Na Jeltje van Nieuwenhoven en Joop Atsma ben ik wel een beetje klaar met de Friese politici

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 18 september

De dag begint met een boekenweekgeschenk uit 1983 van Wim Kan. Een paar weken geleden heb ik het zelf gelezen. In 10 minuten heb je het uit, maar het is een vermakelijk boekje vol uitspraken van de grote meester van de oudejaarsconference. Niet iedereen was er blij mee, weet ik nog. Vooral de uitspraak ‘God is dood, nu de gelovigen nog’ wekte bij gelovige landgenoten nogal wat wrevel op. Of, ‘dansen is bidden met de benen, marcheren is vloeken met de voeten’. En ‘een legerpredikant is net zoiets als een vegetarische slager’. ‘Boekenbal, alweer een avond dat niemand leest’. En dat alles voor 1 euro in De Rode Loper. Tevreden wacht ik met het pinapparaat in aanslag op de volgende klant.

Daar moet ik wel even op wachten. In het volgende uur maakt de boekenpassage zijn naam waar. Honden, fietsen, kinderwagens, peuters met kleverige vingers en mensen met rugzakjes lopen aan mij en mijn pinapparaat voorbij zonder de boeken ook maar een blik waardig te keuren. Maar een man blijft even staan om te vragen of ik Nelson Mandela ken, of ik daar een boek van heb staan en om me te vertellen dat Mandela een verschrikkelijke dictator was. Als ik een poosje ‘nee’ schud en mijn schouders blijf ophalen loopt hij weg.

Omdat er deze ochtend ook geen kranten zijn bezorgd doe ik even een rondje langs de boeken om iets te zoeken om te lezen. Ik vind het boek van Gerhard Hormann, Het Nieuwe Nietsdoen. Een onthulling in tien simpele stappen van het geheim van het zalig nietsdoen, volgens de achterflap. Ik blader er wat in. Is het handig een man geloven die druk was met het schrijven van een boek over nietsdoen?

Dan wil er een man een exemplaar van de Kama Soetra, de verliefde man en de sensuele vrouw afrekenen plus een gids over meditatie. Ik zou de Kama Soetra eerst lezen, zeg ik, of in ieder geval de plaatjes kijken. Want de keren dat ik gemediteerd heb werd ik ontiegelijk slaperig. Dan doe je niks meer met de Kama Soetra. Mijn vrouw en ik waren er overigens ook niet lenig genoeg voor. De man is duidelijk niet geïnteresseerd in mijn ervaringen. Daarna kijkt het glimlachende gezicht van de Dalai Lama me van een boekomslag aan. Zijn biografie verdwijnt voor 4 euro in een rugzakje van een passante die toch even inhield om naar de boeken te kijken.

Het Nieuwe Nietsdoen heb ik teruggezet in de kast en ben begonnen aan het boek van Marcel de Jong over De Friese Maffia, een boek over 296 Friese politici in Den Haag. Ik weet niet wat ik heb vandaag, maar na Jeltje van Nieuwenhoven en Joop Atsma ben ik wel een beetje klaar met de Friese politici. Over die andere 294 lees ik een andere keer wel eens, of niet. Ik heb ook geen tijd meer om te lezen want er moet een boek met schilderijen van Vincent van Gogh worden afgerekend, een boek over de Jugendstil en de roman van Meg Cabot, ’Blijf online’, over een meisje dat op personeelszaken van een Amerikaanse krant moeilijke dingen doet met advocaten, werkgevers en vriendinnen. Alles per chat en email. Meg is ook nog bekend van het Dagboek van een prinses, lees ik op de achterflap. Ik dacht dat het een computerboek was, zeg ik tegen het meisje dat het boek koopt. Maar nu zie ik pas dat het een roman is. Heb je dat van die prinses ook gelezen? Dat had ze. Nou ja, ze leest in elk geval nog, denk ik als het meisje wegloopt.

Daarna komt er nog een mevrouw die twee boeken ‘Zien is kennen’ koopt. Boeken met plaatjes van vogels. Gaat u die meenemen als u vogeltjes gaat kijken, vraag ik. Nou, dat is ze niet van plan. Wijlen haar man deed dat wel vaak, maar dat was ook een fanatieke vogelaar, vertelt ze. (Een vogelaar is iemand die als hobby naar vogeltjes kijkt, dit even ter informatie.) Haar man liep altijd met een verrekijker om zijn nek. Soms zelfs als hij zijn pyjama al aan had.

Voor ik naar huis ga stop ik het boek van NRC hoofdredacteur Peter Vandermeersch, ‘Een Vlaming op zoek naar Nederland’ in mijn tas. Ik heb er al twee hoofdstukjes in kunnen lezen en ik weet haast wel zeker dat deze Belg Nederland niet gaat vinden. Althans niet in dit boekje. Als ik even later met een glaasje wijn voor mijn huis aan het water zit en het boekje doorblader, moet ik nog even aan het boekenweekgeschenk van Wim Kan denken. Want daarin staat ook, ‘een onafhankelijk dagblad is een dagblad dat niet wil weten van wie het afhankelijk is’. Zou Peter Vandermeersch dat ook weten, vraag ik me af.

Klaas Kasma, kok en boekverkoper in de Rode Loper in de Sint Jacobsstraat