Schets van ruwe leven op boerendorp van 72-jarige debutant Josuw Rust

(tekst: persbericht)

Verbazingwekkende debuutroman van 72 jarige
Josuw Rust

De eerste vijf jaar van zijn leven zag de jonge Josuw Rust geen andere kinderen dan zijn eigen broertjes en zusje. Het was oorlog en ze zaten opgesloten op Het Waterfabriek in Spannenburg, waar leidingwater voor de omgeving werd gemaakt.

Die jonge jeugd bepaalde het verdere leven van de jongen die grote problemen zou krijgen met het gezag. Liefde tussen man en vrouw, ouders en kinderen, was hem vreemd. Want zijn ouders hadden elkaar in het weeshuis leren kennen en daar een kille omgang aan overgehouden.

Dit lijkt nogal naargeestig. Het is een wonder hoe Walter P. van der Roest van deze autobiografische elementen een boek heeft gemaakt waar de vitaliteit vanaf spat.

Josuw Rust. Authentiek van taal en meeslepend verteld is het een prachtige schets van het leven in de jaren veertig en vijftig in een Fries boerendorp.

Dat een auteur met zoveel talent pas op zijn 72-ste zijn debuut maakt, is volgens de uitgever van dit boek verbazingwekkend. Het is bovenal verheugend. Walter P. van der Roest woont in Groningen. Josuw Rust is uitgegeven door Uitgeverij PENN.nl te Leeuwarden.

FRAGMENT UIT BOEK JOSUW RUST

Half mei 1939 ben ik in een vlaag van geile waanzin verwekt door mensen die hun situatie niet beheersten, niets beheersten. De voorjaarslucht vol jonge geuren, de aangename temperatuur en hun eigen hormonen hadden hen opgewonden. Meer was er niet voor nodig.
De kleine woonark waarin ze vochten, bood haar geen ruimte om te ontsnappen. Hij ging zijn gang, zij klauwde hem in haar vast. Natuur van beesten.
Diezelfde oerkracht redde mijn leven. Ik zou er komen, wat ze ook deden om me te keren.
Het einde van de negen maanden van de voortijd kwam als een explosie. Ik was groot en sterk geworden, voelde hoe haar wanden zich om mij samentrokken, hoe ik steeds nauwer opgesloten raakte. Woest schopte ik om me heen en scheurde aan haar vellen. Met een knal barstte het vlies open. Mijn warme natte kamertje liep leeg en ik werd ik naar de nauwe doorgang geperst waar mijn hoofd in werd platgedrukt. Mijn moeder hoorde ik schreeuwen, kreten van wanhoop, van woede.
�Deruit kreng!� riep ze vloekend. �Weg uit mijn lijf, godverdomme, sodemieter op!�
Het waren de eerste woorden die ik buiten mijn kamertje hoorde.