Waarom wordt loof van suikerbiet niet verwerkt tot biogas?

(tekst: ict-ondernemer Wietse Elzinga op zijn weblog)

NOM snapt er geen biet van

Altijd weer een verrassing, het huisorgaan de NOMMER van de NOM (Noordelijke ontwikkelingsmaatschappij). In het meest recente nummer met o.a. het overzicht van financi�le deelnemingen in noordelijke bedrijven toont de baas zich een beetje teleurgesteld:’Waarom staan de drie noordelijke provincies niet te trappelen om eigenaar van de NOM te worden?’ Op het gebied van acquisitie van bedrijvigheid en financieren van bedrijven doet de NOM het aantoonbaar goed, in het organiseren van technologie is de organisatie minder bedreven.

Ik ken inmiddels menig medewerker van de NOM en ze hebben zonder uitzondering het beste met de noorderling voor. Vraag ze:’W�t ontwikkelt de NOM nu precies?” en het antwoord blijft uit. Als een kind nog niet tot tien kan tellen dan komt er op enig moment een onderwijsgevende in actie zodat het kind na enige tijd w�l tot tien kan tellen. Een maatschappelijk gewenst resultaat. Je zou verwachten dat medemerkers van de NOM moeiteloos kunnen zeggen waarom ze wat doen. Volgens het huisorgaan begint de organisatie met een programma ‘Food Future’ omdat er in deze regio veel werkgelegenheid gemoeid is met het verbouwen en verwerken van voedselgewassen. Welk maatschappelijk effect wordt beoogd en welke kwaliteiten bij bedrijven de NOM gaat ontwikkelen wordt helaas niet duidelijk. Op een zeker moment valt de vraag te lezen:’Waarom wordt het loof van een suikerbiet niet verwerkt tot biogas?’

Een beetje pijnlijke vraag want de NOM had het antwoord kunnen weten. In het vlakbij Leeuwarden gelegen dorpje Oenkerk is een klein consortium actief met de naam Grassa! Gras bevat veel nuttige stoffen waar te weinig mee wordt gedaan. In de eerste fase van het project is een apparaat ontwikkeld waarmee de vezel van het gras wordt gescheiden van het sap met allerlei eiwitten, aminozuren, etc. De volgende fase betreft het verwerken van het grassap tot veevoer, een latere fase, waarvoor nog veel onderzoek verricht moet worden, de verwerking tot andere producten. De NOM is co-financier van het consortium, ook al kost het ze geen cent en de Suiker Unie is aangeschoven omdat je met het loof van een biet zoveel meer kunt doen dan in biogas omzetten. Van een bio-economie snapt de NOM vooralsnog geen biet.

Voor beleidsmakers in de regio is het interdepartementale stuk ‘Naar een groene chemie en groene grondstoffen’ verplichte kost aangezien de waardepiramide voor biomassa wordt toegelicht. Het allerlaatste dat je met biomassa moet doen is … omzetten in energie. De pas benoemde baas van de University Campus Frysl�n (UCF) doet er ook heel verstandig aan het stuk te bestuderen want het geeft mooie aanwijzingen voor een onderzoeksagenda voor het onderdeel Life Sciences. Ik zou wel een leuk thema in het verlengde van het Grassa-project weten, het verwerken van eiwitten tot hoogwaardige producten. De eiwitten in het gras kunnen wel worden ondergescheiden maar nog niet daadwerkelijk worden geschieden, wetenschappelijk interessant en maatschappelijk relevant.

Voor de NOM is maar een beperkte rol weggelegd in de ontwikkeling van een noordelijke bio-economie: de moeilijkheidsgraad is te hoog. In het algemeen doet de organisatie er verstandig aan meer focus aan te brengen in de activiteiten die worden uitgevoerd want anders snappen de potenti�le provinciale aandeelhouders en ik er geen biet van.