om middenhuur vlot te trekken’
- Praten met kinderen over hitte en klimaat begint bij wat ze zien en voelen
- Laten we het vooral van de positieve kant bekijken (expositieruimte brugwachtershuisje)
- Van Hulsen en zijn Franse, lange sigaren rokende vrouw Marguerite (Meta) Boucher waren lange tijd autoriteiten in het Leeuwarder en Friese galeriewezen
- Hein Kocken: Ik heb het gehad met de galeries
- Daar is dit boek uitermate geschikt voor, zeg ik. Het laat zich lezen als een inburgeringscursus
- Klaas Jansma: Op een dag zei mijn moeder We doen nu eerst de soep en dan het brood. Vernieuwing!
- Finale uitverkoop ruim 1000 kunstwerken Kunstuitleen
- Nederlanders zien vakanties uitbundiger worden, terwijl 49% juist naar eenvoud verlangt
- Eigen Huis opent meldpunt na toenemende signalen van agressieve verkoop bij verduurzaming
- Aantal fastfoodzaken in 20 jaar bijna verdubbeld – Veel fastfood langs de kust en op Waddeneilanden
- Kruispunt Merodestraat – Willem Lodewijkstraat 6 weken afgesloten voor doorgaand verkeer
- Architect Johan Sijtsma: we bouwen de kleren van de keizer
- Wonen in Leeuwarden – Wat zijn de knelpunten in de woningmarkt en waardoor zijn de problemen veroorzaakt?
- Groene koplopers en grijze hekkensluiters: de duurzaamste gemeenten – Leeuwarden bungelt onderaan
- Een zomeravondgesprek in hotel ‘t Anker waar de PvdA vraagt: Wat mankeert ons? – Douwe Hoogland: Ik ben teleurgesteld in de kiezer
- Jochem van der Schoot (Eurohotel): Als het goed gaat, zijn banken je vrienden
- Bijna honderd aanmeldingen voor verzorgde vakantie Kleine Wielen
- Zelf heb ik lang niet een hotel in gedurfd nadat ik het boek The Shining had gelezen
- Van Drie Zwaantjes naar een stervende zwaan – Je verstrekt geen vergunning voor appartementen boven een levend dorpscafé
- Online 7,5 procent meer omgezet
- Zondagnacht gingen we na het werk naar Parijs om verse kruiden en groenten te kopen voor ons restaurant Agadir
- ‘De bus, de man aan de knoppen en een zangeres zijn de drie grootste plagen waar bandjes onder te lijden hebben’
- Bij wie kun je nog terecht als je in conflict komt met de overheid?
- Ik zie hoe boos u bent en vind het knap dat u zich zo heeft weten te beheersen
- Jos gaat los – Je herkent de signatuur van een krant misschien nog wel beter aan wat er niét in staat
- Stichting Martenastate bestaat dit jaar 60 jaar – Podwalk: een tijdreis door Martenastate
- ‘Lokale financiering is de sterkste vorm van onafhankelijkheid’
- Politieke onrust kost Europa miljarden. Nederland uitzondering
- De onfeilbare mens van de linkse systeemkerk
- Vakantiepark De Kleine Wielen schenkt drie gezinnen een volledig verzorgde vakantieweek
- 50 jaar correspondent in Brussel: Wat ik van Europa opstak
- Even overweeg ik te zeggen dat het niet te koop is omdat ik het eerst zelf wil lezen. Maar ik begin als beginnend boekverkoper al een beetje aan beroepsdeformatie te lijden en verzin een prijs zodat de man het kan kopen.
- 1 op de 8 woningen opnieuw te koop tegen lagere vraagprijs
- Economische zelfmoord door energietransitie?
- Liefhebbers Italië past vakantie aan door sterk stijgende prijzen
- Cultuurexplosie ART Leeuwarden 22 augustus
- Het afgelopen kwartaal kwamen er in het openbaar bestuur 6 duizend banen bij, in de cultuur, recreatie en overige diensten 4 duizend
