Cultuur duur? Later dit jaar verschijnen de verkiezingsprogramma’s weer met ongetwijfeld de roep om werk, werk, werk. In Leeuwarden en omstreken mogen we eerder dan de rest van het land naar de stembus vanwege een gemeentelijke herindeling. Steevast is werkgelegenheid een thema, in al die jaren nog nooit een fatsoenlijke analyse gezien laat staan een oplossing. Minder regeldruk voor ondernemers noem ik geen oplossing, geef bedrijven de vrije hand en ze maken er een zooitje van. Cultuur is duur want voor een veronderstelde elite en zonder economisch rendement. De drijvende krachten voor de komende jaren zijn demografisch en technologisch van aard en niet noodzakelijkerwijs in het nadeel van Friesland. De komende jaren stoppen de babyboomers met werken, die groep heeft tijd en geld. Zou het niet mooi zijn wanneer die dat hier uitgeven? De tentoonstelling over Lourens Alma Tadema laat zien dat je met cultuur geld kunt verdienen. De bulk van de bezoekers kwam, niet zelden voor het eerst, van buiten Friesland. Hopelijk komen ze volgend jaar nog een keer en misschien nog wel vaker wanneer er ook na 2018 wat te beleven valt. Dat laatste is vooralsnog niet zeker, je zou het met recht een beleidsprobleem mogen noemen.
Sommige (politieke) partijen noemen de uitgaven ten behoeve van het project Culturele Hoofdstad geld verspillen. Je zou het ook een investering kunnen noemen, acquisitiekosten voor een nieuwe doelgroep toeristen. Toegegeven, het economisch rendement is onbekend want niet te voorzien. Niet geschoten is altijd mis. Veel bedrijven steken veel geld in het acquireren van nieuwe klanten en vergeten de rekensommetjes te maken: trouwe klanten zijn vaak (maar niet altijd) de beste klanten. Leeuwarden is alleen in 2018 Culturele Hoofdstad, er is slechts eenmalig veel geld beschikbaar. Voor zover mij bekend is er nog geen beleid geformuleerd voor na 2018 om toeristen langdurig aan de provincie te binden. De bobo’s zullen ongetwijfeld roepen dat wie eenmaal in Friesland is geweest veelal blijft terugkomen. Dat mag misschien zo zijn voor toeristen die op zoek zijn naar rust en ruimte en nooit geweten hebben dat wij die hier hebben. De beoogde, nieuwe doelgroep heeft niet zozeer interesse in rust en ruimte maar in evenementen met een cultureel tintje. Ook na 2018 moeten er gekwalificeerde aanbieders zijn. Zijn die er?
De gang van zaken rond Loop Leeuwarden versus de Marathon van Sneek laat zien dat wie de beleving van de deelnemers niet als vertrekpunt neemt op dood spoor belandt. Een koerscorrectie is welhaast onmogelijk. In dit geval kon er binnen de provincie een herstart plaatsvinden, de stichting die de Marathon van Sneek organiseert is gevestigd in Leeuwarden. Die luxe hebben we bij CH2018 niet, een herkansing is niet aan de orde. Verontrustend derhalve dat de organisatie belast met de promotie van deze provincie meer oog heeft voor de eigen activiteiten en huisvesting dan de arrangementen van een toeristisch ondernemer. Trouwe toeristen zijn er in soorten en maten, diversiteit is eerder aan de orde dan uniformiteit. De beleving van de toerist dient voorop te staan en niet de hobby’s van bobo’s.
