Slapende Hendrik ten Hoeve stichting ruw wakker geschud in delicate kwestie

De stichting Hendrik ten Hoeve Fonds had het zo mooi bedacht: de nalatenschap van de Leeuwarden-kenner Ten Hoeve, onverwacht overleden op 13 december 2009, zou besteed kunnen worden aan het in stand houden van de Open Monumentendag en andere projecten die hiermee in lijn liggen. De buit bestond uit een woning vol met spullen, al dan niet betrekking hebbende op Leeuwarden, en het pand van de bekende Leeuwarder aan de Monnikemuurstraat. Burgemeester Ferd Crone van Leeuwarden wierp zich op als statutair oprichter en gaf aan zijn gemeentesecretaris Carel Brugman de opdracht een en ander te regelen. Brugman kwam al snel met een bestuur met Leeuwarder pommeranten. Oud-wethouder van Leeuwarden Roel Sluiter werd voorzitter, oud-notaris Ernst de Lange moest op de penningen letten en journalist Pieter de Groot werd lid.

Alras kwam Brugman tot de ontdekking dat er ook nog een erfgenaam was in de persoon van Anneke Zwerver, die volgens het overlijdensbericht vele jaren Ten Hoeve’s dierbare levensgezel was. Een delicate kwestie was geboren omdat gedacht werd dat Zwervers’ rol geminimaliseerd was. Brugman kwam met zijn tekst die – geaccordeerd door de drie bestuursleden en de oprichter – naar de notaris moest (Trip) en daar kwam de aap al uit de mouw. Hoewel Carel Brugman een en ander had doorgesproken met de erfgename, die zich kon vinden in de opgestelde tekst, kon hij niet anders dan constateren dat de stichting niets kon zonder erfgename Zwerver. Pas als Zwerver toestemde in een eventuele verkoop van inboedel en instemde met het ter beschikking stellen aan het fonds, kon het fonds vooruit. Het Hendrik ten Hoeve Fonds was dus een meer dan slapende stichting en is sinds de oprichting, door het ontbreken van ieder contact tussen stichting en erfgename, eigenlijk nooit wakker geworden.

Wat wil het geval? De stichting opereerde bij aanvang namelijk min of meer vanuit de geest van de overledene. De relatie tussen Ten Hoeve en Zwerver was officieus verbroken, maar officieel niet. Dit bleek alras een complicatie die destijds – in de kamer van de burgemeester – niet in volle omvang tot de pommeranten was doorgedrongen. Anneke Zwerver was en is gemachtigd te doen en laten wat ze wil.

Anneke Zwerver beschouwt de kwestie als een privézaak. Op de stoep van haar pand zegt ze niet op de zaak te willen ingaan. ‘Als de stichting iets wil, dan neemt de stichting maar contact met mij op’, zegt ze.

De stichting lijkt dit niet van plan te zijn. De kwestie werd deze weken actueel door het Te Koop-bord op het pand aan de Monnikemuurstraat, waardoor de stichting en de stichtingwatchers ruw wakker werden geschud. Wat gaat er gebeuren, zo werd geroepen.

Of er naast de waarde van het pand zich nog belangrijke historische stukken in de woning – een voormalige slijterij – bevinden is onbekend. Ook daarvan had Carel Brugman de stichting tijdens de oprichting op 10 februari 2011 al op de hoogte gesteld: het Fonds maakt mogelijk aanspraak op bezittingen waarvan de waarde en de inhoud onbekend zijn. Anneke Zwerver had bepaald dat de inboedel niet openbaar zou worden gemaakt. De pommeranten stonden met lege handen.

De stichtingwatchers lijken er vrede mee te hebben. Zij denken dat de belangrijkste historische bezittingen van Hendrik ten Hoeve voor zijn overlijden zijn verhuisd naar zijn geliefde Historisch Centrum Leeuwarden.  Het is niet ondenkbaar dat deze transacties zijn voormalige geliefde op scherp hebben gezet. Een bestuurslid van de stichting zegt dat Zwerver niets valt te verwijten.